ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் தர்மத்தின் ஆழமான உண்மைகளை விளக்கினார். "குந்தி மகனே," என்றார் அவர், "அசுரச் சொரூபங்களை எடுத்தவர்கள், தவறான வழியில் பிறவி எடுத்து, என்னை அடையாமல், பிறவி பிறவியாக மயக்கமடைந்து, இறுதியில் மிகக் கீழான நிலையில் வீழ்கிறார்கள். மூன்று வாயில்கள் நரகத்துக்குத் திறக்கின்றன—அவை ஆசை, கோபம், மற்றும் பேராசை. இவை ஆத்மாவை அழிக்கும். எனவே, இந்த மூன்றையும் முற்றிலும் விட்டு விட வேண்டும். இந்த இருள் வாயில்களை விட்டு விடும் மனிதன் தான் நன்மை செய்வான்; அவன் உயர்ந்த பாதையை அடைவான். ஆனால், வேதங்களின் கட்டளைகளை புறக்கணித்து, தன் விருப்பப்படி நடக்கும் ஒருவன், முற்றிலும் Siddhi, சாந்தி அல்லது பரம பாதையை அடைய முடியாது. எனவே, வேதம் தான் என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக் கூடாது என்பதை தீர்மானிக்கும் அதிகாரம். அதன் கட்டளைகளை அறிந்து, இங்கே செயல்பட வேண்டும். இந்தக் கட்டளைகளை மீறி, ஆன்ம நம்பிக்கையுடன் பூஜைகள் செய்யும் நபர்களின் நிலை என்ன? அவர்கள் சத்துவம், ரஜஸ், அல்லது தமஸ் தன்மையுடையவர்களா?" என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். அதற்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பதிலளித்தார்: "நம்பிக்கை மூன்று வகை; அது உடலோடு பிறக்கும் இயல்பிலிருந்து வருகிறது—சத்துவ, ரஜஸ், தமஸ். ஒவ்வொருவரின் நம்பிக்கையும் அவரவர் இயல்புக்கே ஏற்ப இருக்கும். மனிதன் நம்பிக்கையால் உருவாகிறான்; அவன் நம்பிக்கை என்னவோ, அவனும் அதுவே. சத்த்விகர்கள் தேவதைகளை வழிபடுகிறார்கள்; ரஜஸிகர்கள் யக்ஷர் மற்றும் ராக்ஷஸ்களை வழிபடுகிறார்கள்; தமஸிகர்கள் பிசாசுகள் மற்றும் பேய்களை வழிபடுகிறார்கள். வேத கட்டளைகளை பின்பற்றாமல், கடுமையான தவங்களை, பொய்யும், அகந்தையுடனும், ஆசை மற்றும் பற்றுடன் செய்யும் மனிதர்கள், தங்கள் உடலை சிதைக்கும் செயலில் ஈடுபடுகிறார்கள்; உடலில் உறையும் என்னையும் அவர்கள் வதைக்கும். அவர்களை அசுரச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் என்று அறிக. உணவு மூன்றுவகை; யாகம், தவம், தானமும் அதுபோலவே. அவற்றின் வேறுபாடுகளை கேள். ஆயுள், தூய்மை, வலிமை, ஆரோக்கியம், சந்தோஷம், திருப்தி—all these are increased by foods that are சுவையான, மென்மையான, உறுதியான, இதயத்திற்கு இனிமையானவை; இவை சத்த்விகருக்கு பிடித்தவை. கசப்பும், புளிப்பும், உப்பும், அதிகமாக சூடானதும், காரமுமானதும், உலர்ந்ததும், எரிவானதும் ரஜஸிகருக்கு விருப்பமாயிருக்கும்; ஆனால் அவை வலி, துக்கம், நோய் தரும். பழையது, சுவையில்லாதது, அழுகியதும், பாழானதும், மீதி உணவாகவும், தூய்மையில்லாததும் தமஸிகருக்குப் பிடித்தது. வேத நியமப்படி, பலன் ஆசையில்லாமல், ‘இதை செய்யவேண்டும்’ என்ற நிலையான எண்ணத்துடன் செய்யப்படும் யாகம் சத்த்விகம். பலன் வேண்டி அல்லது ‘நான் செய்தேன்’ என்று காட்டுவதற்காக செய்யும் யாகம் ரஜஸிகம். விதிக்கு விரோதமாக, பிரசாதம் பகிராமல், மந்திரங்களும் ஹவனும் இல்லாமல், நம்பிக்கையில்லாமல் செய்யப்படும் யாகம் தமஸிகம். தேவதைகள், இருமுறை பிறந்தோர், ஆசான்கள், ஞானிகள் ஆகியோரை வணங்குதல்; தூய்மை, நேர்மை, பிரம்மச்சரியம், அஹிம்சை—இவை