ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਖਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਇਕ ਭੀ ਉਸ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਪ੍ਰਾਣੀ, ਮੋਥਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਮੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਤੀਬਰ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਪਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਦੇਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੂਲਤਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਾਲ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ। ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਠ, ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਮੈਰਾ ਉਪਕਰਨ ਬਣ। ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਯਦਰਥ, ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ, ਲੜ ਤੇ ਜਿੱਤ।" ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਜਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਤਾਜਧਾਰੀ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੱਗੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਗਲੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ-ਕਥਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ। ਹੇ ਅਨੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਗਿਆਤਾ, ਗਿਆਨਯੋਗ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਅਗਨਿ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਹੋ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅੱਗੋਂ-ਪਿੱਛੋਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਣਮਾਪੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਯਾਦਵ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ' ਆਦਿ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਮਜਾਕ, ਖੇਡ, ਬੈਠਣ, ਖਾਣ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਏ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਅਪਰਾਧੀ-ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਦੋਹਾਂ ਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਚਾਰਯ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ। "ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਜਗਤ ਪਤਿ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਤਾਜਧਾਰੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਰਜੁਨ! ਮੇਰੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਹ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਅਣੰਤ, ਆਦਿ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਨਾਂ ਵੇਦ ਪਾਠ, ਨਾਂ ਯਗ, ਨਾਂ ਦਾਨ, ਨਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ। ਹੁਣ ਡਰ ਜਾਂ ਭਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੈ ਨਾ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਉਹੀ ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖ।" ਸੰਜਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਦੇਖਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਦਾ ਇਸ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦ ਪਾਠ, ਨਾਂ ਤਪ, ਨਾਂ ਦਾਨ, ਨਾਂ ਯਗ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲਗਨ ਨਾਲ, ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਭਗਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰ, ਅਵ੍ਯਕਤ, ਅਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਕੌਣ ਹਨ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੋਗੀ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰ, ਅਵ੍ਯਕਤ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਅਚਿੰਤਯ, ਅਚਲ, ਤੇ ਨਿੱਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਲਈ ਭਲਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਵ੍ਯਕਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ। "ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਮੈਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸੇਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇਂ, ਤਾਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਜੇ ਅਭਿਆਸ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਆਤਮ-ਸਯਾਮੀ ਬਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਿਰਭਉ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬਣਾਇਆ।