ஶ்ரீமத்பகவத்கீதா

ஸங்கரோ நரகாயைவ குலக்நாநாம் குலஸ்ய ச। பதந்தி பிதரோ ஹ்யேஷாம் லுப்தபிண்டோதகக்ரியாஃ।।1.42।।

அந்தக் குழப்பம், குடும்பத்தை அழிப்பவர்களுக்கும், குடும்பத்திற்கும் நரகத்தைத் தான் தரும்; அவர்களது முன்னோர்கள், பிண்டம், நீர் ஆகிய வழிபாடுகள் இல்லாமல் வீழ்ந்து விடுவார்கள்.

தோஷைரேதைஃ குலக்நாநாம் வர்ணஸங்கரகாரகைஃ। உத்ஸாத்யந்தே ஜாதிதர்மாஃ குலதர்மாஶ்ச ஶாஶ்வதாஃ।।1.43।।

குடும்பத்தை அழிப்பவர்களின் இந்தக் குறைகளால், சாதி குழப்பம் ஏற்பட்டு, சாதி மற்றும் குடும்பத்தின் நிலையான கடமைகள் அழிக்கப்படுகின்றன.

உத்ஸந்நகுலதர்மாணாம் மநுஷ்யாணாம் ஜநார்தந। நரகேऽநியதம் வாஸோ பவதீத்யநுஶுஶ்ரும।।1.44।।

ஜனார்த்தனா, குடும்பத்தின் கடமைகள் அழிந்த மனிதர்களுக்கு நரகத்தில் இடம் நிரந்தரமாக இருக்கும் என்று நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.

அஹோ பத மஹத்பாபம் கர்தும் வ்யவஸிதா வயம்। யத்ராஜ்யஸுகலோபேந ஹந்தும் ஸ்வஜநமுத்யதாஃ।।1.45।।

ஐயோ, ராஜ்ய சுக ஆசையால், நாங்கள் நம்முடைய சொந்தவர்களை கொல்லத் தயாராகி, எவ்வளவு பெரிய பாவம் செய்ய நினைத்திருக்கிறோம்!

யதி மாமப்ரதீகாரமஶஸ்த்ரம் ஶஸ்த்ரபாணயஃ। தார்தராஷ்ட்ரா ரணே ஹந்யுஸ்தந்மே க்ஷேமதரம் பவேத்।।1.46।।

நான் எதிர்த்து போராடாமல், ஆயுதமில்லாமல் இருக்கும்போது, துருதராஷ்டிரரின் மக்கள் ஆயுதம் எடுத்து என்னை போரில் கொன்றாலும், அது எனக்கு மேல்.

ஸஞ்ஜய உவாச ஏவமுக்த்வாऽர்ஜுநஃ ஸம்க்யே ரதோபஸ்த உபாவிஶத்। விஸ்ரு'ஜ்ய ஸஶரம் சாபம் ஶோகஸம்விக்நமாநஸஃ।।1.47।।

சஞ்சயன் சொன்னான்: இப்படிச் சொல்லி, அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் ரதத்தில் உட்கார்ந்தான்; அம்பும் வில்லையும் விட்டு, மனம் துக்கத்தில் மூழ்கி இருந்தான்.

ஸஞ்ஜய உவாச தம் ததா க்ரு'பயாऽவிஷ்டமஶ்ருபூர்ணாகுலேக்ஷணம்। விஷீதந்தமிதம் வாக்யமுவாச மதுஸூதநஃ।।2.1।।

சஞ்சயன் சொன்னான்: அவன் இப்படிப் பாசத்தில் மூழ்கி, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி, மனம் கலங்கியவனாக துக்கத்தில் இருந்தபோது, மதுசூதனன் அவனிடம் இப்படிச் சொன்னான்.

ஶ்ரீ பகவாநுவாச குதஸ்த்வா கஶ்மலமிதம் விஷமே ஸமுபஸ்திதம்। அநார்யஜுஷ்டமஸ்வர்க்யமகீர்திகரமர்ஜுந।।2.2।।

பகவான் சொன்னார்: அர்ஜுனா, இந்தத் தளர்ச்சி உனக்கு இப்போது எங்கிருந்து வந்தது? இது அரியவர்களுக்கு ஏற்றதல்ல, சுவர்க்கம் தருவதுமில்லை, பழி மட்டும் தரும்.

க்லைப்யம் மா ஸ்ம கமஃ பார்த நைதத்த்வய்யுபபத்யதே। க்ஷுத்ரம் ஹ்ரு'தயதௌர்பல்யம் த்யக்த்வோத்திஷ்ட பரந்தப।।2.3।।

பார்த்தா, இந்த மன தளர்ச்சிக்கு இடம் கொடுக்காதே; இது உனக்குப் பொருந்தாது. இந்தச் சிறிய மனக்குறைவைக் கைவிட்டு எழு, பகைவரை வெல்லும் வீரனே!

அர்ஜுந உவாச கதம் பீஷ்மமஹம் ஸம்க்யே த்ரோணம் ச மதுஸூதந। இஷுபிஃ ப்ரதியோத்ஸ்யாமி பூஜார்ஹாவரிஸூதந।।2.4।।

அர்ஜுனன் சொன்னான்: மதுசூதனா, பகைவரை அழிப்பவனே, போர் வெளியில் பீஷ்மரையும், த்ரோணரையும், வணக்கத்திற்குரியவர்களாக இருக்கும்போது, நான் எப்படி அம்புகளால் எதிர்த்து போராடுவேன்?

குரூநஹத்வா ஹி மஹாநுபாவாந் ஶ்ரேயோ போக்தும் பைக்ஷ்யமபீஹ லோகே। ஹத்வார்தகாமாம்ஸ்து குரூநிஹைவ புஞ்ஜீய போகாந் ருதிரப்ரதிக்தாந்।।2.5।।

இந்த உலகில் பெரியவர்களான ஆசான்களை கொல்லாமல், பிச்சை எடுத்து வாழ்வது எனக்கு மேல். ஆசை, பொருள் விரும்பும் ஆசான்களை இங்கே கொன்றால், அவர்களது இரத்தத்தில் கலங்கிய இன்பங்களை நான் அனுபவிப்பேன்.

ந சைதத்வித்மஃ கதரந்நோ கரீயோ யத்வா ஜயேம யதி வா நோ ஜயேயுஃ। யாநேவ ஹத்வா ந ஜிஜீவிஷாம ஸ்தேऽவஸ்திதாஃ ப்ரமுகே தார்தராஷ்ட்ராஃ।।2.6।।

நமக்கு எது மேல் என்று தெரியவில்லை; நாங்கள் வெல்ல வேண்டுமா, அவர்கள் நம்மை வெல்ல வேண்டுமா? துருதராஷ்டிரரின் மக்களை கொன்ற பிறகு வாழ விரும்பவில்லை; அவர்கள் இப்போது நம்மை எதிர்த்து நிற்கிறார்கள்.

கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவஃ ப்ரு'ச்சாமி த்வாம் தர்மஸம்மூடசேதாஃ। யச்ச்ரேயஃ ஸ்யாந்நிஶ்ிசதம் ப்ரூஹி தந்மே ஶிஷ்யஸ்தேऽஹம் ஶாதி மாம் த்வாம் ப்ரபந்நம்।।2.7।।

பரிதாபத்தால் என் இயல்பு தளர்ந்து, தர்மம் குறித்து என் மனம் குழப்பமடைந்தது. எனக்கு நல்லது எது என்று தெளிவாகச் சொல். நான் உன் சீடன்; என்னை காத்து, உன்னிடம் சரணடைந்துள்ளேன்.

ந ஹி ப்ரபஶ்யாமி மமாபநுத்யா த்யச்சோகமுச்சோஷணமிந்த்ரியாணாம்। அவாப்ய பூமாவஸபத்நம்ரு'த்தம் ராஜ்யம் ஸுராணாமபி சாதிபத்யம்।।2.8।।

என் மனதை வாட்டும் இந்த துக்கத்தை போக்கும் வழி எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை; இந்த உலகத்தில் எவரும் சமமாக இல்லாத ஒரு வளமான ராஜ்யத்தையும், தேவர்களின் ஆட்சியையும் பெற்றாலும் என் துக்கம் தீராது.

ஸஞ்ஜய உவாச ஏவமுக்த்வா ஹ்ரு'ஷீகேஶம் குடாகேஶஃ பரந்தப। ந யோத்ஸ்ய இதி கோவிந்தமுக்த்வா தூஷ்ணீம் பபூவ ஹ।।2.9।।

சஞ்சயன் சொன்னான்: இப்படிச் சொல்லி, பகைவரை வெல்வதில் வல்லவன் குண்டகேசன், ஹ்ருஷீகேசனிடம் 'நான் யுத்தம் செய்யமாட்டேன்' என்று கூறி, கோவிந்தனிடம் அமைதியாக இருந்தான்.

தமுவாச ஹ்ரு'ஷீகேஶஃ ப்ரஹஸந்நிவ பாரத। ஸேநயோருபயோர்மத்யே விஷீதந்தமிதம் வசஃ।।2.10।।

பாரதா, இரு படைகளுக்கிடையே மனம் தளர்ந்திருந்த அவனை நோக்கி, ஹ்ருஷீகேசன் சிரித்தபடி இவ்வாறு பேசினான்.

ஶ்ரீ பகவாநுவாச அஶோச்யாநந்வஶோசஸ்த்வம் ப்ரஜ்ஞாவாதாம்ஶ்ச பாஷஸே। கதாஸூநகதாஸூம்ஶ்ச நாநுஶோசந்தி பண்டிதாஃ।।2.11।।

பெருமான் சொன்னான்: நீ துக்கப்பட வேண்டாதவர்களுக்காக துக்கப்படுகிறாய்; ஆனால் அறிவு வார்த்தைகள் பேசுகிறாய். அறிவுள்ளவர்கள் உயிர் போனவர்களுக்காகவோ, உயிரோடு இருப்பவர்களுக்காகவோ துக்கப்படமாட்டார்கள்.

ந த்வேவாஹம் ஜாது நாஸம் ந த்வம் நேமே ஜநாதிபாஃ। ந சைவ ந பவிஷ்யாமஃ ஸர்வே வயமதஃ பரம்।।2.12।।

நானும், நீயும், இந்த அரசர்களும் எப்போதும் இல்லாதவர்கள் அல்ல; இனியும் நாமெல்லாம் இருப்பதை நிறுத்திக்கொள்ளப் போவதில்லை.

தேஹிநோऽஸ்மிந்யதா தேஹே கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா। ததா தேஹாந்தரப்ராப்திர்தீரஸ்தத்ர ந முஹ்யதி।।2.13।।

இந்த உடலில் உள்ள ஆத்மா, குழந்தை பருவம், இளமை, முதுமை என மாற்றம் அடைவது போலவே, வேறு உடலையும் அடைகிறது; இதை அறிவுள்ளவர்கள் குழப்பமடைவதில்லை.

மாத்ராஸ்பர்ஶாஸ்து கௌந்தேய ஶீதோஷ்ணஸுகதுஃகதாஃ। ஆகமாபாயிநோऽநித்யாஸ்தாம்ஸ்திதிக்ஷஸ்வ பாரத।।2.14।।

குந்தியின் மகனே, இச்சுவைகள், குளிர்ச்சி, வெப்பம், இன்பம், துன்பம் ஆகியவற்றை உண்டாக்குகின்றன; அவை வருவனவும் போகும் தன்மையுடையவை, நிலைநிற்றியவை அல்ல; அதனால் நீ அவற்றை பொறுத்துக்கொள் பாரதா.

யம் ஹி ந வ்யதயந்த்யேதே புருஷம் புருஷர்ஷப। ஸமதுஃகஸுகம் தீரம் ஸோऽம்ரு'தத்வாய கல்பதே।।2.15।।

மக்களுக்கெல்லாம் சிறந்தவனே, இன்பம், துன்பம் ஆகியவை யாரை பாதிக்க முடியவில்லையோ, அவர் சமநிலையுடன் இருப்பவராக, அவரே அமரத்துவத்திற்கு தகுதியானவர்.

