ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਢੰਗ ਸਹੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਆਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ—ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ—ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ—ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਤੀ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਵੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭਜੇ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੇ ਨਿਰਣਯ ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨੇਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਣ, ਨਾਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਾ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਪਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੂਲ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਅਨਾਦਿ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਖ਼ਿਮਾ, ਸੱਚ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਨਿਗ੍ਰਹ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਭਉਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਅਪਯਸ਼—ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਤਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਨੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੈਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੁੱਟ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨਯੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਧਾਰ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਦੀਵੀ, ਅਜਨਮਾ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ, ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿੱਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ ਅਰਜੁਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਵਿਅਪਕਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਿ্ণੂ ਹਾਂ; ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੀਚੀ; ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਮਵੇਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਇੰਦ੍ਰਿਅਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੂ—ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੈਨਾ-ਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦ, ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਓਮਕਾਰ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਪ ਯਜ, ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਤ੍ਰਰਥ, ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ—ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਏਰਾਵਤ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਧੇਨੁ, ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ, ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਕੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਦ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਤੱਤਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗ ਪਈ।