ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗੰਭੀਰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ! ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ? ਆਤਮਾ ਕੀ ਹੈ? ਕਰਮ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ? ਜੀਵਾਂ ਸਬੰਧੀ ਜੋ ਪਰਮ ਅਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਜੋ ਪਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਗ੍ਯ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪਰਮ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਮਰ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੱਤ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੱਤ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ, ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ! ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਹੇ ਪਾਰਥ! ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਯੋਗ-ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਖ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਕਵੀ, ਅਨਾਦਿ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਸਰਵ-ਧਾਰਕ, ਅਕਲਪਨੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—" "ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਅਡੋਲ ਮਨ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਭੌਹਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਤਪਸਵੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਲਕੜ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਓਮ' ਇਕ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਪਾਰਥ! ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀਆਂ।" "ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਚਤੁਰਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਵੀ ਉਨੀ ਹੀ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" "ਅਪਰਗਟ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦਿਨ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸੀ ਅਪਰਗਟ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਜੀਵ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਤ ਆਉਣ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ ਫਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" "ਪਰ, ਉਸ ਅਪਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਪਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਉਹ ਅਪਰਗਟ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਗਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਰਵੋਚ ਅਵਾਸ ਹੈ।" "ਹੇ ਪਾਰਥ! ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਕੇਸੇ ਯੋਗੀ ਇਥੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਕੇਸੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਗ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਦਿਨ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀਆਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਚ ਜੋ ਯੋਗੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਧੂੰਆਂ, ਰਾਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਛੇ ਮਹੀਨੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਯੋਗੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਦੋ ਰਾਹ—ਉਜਿਆਲਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ—ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਰਾਹ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੂਜੇ ਰਾਹ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਦੋਨੋ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਗੀ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।" "ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਵੇਦਾਂ, ਯਗ੍ਯਾਂ, ਤਪੱਸਿਆ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਦਿ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਇਹ ਰਾਜ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਰਾਜ ਰਹੱਸ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੈ, ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਧਰਮਸੰਮਤ ਹੈ, ਅਮਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੌਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਤਾਪਣਹਾਰ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਅਪਰਗਟ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰਹੱਸ ਹੈ! ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਵਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੀਵ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ! ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਗ, ਉਦਾਸੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਹੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਸੁਰੀ ਤੇ ਮੋਹਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਕਰਮ, ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਗਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਬਾਰੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਦਿਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।