ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞେଯଂ ପରିଜ୍ଞାତା ତ୍ରିଵିଧା କର୍ମଚୋଦନା।କରଣଂ କର୍ମ କର୍ତେତି ତ୍ରିଵିଧଃ କର୍ମସଂଗ୍ରହଃ।।18.18।।
ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞେୟ ଓ ଜ୍ଞାତା—ଏହି ତିନିଟି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରେ; ଉପକରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ତ୍ତା—ଏହି ତିନିଟି କାର୍ଯ୍ୟର ଅଂଶ।
ଜ୍ଞାନଂ କର୍ମ ଚ କର୍ତା ଚ ତ୍ରିଧୈଵ ଗୁଣଭେଦତଃ।ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଗୁଣସଂଖ୍ଯାନେ ଯଥାଵଚ୍ଛୃଣୁ ତାନ୍ଯପି।।18.19।।
ଜ୍ଞାନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ତ୍ତା—ଏହି ତିନିଟି ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଅନୁଯାୟୀ ତିନି ପ୍ରକାରର; ଏହା ସଂଖ୍ୟାନେ କୁହାଯାଇଛି, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ଶୁଣ।
ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯେନୈକଂ ଭାଵମଵ୍ଯଯମୀକ୍ଷତେ।ଅଵିଭକ୍ତଂ ଵିଭକ୍ତେଷୁ ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଵିଦ୍ଧି ସାତ୍ତ୍ଵିକମ୍।।18.20।।
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖାଯାଏ, ବିଭିନ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ଅବିଭକ୍ତ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ—ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବୋଲି ଜାଣ।
ପୃଥକ୍ତ୍ଵେନ ତୁ ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ନାନାଭାଵାନ୍ପୃଥଗ୍ଵିଧାନ୍।ଵେତ୍ତି ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଜସମ୍।।18.21।।
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅସଂଖ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ—ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ରାଜସିକ ବୋଲି ଜାଣ।
ଯତ୍ତୁ କୃତ୍ସ୍ନଵଦେକସ୍ମିନ୍କାର୍ଯେ ସକ୍ତମହୈତୁକମ୍।ଅତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଵଦଲ୍ପଂ ଚ ତତ୍ତାମସମୁଦାହୃତମ୍।।18.22।।
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ କୌଣସି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ କଥା ଭାବି ଆସକ୍ତ ରହିଥାଏ, ଯାହାର କୌଣସି ଯୁକ୍ତି ନାହିଁ, ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅତି ଅଳ୍ପ—ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ତାମସିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନିଯତଂ ସଙ୍ଗରହିତମରାଗଦ୍ଵେଷତଃ କୃତମ୍।ଅଫଲପ୍ରେପ୍ସୁନା କର୍ମ ଯତ୍ତତ୍ସାତ୍ତ୍ଵିକମୁଚ୍ଯତେ।।18.23।।
ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଆସକ୍ତି ଓ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି କରାଯାଏ, ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା ନଥାଏ—ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ତୁ କାମେପ୍ସୁନା କର୍ମ ସାହଙ୍କାରେଣ ଵା ପୁନଃ।କ୍ରିଯତେ ବହୁଲାଯାସଂ ତଦ୍ରାଜସମୁଦାହୃତମ୍।।18.24।।
ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ପାଇବା ଆଶାରେ କିମ୍ବା ଅହଂକାର ସହିତ, ବହୁ ପ୍ରୟାସ କରି କରାଯାଏ—ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ରାଜସିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନୁବନ୍ଧଂ କ୍ଷଯଂ ହିଂସାମନପେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ପୌରୁଷମ୍।ମୋହାଦାରଭ୍ଯତେ କର୍ମ ଯତ୍ତତ୍ତାମସମୁଚ୍ଯତେ।।18.25।।
ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ମୂଢ଼ତାରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଫଳ, କ୍ଷତି, ଅନ୍ୟର କ୍ଷତି କିମ୍ବା ନିଜ ଶକ୍ତି ଭାବିବା ଛାଡ଼ି କରାଯାଏ—ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ତାମସିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୁକ୍ତସଙ୍ଗୋଽନହଂଵାଦୀ ଧୃତ୍ଯୁତ୍ସାହସମନ୍ଵିତଃ।ସିଦ୍ଧ୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୋର୍ନିର୍ଵିକାରଃ କର୍ତା ସାତ୍ତ୍ଵିକ ଉଚ୍ଯତେ।।18.26।।
ଯିଏ କାମନା ଛାଡ଼ି କାମ କରେ, 'ମୁଁ କରୁଛି' ବୋଲି ଅଭିମାନ କରେନାହିଁ, ଧୃତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ରହେ, ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତାରେ ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠିକୁ ସତ୍ତ୍ୱିକ କର୍ତ୍ତା କୁହାଯାଏ।
ରାଗୀ କର୍ମଫଲପ୍ରେପ୍ସୁର୍ଲୁବ୍ଧୋ ହିଂସାତ୍ମକୋଽଶୁଚିଃ।ହର୍ଷଶୋକାନ୍ଵିତଃ କର୍ତା ରାଜସଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ।।18.27।।
ଯିଏ ଆସକ୍ତିଶୀଳ, କାମଫଳ ଆଶା କରେ, ଲୋଭୀ, ହିଂସାପ୍ରବୃତ୍ତି, ଅପବିତ୍ର, ଏବଂ ଖୁସି-ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୁଏ, ସେଉଁଠିକୁ ରାଜସିକ କର୍ତ୍ତା କୁହାଯାଏ।
ଅଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରାକୃତଃ ସ୍ତବ୍ଧଃ ଶଠୋ ନୈଷ୍କୃତିକୋଽଲସଃ।ଵିଷାଦୀ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ଚ କର୍ତା ତାମସ ଉଚ୍ଯତେ।।18.28।।
ଯିଏ ଅଯୋଗ୍ୟ, ଅସଭ୍ୟ, ଅହଂକାରୀ, ଚତୁର୍, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି, ଆଳସ୍ୟ, ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଦେରି କରିବା ଆଦତ ଥାଏ, ସେଉଁଠିକୁ ତାମସିକ କର୍ତ୍ତା କୁହାଯାଏ।
ବୁଦ୍ଧେର୍ଭେଦଂ ଧୃତେଶ୍ଚୈଵ ଗୁଣତସ୍ତ୍ରିଵିଧଂ ଶ୍ରୃଣୁ।ପ୍ରୋଚ୍ଯମାନମଶେଷେଣ ପୃଥକ୍ତ୍ଵେନ ଧନଞ୍ଜଯ।।18.29।।
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଧୃତିର ଗୁଣାନୁସାରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଭେଦ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏବଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ କୁହୁଛି, ଶୁଣ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଚ ନିଵୃତ୍ତିଂ ଚ କାର୍ଯାକାର୍ଯେ ଭଯାଭଯେ।ବନ୍ଧଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଯା ଵେତ୍ତି ବୁଦ୍ଧିଃ ସା ପାର୍ଥ ସାତ୍ତ୍ଵିକୀ।।18.30।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅକାର୍ଯ୍ୟ, କରିବା ଓ ନକରିବା ଉଚିତ, ଭୟ ଓ ନିର୍ଭୟତା, ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝେ, ସେହି ବୁଦ୍ଧି ସତ୍ତ୍ୱିକ।
ଯଯା ଧର୍ମମଧର୍ମଂ ଚ କାର୍ଯଂ ଚାକାର୍ଯମେଵ ଚ।ଅଯଥାଵତ୍ପ୍ରଜାନାତି ବୁଦ୍ଧିଃ ସା ପାର୍ଥ ରାଜସୀ।।18.31।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, କରିବା ଓ ନକରିବା ଉଚିତ କଥାକୁ ଭୁଲ୍ ଭାବେ ବୁଝେ, ସେହି ବୁଦ୍ଧି ରାଜସି।
ଅଧର୍ମଂ ଧର୍ମମିତି ଯା ମନ୍ଯତେ ତମସାଽଽଵୃତା।ସର୍ଵାର୍ଥାନ୍ଵିପରୀତାଂଶ୍ଚ ବୁଦ୍ଧିଃ ସା ପାର୍ଥ ତାମସୀ।।18.32।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକାଯାଇ ଅଧର୍ମକୁ ଧର୍ମ ଭାବେ ଭାବେ, ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଭୁଲ୍ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେହି ବୁଦ୍ଧି ତାମସି।
ଧୃତ୍ଯା ଯଯା ଧାରଯତେ ମନଃପ୍ରାଣେନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରିଯାଃ।ଯୋଗେନାଵ୍ଯଭିଚାରିଣ୍ଯା ଧୃତିଃ ସା ପାର୍ଥ ସାତ୍ତ୍ଵିକୀ।।18.33।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ଧୃତି ଅଚଳ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନ, ପ୍ରାଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେହି ଧୃତି ସତ୍ତ୍ୱିକ।
ଯଯା ତୁ ଧର୍ମକାମାର୍ଥାନ୍ ଧୃତ୍ଯା ଧାରଯତେଽର୍ଜୁନ।ପ୍ରସଙ୍ଗେନ ଫଲାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଧୃତିଃ ସା ପାର୍ଥ ରାଜସୀ।।18.34।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ଧୃତି ଫଳ ଆଶାରେ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେହି ଧୃତି ରାଜସି।
ଯଯା ସ୍ଵପ୍ନଂ ଭଯଂ ଶୋକଂ ଵିଷାଦଂ ମଦମେଵ ଚ।ନ ଵିମୁଞ୍ଚତି ଦୁର୍ମେଧା ଧୃତିଃ ସା ପାର୍ଥ ତାମସୀ।।18.35।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ଧୃତି ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନିଦ୍ରା, ଭୟ, ଦୁଃଖ, ଅସନ୍ତୋଷ ଓ ଅହଂକାରକୁ ଛାଡ଼ିପାରେନାହିଁ, ସେହି ଧୃତି ତାମସି।
ସୁଖଂ ତ୍ଵିଦାନୀଂ ତ୍ରିଵିଧଂ ଶ୍ରୃଣୁ ମେ ଭରତର୍ଷଭ।ଅଭ୍ଯାସାଦ୍ରମତେ ଯତ୍ର ଦୁଃଖାନ୍ତଂ ଚ ନିଗଚ୍ଛତି।।18.36।।
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ତିନି ପ୍ରକାର ସୁଖ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଯେଉଁ ସୁଖ ପ୍ରୟାସ କଲେ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ଓ ଦୁଃଖର ଶେଷ ହୁଏ, ଆରମ୍ଭରେ ବିଷ ଭଳି ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଅମୃତ ସମାନ ହୁଏ, ସେହି ସୁଖ ସତ୍ତ୍ୱିକ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଶୁଦ୍ଧତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଯତ୍ତଦଗ୍ରେ ଵିଷମିଵ ପରିଣାମେଽମୃତୋପମମ୍।ତତ୍ସୁଖଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ପ୍ରୋକ୍ତମାତ୍ମବୁଦ୍ଧିପ୍ରସାଦଜମ୍।।18.37।।
ଯେଉଁ ସୁଖ ଆରମ୍ଭରେ ବିଷ ଭଳି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଅମୃତ ସମାନ ହୁଏ, ସେହି ସୁଖକୁ ସତ୍ତ୍ୱିକ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଶାନ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଵିଷଯେନ୍ଦ୍ରିଯସଂଯୋଗାଦ୍ଯତ୍ତଦଗ୍ରେଽମୃତୋପମମ୍।ପରିଣାମେ ଵିଷମିଵ ତତ୍ସୁଖଂ ରାଜସଂ ସ୍ମୃତମ୍।।18.38।।
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବିଷୟର ସଂଯୋଗରୁ ଯେଉଁ ସୁଖ ଆରମ୍ଭରେ ଅମୃତ ସମାନ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ବିଷ ଭଳି ହୁଏ, ସେହି ସୁଖକୁ ରାଜସିକ କୁହାଯାଏ।
ଯଦଗ୍ରେ ଚାନୁବନ୍ଧେ ଚ ସୁଖଂ ମୋହନମାତ୍ମନଃ।ନିଦ୍ରାଲସ୍ଯପ୍ରମାଦୋତ୍ଥଂ ତତ୍ତାମସମୁଦାହୃତମ୍।।18.39।।
ଯେଉଁ ସୁଖ ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ ଆତ୍ମାକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ନିଦ୍ରା, ଆଳସ୍ୟ ଓ ଅବିଧାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେହି ସୁଖକୁ ତାମସିକ କୁହାଯାଏ।
