ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਤਵ ਗੁਣ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਰਜਸ ਤੋਂ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਮਸ ਤੋਂ ਅਲਸ, ਭਟਕਾਵਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਰਜਸ ਵਾਲੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਤਮਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਗਿਆਸੂ ਇਹ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਗੁਣ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੋ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਨਮ, ਮਰਨ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ? ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਂਡਵ! ਚਾਨਣ, ਕਿਰਿਆ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ — ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਗੁਣ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ', ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਸ਼ਵਥਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਡਾਢੀਆਂ ਹੇਠਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਜੋ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੀਆਂ ਡਾਢੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਇਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਸਹੀ ਰੂਪ, ਆਰੰਭ, ਅੰਤ ਜਾਂ ਆਧਾਰ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ," "ਤਦ ਉਹ ਰਾਹ ਖੋਜੋ, ਜਿਸ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮੂਲ ਪੁਰਖ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਕਰਮ ਵਹੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਗAttachment ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਅੱਗ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ — ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅੰਸ਼, ਜੀਵ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕੰਨ, ਅੱਖ, ਚਮੜੀ, ਜੀਭ ਤੇ ਨੱਕ, ਤੇ ਮਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂਦਾ, ਰਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਉਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਯੋਗੀ ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਅਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।" "ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ; ਚੰਦ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਯਾਦ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਮ੍ਰਿਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਨਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਹਨ: ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ; ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਨਾਸਵੰਤ ਹੈ।" "ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਉੱਚਾ ਆਤਮ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਾਸਵੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕਾਵਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਨਿਡਰਤਾ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ, ਦਾਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਯਗ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤਪ, ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਅ —" "ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅਭਾਵ, ਤਿਆਗ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾ ਲੱਭਣਾ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਲਾਲਚ ਦੀ ਅਭਾਵ, ਨਰਮੀ, ਲਜਾ ਤੇ ਚਲਚਲਾਪਣ ਦੀ ਅਭਾਵ —" "ਉਤਸ਼ਾਹ, ਮਾਫ਼ੀ, ਧੀਰਜ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀ ਅਭਾਵ, ਤੇ ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅਭਾਵ — ਇਹ ਭਾਰਤ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ।" "ਪਖੰਡ, ਅਹੰਕਾਰ, ਆਤਮ-ਗਰੂਰ, ਗੁੱਸਾ, ਰੁੱਖਾਪਣ ਤੇ ਅਗਿਆਨ — ਇਹ ਪਾਰਥ, ਅਸੁਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ।" "ਦਿਵਿਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵੱਲ। ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ: ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰ। ਦਿਵਿਆ ਦਾ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅਸੁਰ ਸੁਭਾਅ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।" "ਅਸੁਰ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਨਾ ਸਚਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨਾ ਸਚ ਹੈ, ਨਾ ਆਧਾਰ, ਨਾ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਛਾ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ।" "ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸਟ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।