कृष्णः अर्जुनं संबोधयन् एवम् उक्तवान्—“यदा मनः मयि स्थिरं कुर्याः, मम अनुग्रहेण सर्वाणि विघ्नानि सहजेन तरिष्यसि। यदि अहंकारवशात् मम वचनं न श्रोतुम् इच्छसि, तदा विनश्यसि। अहंकारे आश्रित्य यदि ‘न युध्ये’ इति चिन्तयसि, तव एषा निश्चितिः मिथ्या; तव स्वभावः तव कर्मेण बाध्यते। हे कुन्तिपुत्र, स्वकर्मबन्धनात्, मोहात् यद् इच्छसि न कर्तुं, तत् अपि अनिच्छन् कर्तुं बाध्यसे। ईश्वरः सर्वेषां हृदि स्थितः, तस्य मायया सर्वाणि भूतानि यन्त्रारूढानि इव सञ्चालयति। तस्मात्, हे भारत, सर्वभावेन तमेव शरणं गच्छ। तस्य अनुग्रहेण परमशान्तिं शाश्वतं स्थानं प्राप्स्यसि। एवं सर्वगुह्यं ज्ञानं तव उक्तम्। तद् सम्यक् विचार्य यथेष्टं कुरु। पुनः, मम परमं वचनं शृणु, यत् सर्वगुह्यतमं; त्वं मम अत्यन्तप्रियः अतः हितं ते वक्ष्यामि। मनः मयि स्थापय, मत्भक्तो भव, मां पूजय, मां नमस्कुरु; निश्चितं मम वचनं—त्वं मम एव आगमिष्यसि, त्वं मे प्रियः। सर्वधर्मान् परित्यज्य मां एकं शरणं गच्छ। अहं त्वां सर्वपापेभ्यः मोक्षयिष्यामि, मा शुचः। एतत् वचनं तपस्विनः, अभक्तः, अश्रवणशीलः, मम उपहासकः च न कस्यापि कथयेत्। यः मम भक्तेषु एतत् परमं रहस्यं यः प्रचारयति, स मम परमभक्तिं प्राप्य निश्चितं मम एव आगमिष्यति। पुरुषेषु मत्कृते कोऽपि न प्रियतरः, न च कश्चन अन्यः प्रियतरः भविष्यति। यः अस्माकं धर्म्यम् संवादम् अधीयीत, स ज्ञानयज्ञेन मां पूजयति। यः श्रद्धया, अमर्षरहितः, शृणोति, स पुण्यकर्मणां लोकान् प्राप्य विमुक्तः भवति। ततः कृष्णः अर्जुनं पृष्टवान्—“हे पार्थ, किम् एकाग्रचित्तेन इदं श्रुतं? तव अज्ञानं मोहः च नष्टौ किम्?” अर्जुनः प्रत्युवाच—“मम मोहः नष्टः, स्मृतिर्मम अनुग्रहेण प्राप्ता, अहं तव वचनं अनुसरन् स्थितः, संशयः नास्ति; यथोक्तं करिष्यामि।” सञ्जयः एवम् उक्तवान्—“एवं अहं वासुदेवस्य महात्मनः पार्थस्य च अद्भुतं संवादम् अश्रौषम्। व्यासस्य कृपया अहं योगेश्वरस्य श्रीकृष्णस्य मुखात् परमं रहस्यं योगं शृणोमि। राजन्, पुनः पुनः केशवपार्थयोः संवादम् स्मरन् हर्षं पुनः पुनः अनुभवामि। हरिः यः अद्भुतं रूपं तत्र स्मरन् विस्मयः महान्, पुनः पुनः हर्षं अनुभवामि। यत्र योगेश्वरः कृष्णः अस्ति, यत्र गाण्डीवधन्वा अर्जुनः अस्ति, तत्र निश्चितं श्रीः, विजयः, समृद्धिः, धर्मः च नित्यं भविष्यन्ति; एषा मम निश्चितिः।