நாஸதோ வித்யதே பாவோ நாபாவோ வித்யதே ஸதஃ। உபயோரபி த்ரு'ஷ்டோऽந்தஸ்த்வநயோஸ்தத்த்வதர்ஶிபிஃ।।2.16।।

உண்மையில்லாதவற்றுக்கு இருப்பது இல்லை; உண்மையானவற்றுக்கு இல்லாமை இல்லை; இரண்டின் இயல்பையும் உண்மை அறிந்தவர்கள் கண்டுள்ளனர்.

அவிநாஶி து தத்வித்தி யேந ஸர்வமிதம் ததம்। விநாஶமவ்யயஸ்யாஸ்ய ந கஶ்சித் கர்துமர்ஹதி।।2.17।।

இந்த உலகனைத்தையும் ஆட்கொள்கின்றது அழியாதது என்பதை அறிந்து கொள்; இந்த அழியாததை யாராலும் அழிக்க முடியாது.

அந்தவந்த இமே தேஹா நித்யஸ்யோக்தாஃ ஶரீரிணஃ। அநாஶிநோऽப்ரமேயஸ்ய தஸ்மாத்யுத்யஸ்வ பாரத।।2.18।।

இந்த உடல்கள் எல்லாம் அழிவானவை என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால் உடலுக்குள் உள்ள ஆத்மா என்றும் நிலைத்தது, அழியாதது, அளவிட முடியாதது; ஆகவே, பாரதா, நீ யுத்தம் செய்.

ய ஏநம் வேத்தி ஹந்தாரம் யஶ்சைநம் மந்யதே ஹதம்। உபௌ தௌ ந விஜாநீதோ நாயம் ஹந்தி ந ஹந்யதே।।2.19।।

இதை கொல்லுகிறேன் என்று நினைப்பவரும், இது கொல்லப்படுகிறது என்று நினைப்பவரும் இருவரும் உண்மையை அறியாதவர்கள்; இது கொல்லுவதும் இல்லை, கொல்லப்படுவதும் இல்லை.

ந ஜாயதே ம்ரியதே வா கதாசி ந்நாயம் பூத்வா பவிதா வா ந பூயஃ। அஜோ நித்யஃ ஶாஶ்வதோऽயம் புராணோ ந ஹந்யதே ஹந்யமாநே ஶரீரே।।2.20।।

இது பிறப்பதும் இல்லை, எப்போதும் இறப்பதும் இல்லை; ஒருமுறை பிறந்த பிறகு மறுபடியும் இல்லாமல் போவதும் இல்லை; இது பிறப்பில்லாதது, என்றும் நிலைத்தது, பழமையானது; உடல் அழிந்தாலும் இது அழியாது.

வேதாவிநாஶிநம் நித்யம் ய ஏநமஜமவ்யயம்। கதம் ஸ புருஷஃ பார்த கம் காதயதி ஹந்தி கம்।।2.21।।

பார்த்தா, இந்த ஆத்மா அழியாதது, என்றும் நிலைத்தது, பிறப்பில்லாதது, மாற்றமில்லாதது என்று அறிந்தவன் யாரையும் கொல்ல முடியுமா, யாரையும் கொல்லச் செய்ய முடியுமா?

வாஸாம்ஸி ஜீர்ணாநி யதா விஹாய நவாநி க்ரு'ஹ்ணாதி நரோऽபராணி। ததா ஶரீராணி விஹாய ஜீர்ணா ந்யந்யாநி ஸம்யாதி நவாநி தேஹீ।।2.22।।

ஒருவன் பழைய உடைகளை கழற்றி புதியவற்றை அணிவது போல, ஆத்மா பழைய உடலை விட்டு புதிய உடலை எடுக்கும்.

நைநம் சிந்தந்தி ஶஸ்த்ராணி நைநம் தஹதி பாவகஃ। ந சைநம் க்லேதயந்த்யாபோ ந ஶோஷயதி மாருதஃ।।2.23।।

இதைக் கத்திகள் வெட்ட முடியாது; இதை நெருப்பு எரிக்க முடியாது; இதை நீர் நனைக்க முடியாது; காற்று உலர்த்த முடியாது.