ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਕਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਹਨ— ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਗਿਆਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ— ਸਾਧਨ (ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਕਰਮ ਖੁਦ, ਅਤੇ ਕਰਤਾ (ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ)। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ— ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਕਰਤਾ— ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੰਡ ਤੇਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀਕਤਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਅਭੇਦ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਸਤੋਗੁਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਇਕ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਤਰਕ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਸੱਚਾਈ, ਨਾ ਮਹੱਤਤਾ— ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਕਰਮ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ-ਮੱਤ ਜਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣੀ ਕਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣੀ ਕਰਮ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਕਰਮ ਮੂੜਤਾ ਵਿਚ, ਅੰਜਾਮ, ਨੁਕਸਾਨ, ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਕਰਮ ਹੈ। ਕਰਤਾ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, "ਮੈਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣੀ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ, ਲਾਲਚੀ, ਹਿੰਸਕ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਗ਼ਮੀ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣੀ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਯੋਗ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ, ਆਲਸੀ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ! ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅਕਰਮ, ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ, ਬੰਨ੍ਹ ਤੇ ਮੋਖ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਤਮਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਸਮਝਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਲਟ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਫੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੀਵੀਂ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨੀਂਦ, ਡਰ, ਗ਼ਮੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਸੁਣ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਜਨਮ ਆਤਮ-ਬੋਧ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਤੋਗੁਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਪਰ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਗੁਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨੀਂਦ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਪਜੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡੇ ਗਏ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤੱਬ ਹਨ—ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਤਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਧੀਰਜ, ਸੱਚਾਈ, ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਆਸਥਾ। ਖ਼ਤਰੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਹਨ—ਸ਼ੌਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਦੱਖਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੱਜਣਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ। ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਹਨ—ਖੇਤੀ, ਗਉ-ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਪਾਰ। ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਮ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਸਰੋਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਪਜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਮ—even ਜੇ ਉਹ ਅਪੂਰਨ ਹੋਣ—ਨੂੰ ਕਰਨਾ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਮੀਆਂ ਹੋਣ, ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ! ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਅਸੰਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਪਰਮ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ! ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਅੰਤ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਗਾਅ ਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਇਕੱਲਾਪਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਂਦਾ, ਬੋਲਣ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਭਿਮਾਨ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਮੇਰਾ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਚਾਹਵਾਂ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਲਕਸ਼ਯ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਕਰਮ, ਗਿਆਨ, ਕਰਤਾ, ਬੁੱਧੀ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ—all ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ—ਤੇਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ।