ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ "ਸਤ" ਸ਼ਬਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਚੰਗੇਪਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ "ਸਤ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ "ਸਤ" ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੰਮ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਵਗੈਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਅਸਤ" ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਾ ਇਥੇ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੈਂ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੇ ਫ਼ਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਛੱਡਣ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੰਨਿਆਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡਣ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਜ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। "ਹੇ ਅਰਜੁਨ," ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਿਆਗ ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਜ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਕਦੇ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡੋ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।" ਜੋ ਨਿਯਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚੋਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਤਿਆਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨਿਯਤ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਣ ਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਲਗਾਵ ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਤਿਆਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਹ ਅਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ, ਨਾਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਤਿਆਗੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਫਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਤਿਆਗੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਫਲ—ਚੰਗੇ, ਮੰਦੇ, ਤੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ—ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤਿਆਗੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। "ਹੇ ਅਰਜੁਨ," ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਪੰਜ ਕਾਰਨ ਹਨ: ਸਰੀਰ, ਕਰਤਾ, ਉਪਕਰਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਤਾ।" ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਸਰੀਰ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ—ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਕੇਵਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕਰਤਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ—even ਜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ—ਨਾਹ ਮਾਰਦਾ, ਨਾਹ ਬੰਨ੍ਹਦਾ। ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਰਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਪਕਰਨ, ਕਰਮ, ਤੇ ਕਰਤਾ—ਇਹ ਕਰਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਤੇ ਕਰਤਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਟੱਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਕੇਵਲ ਇਕ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ, ਬਿਨਾ ਤਰਕ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਨਿਯਤ, ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ-ਅਵਿਰਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਕਰਮ ਹੈ। ਜੇ ਕੰਮ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਕਰਮ ਹੈ। ਜੇ ਕਰਮ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ, ਨਤੀਜੇ, ਨੁਕਸਾਨ, ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਕਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਤਾ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, "ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਤਾ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਹਿੰਸਾ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਤਾ ਅਯੋਗ, ਅਣਪੜ੍ਹ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਠੱਗ, ਦੁਸ਼ਟ, ਆਲਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼, ਤੇ ਕੰਮ ਟਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਕਰਤਾ ਹੈ। "ਹੇ ਧਨੰਜਯ," ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਬੁਧਿ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਸੁਣ।" ਸਾਤਵਿਕ ਬੁਧਿ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ-ਅਕਰਮ, ਕਰਣਯੋਗ-ਅਕਰਨਯੋਗ, ਡਰ-ਨਿਰਭੈ, ਬੰਨ੍ਹ-ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੀ ਬੁਧਿ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ, ਕਰਣਯੋਗ-ਅਕਰਨਯੋਗ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਤਾਮਸੀ ਬੁਧਿ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਲਟ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਸਾਤਵਿਕ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮਨ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਯੋਗ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਮਸੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਨਾਸ਼ੀਕ ਬੁਧਿ ਨਾਲ ਨੀਂਦ, ਡਰ, ਦੁਖ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। "ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ।" ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਅੰਬਰ ਜਿਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਾਫ਼-ਸੂਥਰੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।