ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੂਠਾ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਅਸੰਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਬਲ, ਅਭਿਮਾਨ, ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ' ਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਮੰਨ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਵੇਂ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੋਚੇਂ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਤੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗਾ। ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਅਵਿਵੇਕ ਕਰ ਕੇ ਤੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਚਿਰਕਾਲੀ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਰ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਵਾਣੀ ਫਿਰ ਸੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆਹੀਨ, ਭਗਤੀਹੀਨ, ਨਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਰਮ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਇਸ ਧਰਮਮਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਯੱਗ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ? ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਮਿਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਅਚਯੁਤ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਡੋਲਣ ਰਹਿਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਪਰਮ ਗੁਪਤ ਜੋਗ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਸੁਣਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਜਿੱਤ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਮਤ ਹੈ।