ਇੱਕ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਣ ਚੁਕੀ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ”—ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਛੂਹਦਾ, ਸੁੰਘਦਾ, ਖਾਂਦਾ, ਤੁਰਦਾ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲਣ, ਛੱਡਣ, ਫੜਣ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਣ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ—ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦਾ। ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮ-ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ—ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ—ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਕਰਮ-ਕਰਤਾ, ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੱਲੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਮੂੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਪਰਮ-ਸੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਉਸ ਪਰਮ-ਸੱਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਸ਼ਣ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਪੰਡਿਤ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਕੁੱਤੇ, ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕ-ਰੂਪ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਅਤੇ ਸਮਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾਹ ਦੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਦਾਸ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਸੰਪਰਕਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆ-ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਥੇ ਹੀ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਖ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਹਦੀ ਮਿੱਠੀ ਲਗਨ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਸ਼ਣ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਰਵਾਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਹਰੀ ਸੰਪਰਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭ੍ਰੂ-ਮੱਧ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਨੱਕ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ, ਡਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨਾ, ਤਪस्या ਦਾ ਭੋਗਤਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਹੈ; ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਜਾਂ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਨਿਆਸ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ! ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇ ਬਿਨਾਂ ਯੋਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਯੋਗੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਰਮ ਮਾਰਗ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਰਾਹੀਂ ਉੱਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡਿਗਾਉਣਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਤਮਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਸਥਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਠੰਡੀ-ਗਰਮੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਆਦਰ-ਅਪਮਾਨ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ, ਵੈਰੀ, ਤਟਸਥ, ਮਧਸਥ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੱਜਣ ਅਤੇ ਪਾਪੀ—ਸਭ ਦੇ ਵਲੋਂ ਸਮਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲੇ, ਨਿਰਜਨ ਵਿਚ, ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਗ-ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਸਥਾਨ ਵਿਚ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੀਵਾਂ, ਕਪੜਾ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚੰਮ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਟਿਕਾਣੀ ਬਣਾਏ। ਉਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ-ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ। ਸਰੀਰ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਯੰਮ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ-ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਨਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ; ਨਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਮਨੋਰੰਜਨ, ਕਰਮ, ਸੌਣ-ਜਾਗਣ ਵਿਚ ਮਰਯਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।