ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਕੰਮ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੰਨ-ਮਤਲਬ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਜੁੜੇ-ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਫਲਤਾ-ਅਸਫਲਤਾ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਯਜਨਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਯਜਨਾ ਵਿਖੇ ਭੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਹੂਤੀ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਜਾਂ ਯਜਮਾਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਖੀਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਯੋਗੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਯਜਨਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਅੱਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਯਜਨਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਆਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਨ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਪਾਠ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵਾਹੁਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮਤ ਆਹਾਰ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਬਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ। ਇੰਝ, ਬਹੁਤ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਮੁਖ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣਾਂ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਪਰ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੂੰ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਤੱਤ-ਵਿਦਿਆਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੱਸਣਗੇ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਇੰਧਨ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਫੌਰਨ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸੰਦੇਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ—ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਸੰਦੇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਰਮ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਰਮ-ਤਿਆਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਦੇ ਯੋਗ ਦੀ; ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਹੜਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਕਰਮ-ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉੱਚੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਕਰਮ-ਤਿਆਗ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਜੋ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤਿਆਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸੰਖਿਆ (ਗਿਆਨ ਮਾਰਗ) ਤੇ ਯੋਗ (ਕਰਮ ਮਾਰਗ) ਵੱਖਰੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਖਿਆਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤਿਆਗ ਬਿਨਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—'ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ'—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਬੋਲਦਾ, ਛੱਡਦਾ, ਫੜਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਤੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਗ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦਾ। ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਪ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਗਿਆਨ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਗਿਆਨ ਆਤਮਾ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।