ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸੰਦੇਹ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸੰਦੇਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ)! ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਸੰਦੇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਰਮ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਅਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠ ਰਹੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦੇ। ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਦੀ, ਕਦੇ ਯੋਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੀ ਹੈ?” ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਨਾਲੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੋ! ਜੋ ਦੁੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਸੰਖਿਆ (ਗਿਆਨ) ਅਤੇ ਯੋਗ (ਕਰਮ) ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਰਾਹ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਖਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੋ! ਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਲਪਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ”, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੂੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਫੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਮੂੰਦ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਕਰਦੈ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਪਟਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੱਤ ਅੱਗੂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦਾ। ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਪ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਪਰਤ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਆਸਰਾ ਉਸ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨਿਮਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਕੁੱਤਾ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਤੇ ਭਟਕਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੰਪਰਕਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸੁਖ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ! ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੁਖ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਯੋਗੀ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਸੁਖ ਅੰਦਰੋਂ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਰੁਚੀ ਅੰਦਰੋਂ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤੀ ਅੰਦਰੋਂ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਸੰਦੇਹ ਕੱਟ ਗਏ, ਮਨ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਵਾਣ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਹਰੀ ਸੰਪਰਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦਾ, ਨਜ਼ਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਹ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਇੱਛਾ, ਡਰ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾ, ਯੱਗਾਂ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਭੋਗਤਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਯੋਗੀ ਹੈ; ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਜਾਂ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਾਂਡਵ! ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਨਿਆਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਬਿਨਾ ਯੋਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਮਨਸਾ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਲਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੀ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਤਮਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਆਤਮਾ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਆਤਮਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਠੰਢ-ਗਰਮੀ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਇੱਜਤ-ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।