ନ ତଦସ୍ତି ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵା ଦିଵି ଦେଵେଷୁ ଵା ପୁନଃ।ସତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରକୃତିଜୈର୍ମୁକ୍ତଂ ଯଦେଭିଃ ସ୍ଯାତ୍ିତ୍ରଭିର୍ଗୁଣୈଃ।।18.40।।
ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନାହିଁ, ଯାହା ପ୍ରକୃତିଜ ଏହି ତିନି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରିଯଵିଶାଂ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଚ ପରଂତପ।କର୍ମାଣି ପ୍ରଵିଭକ୍ତାନି ସ୍ଵଭାଵପ୍ରଭଵୈର୍ଗୁଣୈଃ।।18.41।।
ହେ ପରନ୍ତପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ କର୍ମ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ।
ଶମୋ ଦମସ୍ତପଃ ଶୌଚଂ କ୍ଷାନ୍ତିରାର୍ଜଵମେଵ ଚ।ଜ୍ଞାନଂ ଵିଜ୍ଞାନମାସ୍ତିକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମକର୍ମ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍।।18.42।।
ଶାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟମ, ତପସ୍ୟା, ପବିତ୍ରତା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସରଳତା, ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ ଓ ଆସ୍ଥା — ଏହି ସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସ୍ୱଭାବଜ କର୍ମ।
ଶୌର୍ଯଂ ତେଜୋ ଧୃତିର୍ଦାକ୍ଷ୍ଯଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଚାପ୍ଯପଲାଯନମ୍।ଦାନମୀଶ୍ଵରଭାଵଶ୍ଚ କ୍ଷାତ୍ରଂ କର୍ମ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍।।18.43।।
ପ୍ରାକ୍ରମ, ତେଜ, ଧୃତି, ଦକ୍ଷତା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଳାଇନଥିବା, ଦାନ ଓ ଶାସନ କ୍ଷମତା — ଏହି ସବୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ସ୍ୱଭାବଜ କର୍ମ।
କୃଷିଗୌରକ୍ଷ୍ଯଵାଣିଜ୍ଯଂ ଵୈଶ୍ଯକର୍ମ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍।ପରିଚର୍ଯାତ୍ମକଂ କର୍ମ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯାପି ସ୍ଵଭାଵଜମ୍।।18.44।।
ଚାଷ, ଗାଈ ରକ୍ଷା ଓ ବ୍ୟବସାୟ—ଏହିଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ବୈଶ୍ୟଙ୍କର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା।
ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ କର୍ମଣ୍ଯଭିରତଃ ସଂସିଦ୍ଧିଂ ଲଭତେ ନରଃ।ସ୍ଵକର୍ମନିରତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଯଥା ଵିନ୍ଦତି ତଚ୍ଛୃଣୁ।।18.45।।
ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକ ସଫଳତା ପାଏ। ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଲୋକ କିପରି ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଏ, ଏହା ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।
ଯତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତିର୍ଭୂତାନାଂ ଯେନ ସର୍ଵମିଦଂ ତତମ୍।ସ୍ଵକର୍ମଣା ତମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଂ ଵିନ୍ଦତି ମାନଵଃ।।18.46।।
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମଣିଷ ସଫଳତା ପାଏ।
ଶ୍ରେଯାନ୍ସ୍ଵଧର୍ମୋ ଵିଗୁଣଃ ପରଧର୍ମାତ୍ସ୍ଵନୁଷ୍ଠିତାତ୍।ସ୍ଵଭାଵନିଯତଂ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ନାପ୍ନୋତି କିଲ୍ବିଷମ୍।।18.47।।
ନିଜ ଧର୍ମ ଯଦିଓ ଦୁର୍ବଳ, ତଥାପି ଅନ୍ୟର ଧର୍ମ ଭଲଭାବେ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିଲେ ପାପ ହୁଏ ନାହିଁ।