ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯਗਨ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਮਝ ਕੇ। ਮੈਂ ਹੀ ਰੀਤ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਗਨ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ, ਮੈਂ ਹੀ ਔਖਧੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਹੀ ਘੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਅਰਪਣ ਦਾ ਕਰਮ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਓਮ, ਅਤੇ ਰਿਗ, ਸਾਮਾ, ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਲਕੜੀ, ਆਸਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਖੀ, ਨਿਵਾਸ, ਸ਼ਰਨ, ਮਿੱਤਰ, ਮੂਲ, ਵਿਲੀਨ, ਆਧਾਰ, ਖਜਾਨਾ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬੀਜ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕਦਾ ਅਤੇ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਫੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਯਗਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਡਿਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੋਲ; ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਕੋਲ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਭਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਰਪਣ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ—ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ—ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੈਰਾਗਯ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਿਅ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮੰਦਚਲਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਮੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ, ਇਹ boldly ਕਹਿ ਦੇ—ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋਣ—ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ—ਉਹ ਵੀ ਸਰਵੋਚ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਭਗਤ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇਸ ਅਸਥਾਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਗਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਸਰਵੋਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮੂਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਅਨਾਦਿ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਮੋਹ-ਰਹਿਤਤਾ, ਖਿਮਾ, ਸੱਚ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ— ਅਹਿੰਸਾ, ਮਨ ਦੀ ਸਮਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਅਯਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਨੂ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਵਯ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਰਵੋਚ ਨਿਵਾਸ, ਸਰਵੋਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ, ਦਿਵਯ ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਾਰਥਕ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਦ, ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵਯ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾਂ? ਹੇ ਯੋਗੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੋਗ ਤੇ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ।