ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਸੋਚ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਾ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰੀ ਉੱਚਤਮ ਵਾਣੀ ਫਿਰ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣਕੇ, ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਮੀ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਮੋਹ ਰਹਿਤਤਾ, ਮਾਫੀ, ਸੱਚਾਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਡਰ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ, ਮਨ ਦੀ ਸਮਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਅਪਯਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਨੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨਯੋਗ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ, ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲਾ, ਵਿਆਸ—ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਉਂ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਂ ਦਾਨਵ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੋਗ ਤੇ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਮੈਂ ਹੀ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ। ਅਦਿੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਿਣੂ ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈ ਮਾਰੀਚੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਹਾਂ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈ ਮੇਰੂ ਹਾਂ। ਪੁਜਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣ; ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਕੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਹਾਂ; ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਓਮਕਾਰ ਹਾਂ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਪ ਯਜਨ ਹਾਂ; ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਹਾਂ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਹਾਂ; ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਹਾਂ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਹਾਂ; ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਹਾਂ। ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਾਵਸ ਵਜੋਂ ਜਾਣ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਏਰਾਵਤ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਜ੍ਰ ਹਾਂ; ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਾਮਧੇਨੂ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੰਦੇਰਪ (ਕਾਮਦੇਵ) ਹਾਂ; ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਾਸੁਕੀ ਹਾਂ। ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਹਾਂ; ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਹਾਂ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਰਯਮਨ ਹਾਂ; ਨਿਯੰਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਮ ਹਾਂ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਹਾਂ; ਸਮਾਂ ਮਾਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਮਾਂ (ਕਾਲ) ਹਾਂ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਹਾਂ; ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਹਾਂ। ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਹਾਂ; ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਮ ਹਾਂ; ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮਕਰ (ਮਛਲੀ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਹਾਂ; ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਹਾਂ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ; ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹਾਂ; ਤਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਰਕ ਹਾਂ। ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ 'ਅ' ਹਾਂ; ਸਮਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਵੈ (ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ) ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਖੰਡ ਸਮਾਂ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਮੌਤ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਸ਼, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬੋਲੀ, ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਹਾਂ। ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਹਤਸਾਮ ਹਾਂ; ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤਰੀ ਹਾਂ; ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਹਾਂ; ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਹਾਂ। ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੂਆ ਹਾਂ; ਚਮਕਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਜ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ ਹਾਂ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਹਾਂ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਹਾਂ; ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਾਸ (ਕਵੀ) ਹਾਂ। ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਜ਼ਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਤੀ ਹਾਂ; ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹਾਂ; ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।