କସ୍ମାଚ୍ଚ ତେ ନ ନମେରନ୍ମହାତ୍ମନ୍ ଗରୀଯସେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽପ୍ଯାଦିକର୍ତ୍ରେ। ଅନନ୍ତ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ତ୍ଵମକ୍ଷରଂ ସଦସତ୍ତତ୍ପରଂ ଯତ୍।।11.37।।
ହେ ମହାତ୍ମା, ଆପଣ ଏତେ ଉଚ୍ଚ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼, ଆପଣ ଅନନ୍ତ, ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ। ଆପଣ ଅବିନାଶୀ, ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁଇଟିରୁ ଉପରେ, ସେହି ପରମ ଆପଣ। ଏମିତି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ କିଏ ଅପରାଧ କରିବ?
ତ୍ଵମାଦିଦେଵଃ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣ ସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରଂ ନିଧାନମ୍। ଵେତ୍ତାସି ଵେଦ୍ଯଂ ଚ ପରଂ ଚ ଧାମ ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତରୂପ।।11.38।।
ଆପଣ ଆଦି ଦେବ, ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ଆପଣ ସବୁ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ। ଅନନ୍ତ ରୂପରେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ରହିଛନ୍ତି।
ଵାଯୁର୍ଯମୋଽଗ୍ନିର୍ଵରୁଣଃ ଶଶାଙ୍କଃ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରପିତାମହଶ୍ଚ। ନମୋ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ସହସ୍ରକୃତ୍ଵଃ ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯୋଽପି ନମୋ ନମସ୍ତେ।।11.39।।
ଆପଣ ବାୟୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି ଏବଂ ପ୍ରପିତାମହ। ଆପଣଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ନମସ୍କାର, ପୁନି ପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁରସ୍ତାଦଥ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵତ ଏଵ ସର୍ଵ। ଅନନ୍ତଵୀର୍ଯାମିତଵିକ୍ରମସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ସମାପ୍ନୋଷି ତତୋଽସି ସର୍ଵଃ।।11.40।।
ଆଗରୁ ଓ ପଛରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଅପରିମିତ ପ୍ରଭାବର ଧାରକ। ଆପଣ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆପଣ ସମସ୍ତ।
ସଖେତି ମତ୍ଵା ପ୍ରସଭଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ଯାଦଵ ହେ ସଖେତି। ଅଜାନତା ମହିମାନଂ ତଵେଦଂ ମଯା ପ୍ରମାଦାତ୍ପ୍ରଣଯେନ ଵାପି।।11.41।।
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବି, 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ଯାଦବ, ହେ ବନ୍ଧୁ' ଭଳି ଯାହା କିଛି ଅସାବଧାନ ଭାବରେ କହିଥିଲି, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଜାଣିନଥିଲି, ଅବିବେକ କିମ୍ବା ସ୍ନେହରେ କହିଥିଲି।
ଯଚ୍ଚାଵହାସାର୍ଥମସତ୍କୃତୋଽସି ଵିହାରଶଯ୍ଯାସନଭୋଜନେଷୁ। ଏକୋଽଥଵାପ୍ଯଚ୍ଯୁତ ତତ୍ସମକ୍ଷଂ ତତ୍କ୍ଷାମଯେ ତ୍ଵାମହମପ୍ରମେଯମ୍।।11.42।।
ଖେଳ, ବିଶ୍ରାମ, ବସିବା, ଖାଇବା ବେଳେ, ଏକା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମଜା କରି କିମ୍ବା ଅସମ୍ମାନ କରିଥିଲି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଏହି ସବୁ ଅପରାଧ ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା ଚାହେଁ, ହେ ଅପରିମିତ।
ପିତାସି ଲୋକସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ଗୁରୁର୍ଗରୀଯାନ୍। ନ ତ୍ଵତ୍ସମୋଽସ୍ତ୍ଯଭ୍ଯଧିକଃ କୁତୋଽନ୍ଯୋ ଲୋକତ୍ରଯେଽପ୍ଯପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵ।।11.43।।
ଆପଣ ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପିତା, ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁ। ଆପଣ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତିନି ଲୋକରେ ଆପଣଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ହେବ? ଆପଣ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବର ଧାରକ।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଣିଧାଯ କାଯଂ ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାମହମୀଶମୀଡ୍ଯମ୍। ପିତେଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଖେଵ ସଖ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯାଯାର୍ହସି ଦେଵ ସୋଢୁମ୍।।11.44।।
ଏହିପରି, ମୁଁ ଶରୀରକୁ ଅବନମ୍ର କରି, ଆପଣଙ୍କୁ କୃପା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ଯେପରିକି ପିତା ପୁଅକୁ, ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧୁକୁ, ପ୍ରିୟ ଜଣେ ପ୍ରିୟାକୁ ଖମା କରେ, ସେହିପରି ଆପଣ ମୋତେ ଖମା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯେନ ଚ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତଂ ମନୋ ମେ। ତଦେଵ ମେ ଦର୍ଶଯ ଦେଵ ରୂପଂ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ।।11.45।।
ଅପୂର୍ବ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଁ ମୁଁ ଖୁସି ହେଇଛି, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନ ଭୟରେ ବିନ୍ଦାସ୍ତ। ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କର ସେହି ରୂପକୁ ଦେଖାନ୍ତୁ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ହେ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
କିରୀଟିନଂ ଗଦିନଂ ଚକ୍ରହସ୍ତ ମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମହଂ ତଥୈଵ। ତେନୈଵ ରୂପେଣ ଚତୁର୍ଭୁଜେନ ସହସ୍ରବାହୋ ଭଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ।।11.46।।
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲି, ମୁକୁଟ, ଗଦା, ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଚାରି ହାତର ରୂପରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ ହଜାର ହାତିଆ, ହେ ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ସେହି ଆକାରରେ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ମଯା ପ୍ରସନ୍ନେନ ତଵାର୍ଜୁନେଦଂ ରୂପଂ ପରଂ ଦର୍ଶିତମାତ୍ମଯୋଗାତ୍। ତେଜୋମଯଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ଯନ୍ମେ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ ନ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମ୍।।11.47।।
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ଅର୍ଜୁନ, ତୋତେ ଉପରେ କୃପା କରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଦେଖାଇଛି, ଯାହା ମୋର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ତେଜସ୍ୱୀ, ବିଶ୍ୱର, ଅନନ୍ତ ଓ ଆଦି ରୂପ, ଯାହା ଆପଣ ଛଡ଼ା କେହି ଆଗରୁ ଦେଖିନାହିଁ।
ନ ଵେଦଯଜ୍ଞାଧ୍ଯଯନୈର୍ନ ଦାନୈ ର୍ନ ଚ କ୍ରିଯାଭିର୍ନ ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈଃ। ଏଵଂରୂପଃ ଶକ୍ଯ ଅହଂ ନୃଲୋକେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ କୁରୁପ୍ରଵୀର।।11.48।।
ବେଦ ପଠିବା, ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଦାନ କିମ୍ବା କୌଣସି କ୍ରିୟା, କିମ୍ବା କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ରୂପରେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଆପଣ ଛଡ଼ା କେହି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ କୁରୁମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମା ତେ ଵ୍ଯଥା ମା ଚ ଵିମୂଢଭାଵୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଂ ଘୋରମୀଦୃଙ୍ମମେଦମ୍। ଵ୍ଯପେତଭୀଃ ପ୍ରୀତମନାଃ ପୁନସ୍ତ୍ଵଂ ତଦେଵ ମେ ରୂପମିଦଂ ପ୍ରପଶ୍ଯ।।11.49।।
ମୋର ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ତୁମେ ଭୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରତା ରଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଭୟ ଦୂର କରି, ମନ ଖୁସି କରି, ମୋର ସେହି ରୂପକୁ ପୁନି ଦେଖ।
ସଞ୍ଜଯ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯର୍ଜୁନଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ତଥୋକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵକଂ ରୂପଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଭୂଯଃ। ଆଶ୍ଵାସଯାମାସ ଚ ଭୀତମେନଂ ଭୂତ୍ଵା ପୁନଃ ସୌମ୍ଯଵପୁର୍ମହାତ୍ମା।।11.50।।
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ଏପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହି, ବାସୁଦେବ ନିଜ ରୂପକୁ ପୁନି ଦେଖାଇଲେ। ମହାତ୍ମା ନିଜ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଭିତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଦଂ ମାନୁଷଂ ରୂପଂ ତଵସୌମ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନ। ଇଦାନୀମସ୍ମି ସଂଵୃତ୍ତଃ ସଚେତାଃ ପ୍ରକୃତିଂ ଗତଃ।।11.51।।
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଆପଣଙ୍କର ମାନବ ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଦେଖି, ମୁଁ ଏବେ ସ୍ଥିର ହୋଇଛି, ମୋର ମନ ପ୍ରକୃତିକୁ ଫେରିଛି।
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ସୁଦୁର୍ଦର୍ଶମିଦଂ ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଯନ୍ମମ। ଦେଵା ଅପ୍ଯସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ।।11.52।।
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋର ଏହି ରୂପ ଦେଖିଛ, ଯାହା ଦେଖିବା ଅତି କଷ୍ଟ। ଦେବମାନେ ସଦା ଏହି ରୂପକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ନାହଂ ଵେଦୈର୍ନ ତପସା ନ ଦାନେନ ନ ଚେଜ୍ଯଯା। ଶକ୍ଯ ଏଵଂଵିଧୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ମାଂ ଯଥା।।11.53।।
ବେଦ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହିପରି ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵନନ୍ଯଯା ଶକ୍ଯମହମେଵଂଵିଧୋଽର୍ଜୁନ। ଜ୍ଞାତୁଂ ଦୃଷ୍ଟୁଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵେନ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ଚ ପରଂତପ।।11.54।।
କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର, ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ ଏହି ରୂପରେ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିବା, ଦେଖିବା ଏବଂ ମୋରେ ଲୀନ ହେବା ସମ୍ଭବ, ହେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇବା।
ମତ୍କର୍ମକୃନ୍ମତ୍ପରମୋ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସଙ୍ଗଵର୍ଜିତଃ। ନିର୍ଵୈରଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯଃ ସ ମାମେତି ପାଣ୍ଡଵ।।11.55।।
ଯେଉଁଠି ମୋ ପାଇଁ କାମ କରେ, ମୋତେ ସର୍ବୋପରି ଭାବେ ମାନେ, ମୋତେ ଭକ୍ତି କରେ, ସଂଗରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ନଥାଏ—ହେ ପାଣ୍ଡବ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚଏଵଂ ସତତଯୁକ୍ତା ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ପର୍ଯୁପାସତେ।ଯେଚାପ୍ଯକ୍ଷରମଵ୍ଯକ୍ତଂ ତେଷାଂ କେ ଯୋଗଵିତ୍ତମାଃ।।12.1।।
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ସଦା ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ତୁମକୁ ଭଜନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମାକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି—ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ?
