ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ।।9.3।।
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਨਾ। ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨ ਚਾਹਂ ਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਃ।।9.4।।
ਮੇਰੀ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਨ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਭੂਤਭृਨ੍ਨ ਚ ਭੂਤਸ੍ਥੋ ਮਮਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਭਾਵਨਃ।।9.5।।
ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ—ਮੇਰੀ ਅਲੌਕਿਕ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਅਪਣੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗੋ ਮਹਾਨ੍। ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨੀਤ੍ਯੁਪਧਾਰਯ।।9.6।।
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਮਿਕਾਮ੍। ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਵਿਸृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍।।9.7।।
ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ! ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਚੱਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਸृਜਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਮਿਮਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਵਸ਼ਾਤ੍।।9.8।।
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਨ ਚ ਮਾਂ ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਿਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਉਦਾਸੀਨਵਦਾਸੀਨਮਸਕ੍ਤਂ ਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ।।9.9।।
ਹੇ ਧਨੰਜਯ! ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਦਾਸੀਨ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਯਾऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸੂਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਹੇਤੁਨਾऽਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਗਦ੍ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ।।9.10।।
ਮੇਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ! ਇਸ ਕਾਰਨ ਦੁਨੀਆ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਵਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਮੂਢਾ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪਰਂ ਭਾਵਮਜਾਨਨ੍ਤੋ ਮਮ ਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍।।9.11।।
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਘਟਿਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਮੋਘਾਸ਼ਾ ਮੋਘਕਰ੍ਮਾਣੋ ਮੋਘਜ੍ਞਾਨਾ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਾਸੁਰੀਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ।।9.12।।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਭੈੜੀ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਦੈਵੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਦਿਮਵ੍ਯਯਮ੍।।9.13।।
ਪਰ ਹੇ ਪਾਰਥ! ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਭਜਦੇ ਹਨ।
ਸਤਤਂ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ। ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ।।9.14।।
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਯਜਨ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪਾਸਤੇ। ਏਕਤ੍ਵੇਨ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਬਹੁਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍।।9.15।।
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ-ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਇੱਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਧਾऽਹਮਹਮੌषਧਮ੍। ਮਂਤ੍ਰੋऽਹਮਹਮੇਵਾਜ੍ਯਮਹਮਗ੍ਨਿਰਹਂ ਹੁਤਮ੍।।9.16।।
ਮੈਂ ਹੀ ਯੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਔਖਧੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਤਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਘਿਉ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾऽਹਮਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤਾ ਧਾਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵੇਦ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰ ऋਕ੍ ਸਾਮ ਯਜੁਰੇਵ ਚ।।9.17।।
ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਓ, ਮਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਦਾਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ, ਓਂਕਾਰ, ਤੇ ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਹਾਂ।
ਗਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਵਾਸਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍। ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਲਯਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਧਾਨਂ ਬੀਜਮਵ੍ਯਯਮ੍।।9.18।।
ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਨਿਵਾਸ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਲੀਨਤਾ, ਥਾਂ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੀਜ ਹਾਂ।
ਤਪਾਮ੍ਯਹਮਹਂ ਵਰ੍षਂ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਚ। ਅਮृਤਂ ਚੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚਾਹਮਰ੍ਜੁਨ।।9.19।।
ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਪ ਪਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੀਂਹ ਰੋਕਦਾ ਤੇ ਵਗਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮੈਂ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੌਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸੋਮਪਾਃ ਪੂਤਪਾਪਾ ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ। ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕ ਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਭੋਗਾਨ੍।।9.20।।
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ। ਏਵ ਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਗਤਂ ਕਾਮਕਾਮਾ ਲਭਨ੍ਤੇ।।9.21।।
ਉਹ ਉਥੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯੇ ਜਨਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍।।9.22।।
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਿਮਰਦੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਭਾਲਣਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦੇਵਤਾ ਭਕ੍ਤਾ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਮਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਜਨ੍ਤ੍ਯਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍।।9.23।।
ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਭੁਰੇਵ ਚ। ਨ ਤੁ ਮਾਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਤੇ।।9.24।।
ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤृ़ਨ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਾਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤੇਜ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਯਾਜਿਨੋऽਪਿ ਮਾਮ੍।।9.25।।
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਤਦਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਹृਤਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਃ।।9.26।।
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਰੋषਿ ਯਦਸ਼੍ਨਾਸਿ ਯਜ੍ਜੁਹੋषਿ ਦਦਾਸਿ ਯਤ੍। ਯਤ੍ਤਪਸ੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਦਰ੍ਪਣਮ੍।।9.27।।
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲੈਰੇਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ। ਸਂਨ੍ਯਾਸਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪੈष੍ਯਸਿ।।9.28।।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਮੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਯੇ ਭਜਨ੍ਤਿ ਤੁ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਿ ਤੇ ਤੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍।।9.29।।
ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਫਰਤਯੋਗ ਜਾਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰੋ ਭਜਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਭਾਕ੍। ਸਾਧੁਰੇਵ ਸ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਹਿ ਸਃ।।9.30।।
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ।।9.31।।
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਹਿ ਦੇ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਾਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍।।9.32।।
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹੋਣ—ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਸੇਵਕ—ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।