ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੇਹੜਾ ਕਰਤਾ ਅਯੋਗ, ਅਸਭਿਆਚਾਰਕ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਲਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੀ ਬੁੱਧੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅਕਰਮ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ, ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਵਿਕ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਬੁੱਧੀ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ, ਕਰਮ-ਅਕਰਮ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਬੁੱਧੀ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਲਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਵਿਕ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਹੜਾ ਅਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤ, ਡਰ, ਦੁੱਖ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਵਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੈ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਵਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੱਤ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਪृथਵੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਵ ਹਨ: ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ, ਤਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਧੀਰਜ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਸਥਾ। ਖ਼ਤਰੀ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਵ ਹਨ: ਸ਼ੌਰਜ, ਤਾਕਤ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਹੁਨਰ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਨਾ ਭੱਜਣਾ, ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਆਗਿਆਧਾਰੀ ਹੋਣਾ। ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਵ ਹਨ: ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਪਾਰ। ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਵ ਹੈ: ਸੇਵਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਸਰੋਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਪਜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨ ਹੋਵੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਤਵ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਦੋਸ਼ ਹੋਣ, ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ। ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨ ਕੁਝ ਦੋਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਪਰਮ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਂਦਾ, ਬੋਲਣ, ਦੇਹ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ, ਅਹੰਭਾਵ, ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਸ-ਨਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਬਣਾਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੋ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੋਚੇਂ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਸੋਚ ਝੂਠੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਤੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਪੁੱਤਰ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਗੁਪਤ ਬਚਨ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਇਹ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।