ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼! ਇੱਥੇ, ਇਕੋ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੋਰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਆਮ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਮਹਾਨ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਜਯ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਫਿਰ ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।" ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੇਅੰਤ ਮੁਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਅਨੋਖੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਅਨੇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਸਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ, ਉਹ ਚਮਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਅਨੇਕ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੇਟ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਅੰਤ, ਮੱਧ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੋੜ, ਗਦਾ, ਚਕ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂ ਤਪਦੇ, ਅਣਮਾਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤਪਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਰ ਲਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਚੰਭੇਜ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। 'ਸ਼ਾਂਤੀ! ਸ਼ਾਂਤੀ!' ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਸਾਧ੍ਯ, ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਾਰੁਤ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਸਿੱਧ—all ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੇਕ ਮੁੱਖਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੇਟਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਮੈਂ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜਲਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਰਹੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾਹ ਹੀ ਕੋਈ ਆਸਰਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ! ਮਿਹਰ ਕਰੋ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧੇ—all ਤੁਹਾਡੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਤੁਹਾਡੇ ਜਲਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੱਟ ਰਹੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਤਪਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ? ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ! ਮਿਹਰ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਾਲ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਸੰਹਾਰਕ, ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਮਾਰੇ ਜਾਵਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਠ, ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਰਾਜ ਭੋਗ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਮੈਰਾ ਜਰੀਆ ਬਣ। ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਮਾਰ। ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ, ਲੜ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ।" ਸੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਭੈਭੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਕੇ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ! ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ, ਆਦਿ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਤ ਹੈ, ਅਸਤ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਣਣਯੋਗ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾਹ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਫਿਰ-ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ! ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਣਮਾਪ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸਤ ਸਮਝਕੇ, 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਯਾਦਵਾ! ਹੇ ਮਿੱਤਰ!' ਆਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਚਾਹੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ, ਬੈਠੇ, ਖਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਅੱਗੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਦਾਨੀ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਹੇ ਅਚੂਤ! ਹੇ ਅਣਮਾਪ! ਉਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰ ਤੇ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੈ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਹੇ ਜਗਤ ਆਸਰੇ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੁਕੁਟ, ਗਦਾ, ਚਕ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ! ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ।