ਅਯਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥਾਭਾਗਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ।।1.11।।
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਨਯਨ੍ਹਰ੍षਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍।।1.12।।
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਬਹਾਦਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਣਵਾਨਕਗੋਮੁਖਾਃ। ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍।।1.13।।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਢੋਲ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਸਾਜ਼ ਇੱਕਠੇ ਵੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਮਹਤਿ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਮਾਧਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ।।1.14।।
ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਮਾਧਵ ਤੇ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਂ ਦਧ੍ਮੌ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵृਕੋਦਰਃ।।1.15।।
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ, ਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ੰਖ ਪੌਂਡ੍ਰ ਵਜਾਇਆ।
ਅਨਨ੍ਤਵਿਜਯਂ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਘੋषਮਣਿਪੁष੍ਪਕੌ।।1.16।।
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਨੰਤਵਿਜਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸੁਘੋਸ਼ ਤੇ ਮਣਿਪੁਸ਼ਪਕ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਕਾਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ।।1.17।।
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਹਨ।
ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍।।1.18।।
ਪृथਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਘੋषੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਹृਦਯਾਨਿ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍। ਨਭਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਤੁਮੁਲੋ ਵ੍ਯਨੁਨਾਦਯਨ੍।।1.19।।
ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਪੈ ਗਈ।
ਅਥ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਕਪਿਧ੍ਵਜਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਾਤੇ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ।।1.20।।
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਵੇਖੇ, ਬੰਦਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਪਾਂਡਵ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਝੜਪ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮਾਹ ਮਹੀਪਤੇ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਥਂ ਸ੍ਥਾਪਯ ਮੇऽਚ੍ਯੁਤ।।1.21।।
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਅਚੁਤ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਕਰ।
ਯਾਵਦੇਤਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਕੈਰ੍ਮਯਾ ਸਹ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣਸਮੁਦ੍ਯਮੇ।।1.22।।
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖ ਸਕਾਂ ਕਿ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਲੜਨ ਲਈ ਆਏ ਨੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਯ ਏਤੇऽਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਵਃ।।1.23।।
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਤੇ ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੜਨ ਆਏ ਨੇ।
ਸਂਜਯ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੇਨ ਭਾਰਤ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍।।1.24।।
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆਂ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ਸਮਵੇਤਾਨ੍ਕੁਰੂਨਿਤਿ।।1.25।।
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਰਥ, ਵੇਖ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਿਤृ़ਨਥ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤੁਲਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृ़ਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਸਖੀਂਸ੍ਤਥਾ।।1.26।।
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਦਾਦਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਮੇ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਦੋਸਤ, ਸੱਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਵੇਖੇ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ। ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍।।1.27।।
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਵਿषੀਦਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਕृष੍ਣ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍।।1.28।।
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਖਂ ਚ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਿ। ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰੇ ਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ।।1.29।।
ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਨੇ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ੍ਰਂਸਤੇ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਕ੍ਚੈਵ ਪਰਿਦਹ੍ਯਤੇ। ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤੁਂ ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਚ ਮੇ ਮਨਃ।।1.30।।
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਗਾਂਡੀਵ ਰਿਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਮੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਜਨਮਾਹਵੇ।।1.31।।
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਨੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਜਯਂ ਕृष੍ਣ ਨ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਕਿਂ ਨੋ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਾ।।1.32।।
ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜ ਦੀ, ਨਾ ਸੁਖ ਦੀ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ, ਭੋਗ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਯੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੋਗਾਃ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਤ ਇਮੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਚ।।1.33।।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਸੁਖ ਤੇ ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਮਾਤੁਲਾਃ ਸ਼੍ਚਸ਼ੁਰਾਃ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਯਾਲਾਃ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਸ੍ਤਥਾ।।1.34।।
ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਉ, ਪੁੱਤਰ, ਦਾਦੇ, ਮਾਮੇ, ਸੱਸੁਰ, ਪੌਤਰੇ, ਸਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ।
ਏਤਾਨ੍ਨ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਘ੍ਨਤੋऽਪਿ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਅਪਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਕਿਂ ਨੁ ਮਹੀਕृਤੇ।।1.35।।
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਲਈ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਨਃ ਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਪਾਪਮੇਵਾਸ਼੍ਰਯੇਦਸ੍ਮਾਨ੍ਹਤ੍ਵੈਤਾਨਾਤਤਾਯਿਨਃ।।1.36।।
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ? ਇਹਨਾਂ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਹੀ ਲੱਗੂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਾ ਵਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਸ੍ਵਜਨਂ ਹਿ ਕਥਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸੁਖਿਨਃ ਸ੍ਯਾਮ ਮਾਧਵ।।1.37।।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਕृਤਂ ਦੋषਂ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੇ ਚ ਪਾਤਕਮ੍।।1.38।।
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ,
ਕਥਂ ਨ ਜ੍ਞੇਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਾਪਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍। ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਕृਤਂ ਦੋषਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ।।1.39।।
ਪਰ ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹਟ ਜਾਈਏ?
ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲਧਰ੍ਮਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਨष੍ਟੇ ਕੁਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਧਰ੍ਮੋऽਭਿਭਵਤ੍ਯੁਤ।।1.40।।
ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬੇਤਰਤੀਬੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।