ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਾਹ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਆਪਣਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸੈਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਯਗ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਯਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਲੋਕਕਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ ਖੜੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਵੇਂਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਿਆਨ ਦਾ ਯਗ, ਭਾਵ ਮਾਯਾ ਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਯਗ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛ, ਤੇ ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਰਧਾ, ਭਗਤੀ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਅਗਿਆਨ, ਨਿਸ਼ਰਧ, ਤੇ ਸੰਦੇਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਦੇਹੀ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਪਨੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਬਾਂਧਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਕੱਟ ਦੇ। ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ। ਇਸ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਰਮ-ਸੰਨਿਆਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੀ ਵੀ; ਦੱਸੋ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ?" ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਦੋਹਾਂ ਕਰਮ-ਸੰਨਿਆਸ ਤੇ ਕਰਮ-ਯੋਗ, ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਸੰਨਿਆਸ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੈ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਬੱਚੇ ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗੀ ਇੱਕੋ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਨਿਆਸ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅਤਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਤਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ," ਚਾਹੇ ਵੇਖਣ, ਸੁਣਨ, ਛੂਹਣ, ਸੁੰਘਣ, ਖਾਣ, ਜਾਣ, ਸੌਣ, ਸਾਹ ਲੈਣ, ਬੋਲਣ, ਛੱਡਣ, ਫੜਣ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਣ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ — ਇਹ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਿੱਜਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲਗਾਵਟ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਕਰਮ-ਕਰਤਾ, ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੂਣ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਗਿਆਨ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੀਵ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਗਿਆਨ ਅਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਅਤਮਾਂ, ਸ਼ਰਧਾ, ਤੇ ਆਸਰਾ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਕੁੱਤੇ, ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਅਤਮਾਂ ਬਾਹਰੀ ਸੰਪਰਕਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਅਭੈ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਖ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਦਰਅਸਲ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੁਚੀ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੰਦੇਹ ਕੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮਨ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਰਵਾਣ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ, ਮਨ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਤਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਰਵਾਣ ਹੈ।