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚମଯ୍ଯାଵେଶ୍ଯ ମନୋ ଯେ ମାଂ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତା ଉପାସତେ।ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯୋପେତାସ୍ତେ ମେ ଯୁକ୍ତତମା ମତାଃ।।12.2।।
ଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଲଗାଇ, ମୋତେ ନିତ୍ୟ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଯୋଗୀ ଭାବେ ମାନେ।
ଯେ ତ୍ଵକ୍ଷରମନିର୍ଦେଶ୍ଯମଵ୍ଯକ୍ତଂ ପର୍ଯୁପାସତେ।ସର୍ଵତ୍ରଗମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ କୂଟସ୍ଥମଚଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍।।12.3।।
କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଅକ୍ଷୟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅଚଳ ଓ ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମାକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି—
ସଂନିଯମ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଂ ସର୍ଵତ୍ର ସମବୁଦ୍ଧଯଃ।ତେ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ମାମେଵ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ।।12.4।।
ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଠାରେ ସମ ମନ ରଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
କ୍ଲେଶୋଽଧିକତରସ୍ତେଷାମଵ୍ଯକ୍ତାସକ୍ତଚେତସାମ୍। ଅଵ୍ଯକ୍ତା ହି ଗତିର୍ଦୁଃଖଂ ଦେହଵଦ୍ଭିରଵାପ୍ଯତେ।।12.5।।
ଯେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ; ଦେହଧାରୀ ଲୋକମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ପଥକୁ ସହଜରେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯେ ତୁ ସର୍ଵାଣି କର୍ମାଣି ମଯି ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ମତ୍ପରାଃ।ଅନନ୍ଯେନୈଵ ଯୋଗେନ ମାଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତ ଉପାସତେ।।12.6।।
କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ସମସ୍ତ କାମକୁ ମୋ ପାଖରେ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ସର୍ବୋପରି ଭାବେ ମାନି, ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ମୋ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—
ତେଷାମହଂ ସମୁଦ୍ଧର୍ତା ମୃତ୍ଯୁସଂସାରସାଗରାତ୍।ଭଵାମି ନଚିରାତ୍ପାର୍ଥ ମଯ୍ଯାଵେଶିତଚେତସାମ୍।।12.7।।
ଏପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମନ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଲଗିଯାଏ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାର ର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ହେ ପାର୍ଥ।
ମଯ୍ଯେଵ ମନ ଆଧତ୍ସ୍ଵ ମଯି ବୁଦ୍ଧିଂ ନିଵେଶଯ।ନିଵସିଷ୍ଯସି ମଯ୍ଯେଵ ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନ ସଂଶଯଃ।।12.8।।
ତୁମେ ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଲଗାଅ, ବୁଦ୍ଧିକୁ ମୋ ପାଖରେ ଦିଅ; ଏହା ପରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବସିବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଥ ଚିତ୍ତଂ ସମାଧାତୁଂ ନ ଶକ୍ନୋଷି ମଯି ସ୍ଥିରମ୍।ଅଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ତତୋ ମାମିଚ୍ଛାପ୍ତୁଂ ଧନଞ୍ଜଯ।।12.9।।
ଯଦି ତୁମେ ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଏକାଗ୍ର କରିପାର ନାହଁ, ତେବେ ପୁନଃପୁନି ଅଭ୍ୟାସ କରି ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
ଅଭ୍ଯାସେଽପ୍ଯସମର୍ଥୋଽସି ମତ୍କର୍ମପରମୋ ଭଵ।ମଦର୍ଥମପି କର୍ମାଣି କୁର୍ଵନ୍ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ସ୍ଯସି।।12.10।।
ଯଦି ଅଭ୍ୟାସ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ କାମ କର; ମୋ ଲାଗି କାମ କଲେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ପାଇବ।
ଅଥୈତଦପ୍ଯଶକ୍ତୋଽସି କର୍ତୁଂ ମଦ୍ଯୋଗମାଶ୍ରିତଃ।ସର୍ଵକର୍ମଫଲତ୍ଯାଗଂ ତତଃ କୁରୁ ଯତାତ୍ମଵାନ୍।।12.11।।
ଯଦି ଏହା ମଧ୍ୟ କରିପାର ନାହଁ, ତେବେ ମୋ ଯୋଗରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ସମସ୍ତ କାମର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ନିଜକୁ ସଂଯମ ରଖ।