ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਭਗਤ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਕੁਚਿਤ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਥਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਗਤ ਮੈਨੂੰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮੈਂ ਤਿੰਨੋ ਕਾਲਾਂ—ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ—ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਭਟਕਾਵੇਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਰਾਵਸਥਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿਆਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।" ਇਥੇ ਅਰਜੁਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪਾਰਮ ਅਸਤਾ! ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ? ਆਤਮਾ ਕੀ ਹੈ? ਕਰਮ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਕੌਣ ਹੈ? ਅਤੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ, ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਵੇਲੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ?" ਭਗਵਾਨ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਤਮਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਪਰਮ ਹੈ। ਅਤੇ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਾਵਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ, ਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ।" "ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ, ਸਰਵ-ਨਿਯੰਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਭੌਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਓਮ'—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਰ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸੇ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ, ਉਸ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇਕ ਹੋਰ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਅ-ਪ੍ਰਗਟ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਕੇਵਲ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗੀ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਦਿਨ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਦੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯੋਗੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧੂੰਆ, ਰਾਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਰਾਹ—ਉਜਿਆਰਾ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ—ਸਦਾ ਤੋਂ ਹਨ; ਇੱਕ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੂਜੇ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਇਹ ਦੋ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੁ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਵੇਦਾਂ, ਯਜਨਾਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਦਿ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੂੜੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਰਾਜ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਰਾਜ ਰਹੱਸ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਕਰ ਕੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਾਰਮਿਕ ਹੈ, ਆਸਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।