ਜਦੋਂ ਯੋਗੀ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਬੇਅੰਤ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਜਾਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵਨ-ਚਲਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖ-ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਥਿਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਨ ਚੰਚਲ, ਬਲਵਾਨ, ਹਠੀ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਜਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਸ਼ੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਣਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਹੀ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਯੋਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਘਟਾ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਧਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਨਾ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਬੁਰੇ ਭਾਗ ਦਾ ਭੋਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਫੇਰ ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾ ਚਾਹੇ ਵੀ, ਉਹ ਯੋਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਯੋਗੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਤਪੱਸਵੀ ਤੋਂ, ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਯੋਗੀ ਬਣ। ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਏਕ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਕੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਸੁਣ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" "ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ—ਇਹ ਅੱਠ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਤੱਤ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਥੋਂ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਪਿਰੋਏ ਹੋਣ।" "ਹੇ ਕੌਂਤેય, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ 'ਓਮ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਵਤ ਬੀਜ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬੁੱਧੀਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਹਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਤ, ਰਜ, ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।" "ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਦਿਵਵੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਪਾਪੀ, ਮੋਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਛੀਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੁਰ-ਸਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" "ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਦੁਖੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਲਕਸ਼੍ਯ ਮੰਨ ਕੇ ਭਜਦਾ ਹੈ।" "ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤ, ਯੋਗੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।