ਸਹਜਂ ਕਰ੍ਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਦੋषਮਪਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍।ਸਰ੍ਵਾਰਮ੍ਭਾ ਹਿ ਦੋषੇਣ ਧੂਮੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਵृਤਾਃ।।18.48।।
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ।ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ।।18.49।।
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਅਸੰਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ-ਰਹਿਤ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਥਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ।ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਯਾ ਪਰਾ।।18.50।।
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧृਤ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ।ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਯ ਚ।।18.51।।
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸ਼ਬਦ ਆਦਿਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਹ ਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਵਿਕ੍ਤਸੇਵੀ ਲਘ੍ਵਾਸ਼ੀ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਃ।ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ।।18.52।।
ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਂਦਾ ਹੈ,
ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਬਲਂ ਦਰ੍ਪਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍।ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ।।18.53।।
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ, ਘਮੰਡ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਆਪਣਾਪਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਣ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ ਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ।ਸਮਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍।।18.54।।
ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਵਿਆਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਮਭਿਜਾਨਾਤਿ ਯਾਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ।ਤਤੋ ਮਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਤੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍।।18.55।।
ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਮਦ੍ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ।ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍।।18.56।।
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚੇਤਸਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪਰਃ।ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਭਵ।।18.57।।
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ।
ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਰਿष੍ਯਸਿ।ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਹਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ।।18.58।।
ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਦਹਙ੍ਕਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ।ਮਿਥ੍ਯੈष ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ।।18.59।।
ਜੇ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿਰਣੇ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਸ੍ਵਭਾਵਜੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਬਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ।ਕਰ੍ਤੁਂ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਯਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਵਸ਼ੋऽਪਿ ਤਤ੍।।18.60।।
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹृਦ੍ਦੇਸ਼ੇऽਰ੍ਜੁਨ ਤਿष੍ਠਤਿ।ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰੂਢਾਨਿ ਮਾਯਯਾ।।18.61।।
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ, ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਾਰਤ।ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍।।18.62।।
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ ਉਸੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਮਯਾ।ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषੇਣ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ।।18.63।।
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ।ਇष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਦृਢਮਿਤਿ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍।।18.64।।
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਬਚਨ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਭਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਾਜੀ ਮਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ।ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੇ ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਮੇ।।18.65।।
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਮੇਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ।ਅਹਂ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ।।18.66।।
ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਓਟ ਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਇਦਂ ਤੇ ਨਾਤਪਸ੍ਕਾਯ ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਕਦਾਚਨ।ਨ ਚਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੇ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮਾਂ ਯੋऽਭ੍ਯਸੂਯਤਿ।।18.67।।
ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।
ਯ ਇਮਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇष੍ਵਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ।ਭਕ੍ਿਤਂ ਮਯਿ ਪਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ।।18.68।।
ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਕਸ਼੍ਿਚਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਮਃ।ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਮੇ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਭੁਵਿ।।18.69।।
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਧ੍ਯੇष੍ਯਤੇ ਚ ਯ ਇਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਵਾਦਮਾਵਯੋਃ।ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਤੇਨਾਹਮਿष੍ਟਃ ਸ੍ਯਾਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ।।18.70।।
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲਬਾਤ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨਨਸੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦਪਿ ਯੋ ਨਰਃ।ਸੋऽਪਿ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍।।18.71।।
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਇਹ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਚ੍ਚਿਦੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤ੍ਵਯੈਕਾਗ੍ਰੇਣ ਚੇਤਸਾ।ਕਚ੍ਚਿਦਜ੍ਞਾਨਸਂਮੋਹਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟਸ੍ਤੇ ਧਨਞ੍ਜਯ।।18.72।।
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ? ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ?
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚਨष੍ਟੋ ਮੋਹਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ।ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗਤਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ।।18.73।।
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਭੁਲਾਵਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਞ੍ਜਯ ਉਵਾਚਇਤ੍ਯਹਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ।ਸਂਵਾਦਮਿਮਮਸ਼੍ਰੌषਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍।।18.74।।
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ।
ਵ੍ਯਾਸਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਨੇਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਮਹਂ ਪਰਮ੍।ਯੋਗਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਥਯਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍।।18.75।।
ਵਿਆਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ੀਲਾ ਯੋਗ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਪ ਦੱਸਿਆ, ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਵਾਦਮਿਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍।ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ।।18.76।।
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਚ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਰੂਪਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਹਰੇਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ।।18.77।।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦਾ ਉਹ ਅਤਿ ਅਚੰਭੇਜ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।