ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਬਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤਕ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਰਾ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਸਦਾ-ਅਭਿਨਾਸ਼ੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਰਦ, ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਂ ਦਾਨਵ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹੇ ਪਰਮ-ਪੁਰਖ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।” ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਹੇ ਯੋਗੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੂ-ਉੱਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਵਿਅਪਕਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਚਾਨਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀਚੀ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਮ-ਵੇਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ। ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਯਕਸ਼-ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੂ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦਾ, ਜਲ-ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਓਮ’, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਪ-ਯਜਨ, ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਠ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਤ੍ਰਰਥ, ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ। ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਚੈਸ਼ਰਵਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਏਰਾਵਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਧੇਨੁ, ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਦਰਪ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਕੀ। ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ, ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਯਮਨ, ਨਿਯੰਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ। ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਕਾਰ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ। ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ-ਵਿਦਿਆ, ਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਰਕ। ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਅ’, ਸਮਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਵੈ, ਮੈਂ ਅਖੰਡ ਸਮਾ, ਸਰਬ-ਮੁਖੀ ਸਰਜਨਹਾਰ। ਮੈਂ ਮੌਤ, ਸਾਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਆਰੰਭ; ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤੀ, ਸੰਪੱਤਾ, ਬਾਣੀ, ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਅਡੋਲਤਾ, ਤੇ ਮਾਫੀ। ਸਾਮ-ਵੇਦ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਤ-ਸਾਮਨ, ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤਰੀ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਤ। ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੂਆ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ, ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਨਿਰਣੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੇ, ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ, ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਾਨਾ। ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਤੀ, ਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਚੀਜ਼, ਚਲਦੀ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ; ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸ਼ਾਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਇਹ ਵਿਸਥਾਰਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਟਿਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਪਰਮ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਭਿਨਾਸ਼ੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਭਿਨਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਓ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਦਿਵ੍ਯ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਖੋ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਾਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਅਜੋਕੇ ਅਸਚਰਜ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ!