ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਦੈਵੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਦਿਮਵ੍ਯਯਮ੍।।9.13।।
ਪਰ ਹੇ ਪਾਰਥ! ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਭਜਦੇ ਹਨ।
ਸਤਤਂ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ। ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ।।9.14।।
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਯਜਨ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪਾਸਤੇ। ਏਕਤ੍ਵੇਨ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਬਹੁਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍।।9.15।।
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ-ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਇੱਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਧਾऽਹਮਹਮੌषਧਮ੍। ਮਂਤ੍ਰੋऽਹਮਹਮੇਵਾਜ੍ਯਮਹਮਗ੍ਨਿਰਹਂ ਹੁਤਮ੍।।9.16।।
ਮੈਂ ਹੀ ਯੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਔਖਧੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਘਿਉ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾऽਹਮਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤਾ ਧਾਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵੇਦ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰ ऋਕ੍ ਸਾਮ ਯਜੁਰੇਵ ਚ।।9.17।।
ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਓ, ਮਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਦਾਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ, ਓਂਕਾਰ, ਤੇ ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਹਾਂ।
ਗਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਵਾਸਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍। ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਲਯਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਧਾਨਂ ਬੀਜਮਵ੍ਯਯਮ੍।।9.18।।
ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਨਿਵਾਸ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਲੀਨਤਾ, ਥਾਂ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੀਜ ਹਾਂ।
ਤਪਾਮ੍ਯਹਮਹਂ ਵਰ੍षਂ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਚ। ਅਮृਤਂ ਚੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚਾਹਮਰ੍ਜੁਨ।।9.19।।
ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਪ ਪਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੀਂਹ ਰੋਕਦਾ ਤੇ ਵਗਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮੈਂ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੌਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸੋਮਪਾਃ ਪੂਤਪਾਪਾ ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ। ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕ ਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਭੋਗਾਨ੍।।9.20।।
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ। ਏਵ ਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਗਤਂ ਕਾਮਕਾਮਾ ਲਭਨ੍ਤੇ।।9.21।।
ਉਹ ਉਥੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯੇ ਜਨਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍।।9.22।।
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਿਮਰਦੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਭਾਲਣਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦੇਵਤਾ ਭਕ੍ਤਾ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਮਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਜਨ੍ਤ੍ਯਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍।।9.23।।
ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਭੁਰੇਵ ਚ। ਨ ਤੁ ਮਾਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਤੇ।।9.24।।
ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤृ़ਨ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਾਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤੇਜ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਯਾਜਿਨੋऽਪਿ ਮਾਮ੍।।9.25।।
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਤਦਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਹृਤਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਃ।।9.26।।
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਰੋषਿ ਯਦਸ਼੍ਨਾਸਿ ਯਜ੍ਜੁਹੋषਿ ਦਦਾਸਿ ਯਤ੍। ਯਤ੍ਤਪਸ੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਦਰ੍ਪਣਮ੍।।9.27।।
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲੈਰੇਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ। ਸਂਨ੍ਯਾਸਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪੈष੍ਯਸਿ।।9.28।।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਮੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਯੇ ਭਜਨ੍ਤਿ ਤੁ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਿ ਤੇ ਤੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍।।9.29।।
ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਫਰਤਯੋਗ ਜਾਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰੋ ਭਜਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਭਾਕ੍। ਸਾਧੁਰੇਵ ਸ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਹਿ ਸਃ।।9.30।।
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ।।9.31।।
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਹਿ ਦੇ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਾਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍।।9.32।।
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹੋਣ—ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਸੇਵਕ—ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾ ਰਾਜਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਅਨਿਤ੍ਯਮਸੁਖਂ ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍।।9.33।।
ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਭਗਤ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਭਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਾਜੀ ਮਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ। ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਸਿ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ।।9.34।।
ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ। ਯਤ੍ਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ।।10.1।।
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਨ ਮੇ ਵਿਦੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂ ਨ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਅਹਮਾਦਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ।।10.2।।
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੇਰੀ ਉਪਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੋਤ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਮਜਮਨਾਦਿਂ ਚ ਵੇਤ੍ਤਿ ਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਸਮ੍ਮੂਢਃ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ।।10.3।।
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾ-ਇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਮਸਂਮੋਹਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ। ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਵੋऽਭਾਵੋ ਭਯਂ ਚਾਭਯਮੇਵ ਚ।।10.4।।
ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਛਮਾਂ, ਸਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਹੋਣਾ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਡਰ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ—
ਅਹਿਂਸਾ ਸਮਤਾ ਤੁष੍ਟਿਸ੍ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਯਸ਼ੋऽਯਸ਼ਃ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਾਵਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਤ੍ਤ ਏਵ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ।।10.5।।
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਪ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ। ਮਦ੍ਭਾਵਾ ਮਾਨਸਾ ਜਾਤਾ ਯੇषਾਂ ਲੋਕ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ।।10.6।।
ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਤ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਨੂ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਏਤਾਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਯੋਗਂ ਚ ਮਮ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਸੋऽਵਿਕਮ੍ਪੇਨ ਯੋਗੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ।।10.7।।
ਜੋ ਮੇਰੀ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋਗ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਜੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਬੁਧਾ ਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ।।10.8।।
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।