ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਮਵੇਤਾ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ। ਮਾਮਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਸਞ੍ਜਯ।।1.1।।
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸੰਜਯਾ, ਦ੍ਰਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਞ੍ਜਯ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕਂ ਵ੍ਯੂਢਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਆਚਾਰ੍ਯਮੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍।।1.2।।
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਾਚਾਰ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍। ਵ੍ਯੂਢਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ।।1.3।।
ਉਸਤਾਦ ਜੀ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਸਿਆਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲਾਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਸਮਾ ਯੁਧਿ। ਯੁਯੁਧਾਨੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ।।1.4।।
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੜਦੇ ਹਨ—ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਦ੍ਰੁਪਦ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪੁਰੁਜਿਤ੍ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ।।1.5।।
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਚੇਕਿਤਾਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਯੁਧਾਮਨਯੂ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਉੱਤਮੌਜਾ ਵੀ ਹਨ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉਤ੍ਤਮੌਜਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਰਥਾਃ।।1.6।।
ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਨਾਯਕਾ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ।।1.7।।
ਹੁਣ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ।।1.8।।
ਤੁਸੀਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਪ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਰਾ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ। ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ।।1.9।।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਵਾਰਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ।
ਅਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਬਲਂ ਭੀष੍ਮਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮੇਤੇषਾਂ ਬਲਂ ਭੀਮਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍।।1.10।।
ਸਾਡੀ ਫੌਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਭੀਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸੀਮਤ ਹੈ।
ਅਯਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਥਾਭਾਗਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ।।1.11।।
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਨਯਨ੍ਹਰ੍षਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍।।1.12।।
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਬਹਾਦਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਣਵਾਨਕਗੋਮੁਖਾਃ। ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍।।1.13।।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਢੋਲ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਸਾਜ਼ ਇੱਕਠੇ ਵੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਮਹਤਿ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਮਾਧਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ।।1.14।।
ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਮਾਧਵ ਤੇ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਂ ਦਧ੍ਮੌ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵृਕੋਦਰਃ।।1.15।।
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ, ਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ੰਖ ਪੌਂਡ੍ਰ ਵਜਾਇਆ।
ਅਨਨ੍ਤਵਿਜਯਂ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਘੋषਮਣਿਪੁष੍ਪਕੌ।।1.16।।
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਨੰਤਵਿਜਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸੁਘੋਸ਼ ਤੇ ਮਣਿਪੁਸ਼ਪਕ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਕਾਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ।।1.17।।
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਹਨ।
ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍।।1.18।।
ਪृथਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਘੋषੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਹृਦਯਾਨਿ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍। ਨਭਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਤੁਮੁਲੋ ਵ੍ਯਨੁਨਾਦਯਨ੍।।1.19।।
ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਪੈ ਗਈ।
ਅਥ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਕਪਿਧ੍ਵਜਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਾਤੇ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ।।1.20।।
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਵੇਖੇ, ਬੰਦਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਪਾਂਡਵ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਝੜਪ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮਾਹ ਮਹੀਪਤੇ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਥਂ ਸ੍ਥਾਪਯ ਮੇऽਚ੍ਯੁਤ।।1.21।।
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਅਚੁਤ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਕਰ।
ਯਾਵਦੇਤਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਕੈਰ੍ਮਯਾ ਸਹ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣਸਮੁਦ੍ਯਮੇ।।1.22।।
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖ ਸਕਾਂ ਕਿ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਲੜਨ ਲਈ ਆਏ ਨੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਯ ਏਤੇऽਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਵਃ।।1.23।।
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਤੇ ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੜਨ ਆਏ ਨੇ।
ਸਂਜਯ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੇਨ ਭਾਰਤ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍।।1.24।।
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆਂ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ਸਮਵੇਤਾਨ੍ਕੁਰੂਨਿਤਿ।।1.25।।
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਰਥ, ਵੇਖ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਿਤृ़ਨਥ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਆਚਾਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤੁਲਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृ़ਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਸਖੀਂਸ੍ਤਥਾ।।1.26।।
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਦਾਦਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਮੇ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਦੋਸਤ, ਸੱਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਵੇਖੇ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ। ਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍।।1.27।।
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਵਿषੀਦਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਕृष੍ਣ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍।।1.28।।
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਖਂ ਚ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਿ। ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰੇ ਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ।।1.29।।
ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਨੇ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ੍ਰਂਸਤੇ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਕ੍ਚੈਵ ਪਰਿਦਹ੍ਯਤੇ। ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤੁਂ ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਚ ਮੇ ਮਨਃ।।1.30।।
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਗਾਂਡੀਵ ਰਿਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਮੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।