भगवान् श्रीकृष्णः अर्जुनं प्रति पुनः उवाच—“अर्जुन, अस्मिन् अनित्ये दुःखालये लोके, ब्राह्मणाः पुण्याः भक्ताः राजर्षयश्च, ते किमुत न मामेव सम्प्रपद्येरन्? अतः त्वं अपि मयि भक्तिं कुरु। मन्मना भव, मद्भक्तः सन्, मां नमस्कुरु, मां पूजय; एवं आत्मानं मय्यर्पयन्, अवश्यमेव मामेव प्राप्स्यसि। ततः श्रीभगवान् पुनः अर्जुनं प्रति परमं वचनं प्रवोचत्—“महाबाहो! पुनः शृणु मम परं वचनं, यत् तव हितार्थं प्रीत्या ते कथयामि। मम उत्पत्तिं न देवगणाः न महर्षयः जानन्ति, यतः अहं देवर्षीणां च सर्वथा कारणं। यो मां अजम् अनादिं च लोकमहेश्वरं वेत्ति, स मर्त्येषु अमूढः सर्वपापैः प्रमुच्यते। बुद्धिः ज्ञानम् असम्मोहः क्षमा सत्यं दमः शमः, सुखं दुःखं भवोऽभावः भयम् अभयमेव च, अहिंसा समता तुष्टिः तपो दानं यशोऽयशः—एतानि भूतानां भावाः मत्त एव प्रवर्तन्ते। सप्त महर्षयः पूर्वे चत्वारो मनवः मम भावाः, येभ्यः इमाः प्रजाः समुत्पन्नाः। यः एतत् मम योगं विभूतिं च तत्त्वतः वेत्ति, स योगयुक्तः सन्देहं विना मां प्राप्नोति। अहमेव सर्वस्य प्रभवः, मत्तः सर्वं प्रवर्तते; इति मत्त्वा बुद्धिमन्तः भक्त्या मां उपासते। मच्चित्ताः मद्गतप्राणाः परस्परं बोद्धयन्तः, मां नित्यं कथयन्तः च रमन्ति च तुष्यन्ति च। येषां तु नित्ययुक्तानां भक्त्या मां उपासते, तेषां बुद्धियोगं ददामि येन माम् उपयान्ति। तेषाम् अनुकम्पार्थम् अहम् आत्माभिस्थः ज्ञानदीपेन अज्ञानजं तमः नाशयामि।” एवं श्रीकृष्णस्य वचनं श्रुत्वा अर्जुनः प्रणम्य उवाच—“भगवन्! त्वमेव परमं ब्रह्म परमं धाम, परमं पवित्रं, पुरुषः दिव्यः, आदिदेवो अजः विभुः। सर्वे ऋषयः तथा नारदः, असितः देवलः व्यासश्च त्वां एव ब्रुवन्ति, त्वं च आत्मना एव मां प्रति कथयसि। केशव! यत् त्वं मां वदसि तत् सर्वं सत्यम्, न हि देवाः न दानवाः तव स्वरूपं जानन्ति। स्वयमेव आत्मना आत्मानं वेत्सि पुरुषोत्तम, भूतभावन, भूतेश, देवदेव, जगत्पते! त्वं मम तव दिव्याः विभूतयः विस्तारतः कथय; येन विभूतिभिः त्वया इमं जगतं व्याप्य स्थितम्। कथं त्वां नित्ययुक्तः योगिनः सदा परिजानीयामि? केषु केषु च भावेषु त्वां चिन्तयामि? पुनः विस्तरेण मे योगं विभूतिं च कथय, जनार्दन; न हि तृप्तिः अस्ति तव अमृतस्य श्रवणेन। भगवान् उवाच—“शृणु अर्जुन, प्रवक्ष्यामि ते मम प्रमुख्याः दिव्याः विभूतयः, न हि अस्ति अन्तः मम विस्तारस्य। अहम् आत्मा सर्वभूताशयस्थितः, सर्वस्यादिः मध्ये च अन्ते च। आदित्यानां अहं विष्णुः, ज्योतिषां रविः, मरुतां मरीचिः, नक्षत्राणां शशी। वेदेषु सामवेदः, देवेषु इन्द्रः, इन्द्रियेषु मनः, भूतानां चेतना। रुद्रेषु शंकरः, यक्षरक्षसां कुबेरः, वसूनां अग्निः, शिखरिणां मेरुः। पुरोधसां बृहस्पतिः, सेनानीनाम् स्कन्दः, आपां सागरः। महर्षीणां भृगुः, गिरां एकाक्षरम् ॐ, यज्ञानां जपयज्ञः, स्थावराणां हिमालयः। वृक्षाणां अश्वत्थः, देवर्षीणां नारदः, गन्धर्वाणां चित्ररथः, सिद्धानां कपिलः मुनिः। अश्वेषु उच्चैःश्रवाः, गजेन्द्राणां ऐरावतः, नराणां राजा। आयुधेषु वज्रः, धेनूनां कामधुक्, प्रोजननानां कन्दर्पः, सर्पाणां वासुकिः। नागानां अनन्तः, जलचराणां वरुणः, पितृणां अर्यमन्, संयमिनां यमः। दैत्येषु प्रह्लादः, कालः, मृगाणां सिंहः, पक्षिणां विनतासुतः। पवित्रेषु पवमानः, धनुष्मतां रामः, मकरः मत्स्येषु, सरितां जाह्नवी। सर्गाणां आदि अन्तं च मध्यं च, विद्यानां आत्मविद्या, विवादानां वादः। अक्षराणां अकारः, द्वन्द्वः समासानां, अक्षयः कालः, भूतानां विभाव्यः। मृत्युः सर्वहरश्चाहम्, उद्भवः भविष्यताम्, स्त्रीणां कीर्तिः श्रीर्वाक् स्मृतिर्मेधा धृति क्षमा। साम्नां बृहत्साम, छन्दसां गायत्री, मासानां मार्गशीर्षः, ऋतूनां कुसुमाकरः। छलयताम् द्युत् तेजस्विनां तेजः, जयः, स्पृहः, सत्त्ववतां सत्त्वम्। वृष्णीनां वासुदेवः, पाण्डवानां धनञ्जयः, मुनिषु व्यासः, कविषु उशना कविः। दमयताम् दण्डः, नीतिः नीतिविदाम्, मौनं गुह्यानां, ज्ञानं ज्ञानवताम्। एवं श्रीभगवान् अर्जुनाय स्वस्य अनन्ताः विभूतयः, योगं च विस्तारतः प्रदर्शयामास।