உடல் தவம். பிறரை கலக்கம் செய்யாத, உண்மையான, இனிமையான, பயனுள்ள சொற்கள் பேசுதல், வேதங்களைப் படித்தல்—இவை வாக்கு தவம். மன அமைதி, மனம் மென்மை, மௌனம், சுய கட்டுப்பாடு, மன தூய்மை—இவை மன தவம். இந்த மூன்று தவங்களும், உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன், பலன் ஆசையில்லாமல் செய்யப்படும்போது சத்த்விகம். மதிப்பும் புகழும் பெறவேண்டும் என்ற ஆசையோடு, போலி மனப்பான்மையோடு செய்யப்படுவது ரஜஸிகம். தவறான புரிதலுடன், தன்னை வதைக்கும் விதமாக, அல்லது பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் நோக்கில் செய்யப்படுவது தமஸிகம். ‘இதை தரவேண்டும்’ என்று, தகுதியானவர்களுக்கு, சரியான இடத்தில், சரியான நேரத்தில், எதிர்பார்ப்பில்லாமல் தரப்படும் தானம் சுத்தமானது. ஆனால், பிறகு திருப்பித் தர வேண்டும், பலன் கிடைக்க வேண்டும், அல்லது மனமில்லாமல் தருவது ரஜஸிகம். தவறான இடத்தில், தவறான நேரத்தில், தகுதியில்லாதவர்களுக்கு, மரியாதையில்லாமல், அல்லது அவமதிப்புடன் தருவது தமஸிகம். ‘ஓம் தத் ஸத்’—இந்த மூன்று சொல்லும் பரபிரம்மத்தை குறிக்கும்; இதன் மூலம் பண்டைய காலத்தில் பிராமணர்கள், வேதங்கள், யாகங்கள் நிறுவப்பட்டன. எனவே, ‘ஓம்’ என்று உச்சரித்து, யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை விதிமுறைப்படி ஆரம்பிக்கப்படுகின்றன. ‘தத்’ என்று சொல்லி, பலன் ஆசையில்லாமல், முக்தி விரும்புபவர்கள் பல்வேறு யாகம், தவம், தானம் செய்கிறார்கள். ‘ஸத்’ என்பது சத்தியம், நன்மை, மற்றும் புகழ் பொருளாகும்; நல்ல செயல்களுக்கு ‘ஸத்’ என்று பெயர். தானம், தவம், யாகம் ஆகியவற்றில் நிலைத்திருப்பதும் ‘ஸத்’ என அழைக்கப்படுகிறது. நம்பிக்கையில்லாமல் செய்யப்படும் யாகம், தானம், தவம், செயல்—அவை ‘அஸத்’ எனப்படும்; அது இங்கேயும், பிறப்பிலும் பலன் தராது. இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன், "ஓ ஹ்ருஷீகேஷா, த்யாகமும், சன்னியாசமும் என்ன? அவற்றின் வேறுபாடு என்ன?" என்று கேட்டான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பதிலளித்தார்: "புத்திசாலிகள், ஆசையோடு செய்யும் செயல்களை விட்டு விடுவதே சன்னியாசம் என்று சொல்கிறார்கள்; அறிஞர்கள், எல்லா செயல்களின் பலனையும் விட்டு விடுவதே த்யாகம் என்கிறார்கள். சிலர், எல்லா செயல்களும் தீமை என்பதால் விட்டு விட வேண்டும் என்கிறார்கள்; மற்றவர்கள், யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை விட்டு விடக் கூடாது என்கிறார்கள். த்யாகம் மூன்று விதம்; அதை என் வாயிலாக கேள். யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை விட்டு விடக் கூடாது; அவை எல்லோருக்கும் தூய்மை தரும். ஆனால், அவற்றைச் செய்யும்போது பற்றும் பலன் ஆசையும் விட்டு விட வேண்டும். இதுவே என் உறுதியான, சிறந்த தீர்மானம். கட்டாயமான செயல்களை விட்டு விடுவது சரியல்ல; அவற்றை அறியாமையால் விட்டு விடுவது தமஸிகம்." இவ்வாறு பகவான் கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனுக்கு தர்மத்தின் நுட்பங்களை, நம்பிக்கையின் தன்மைகளை, உணவு, யாகம், தவம், தானம், தியாகத்தின் வகைகளை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டினார்.