ଇହୈକସ୍ଥଂ ଜଗତ୍କୃତ୍ସ୍ନଂ ପଶ୍ଯାଦ୍ଯ ସଚରାଚରମ୍। ମମ ଦେହେ ଗୁଡାକେଶ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛସି।।11.7।।
ହେ ଗୁଡାକେଶ, ଏଠି ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଏବଂ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେସବୁ ମୋ ଦେହରେ ଦେଖ।
ନ ତୁ ମାଂ ଶକ୍ଯସେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମନେନୈଵ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁଷା। ଦିଵ୍ଯଂ ଦଦାମି ତେ ଚକ୍ଷୁଃ ପଶ୍ଯ ମେ ଯୋଗମୈଶ୍ଵରମ୍।।11.8।।
କିନ୍ତୁ ତୁମର ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଉଛି—ମୋ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଖ।
ସଞ୍ଜଯ ଉଵାଚ ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାଜନ୍ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ପାର୍ଥାଯ ପରମଂ ରୂପମୈଶ୍ଵରମ୍।।11.9।।
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ରାଜା, ଏପରି କହି, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ।
ଅନେକଵକ୍ତ୍ରନଯନମନେକାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍। ଅନେକଦିଵ୍ଯାଭରଣଂ ଦିଵ୍ଯାନେକୋଦ୍ଯତାଯୁଧମ୍।।11.10।।
ଅନେକ ମୁହଁ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ, ଓ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଉପରିଉଠା ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ରୂପ।
ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରଂ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲେପନମ୍। ସର୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯମଯଂ ଦେଵମନନ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖମ୍।।11.11।।
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନନ୍ତ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା।
ଦିଵି ସୂର୍ଯସହସ୍ରସ୍ଯ ଭଵେଦ୍ଯୁଗପଦୁତ୍ଥିତା। ଯଦି ଭାଃ ସଦୃଶୀ ସା ସ୍ଯାଦ୍ଭାସସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ।।11.12।।
ଯଦି ଆକାଶରେ ଏକାସାଥିରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ତେଜସାମ୍ନା ଦେଖାଯିବାକୁ ପାରିଥାନ୍ତା।
ତତ୍ରୈକସ୍ଥଂ ଜଗତ୍କୃତ୍ସ୍ନଂ ପ୍ରଵିଭକ୍ତମନେକଧା। ଅପଶ୍ଯଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶରୀରେ ପାଣ୍ଡଵସ୍ତଦା।।11.13।।
ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେହରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅନେକ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟୋ ହୃଷ୍ଟରୋମା ଧନଞ୍ଜଯଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵଂ କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ।।11.14।।
ତାପରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଲୋମ କଟକଟାଇଯିବା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ ପଶ୍ଯାମି ଦେଵାଂସ୍ତଵ ଦେଵ ଦେହେ ସର୍ଵାଂସ୍ତଥା ଭୂତଵିଶେଷସଙ୍ଘାନ୍। ବ୍ରହ୍ମାଣମୀଶଂ କମଲାସନସ୍ଥ ମୃଷୀଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନୁରଗାଂଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାନ୍।।11.15।।
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେ, କମଳାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ ଦିବ୍ୟ ନାଗମାନେ ଦେଖୁଛି।
ଅନେକବାହୂଦରଵକ୍ତ୍ରନେତ୍ରଂ ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵତୋଽନନ୍ତରୂପମ୍। ନାନ୍ତଂ ନ ମଧ୍ଯଂ ନ ପୁନସ୍ତଵାଦିଂ ପଶ୍ଯାମି ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଵିଶ୍ଵରୂପ।।11.16।।
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ବାହୁ, ପେଟ, ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନନ୍ତ ରୂପରେ ଦେଖୁଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ର ଶେଷ, ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଆରମ୍ଭ କେଉଁଠି ଅଛି ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱରୂପ।
କିରୀଟିନଂ ଗଦିନଂ ଚକ୍ରିଣଂ ଚ ତେଜୋରାଶିଂ ସର୍ଵତୋଦୀପ୍ତିମନ୍ତମ୍। ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯଂ ସମନ୍ତା ଦ୍ଦୀପ୍ତାନଲାର୍କଦ୍ଯୁତିମପ୍ରମେଯମ୍।।11.17।।
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜର ଏକ ମହାସମୂହ ଭାବେ ଦେଖୁଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ଆଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଅପରିମାପ୍ୟ।
ତ୍ଵମକ୍ଷରଂ ପରମଂ ଵେଦିତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରଂ ନିଧାନମ୍। ତ୍ଵମଵ୍ଯଯଃ ଶାଶ୍ଵତଧର୍ମଗୋପ୍ତା ସନାତନସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷୋ ମତୋ ମେ।।11.18।।
ଆପଣ ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜାଣିବାଯୋଗ୍ୟ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ। ଆପଣ ଅବିଚଳ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ, ଆପଣ ସନାତନ ପୁରୁଷ, ଏହି ମତ ମୋର।
ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମନନ୍ତଵୀର୍ଯ ମନନ୍ତବାହୁଂ ଶଶିସୂର୍ଯନେତ୍ରମ୍। ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଦୀପ୍ତହୁତାଶଵକ୍ତ୍ରମ୍ ସ୍ଵତେଜସା ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ତପନ୍ତମ୍।।11.19।।
ତୁମ ନିଜ ତେଜରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ତପାଇ ଦେଉଛ।
ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରିଦମନ୍ତରଂ ହି ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈକେନ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଦ୍ଭୁତଂ ରୂପମୁଗ୍ରଂ ତଵେଦଂ ଲୋକତ୍ରଯଂ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତଂ ମହାତ୍ମନ୍।।11.20।।
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଓ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଏକା ଭରି ରହିଛ। ତୁମ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପକୁ ଦେଖି, ମହାନ ଆତ୍ମା, ତିନି ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଅମୀ ହି ତ୍ଵାଂ ସୁରସଙ୍ଘାଃ ଵିଶନ୍ତି କେଚିଦ୍ଭୀତାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯୋ ଗୃଣନ୍ତି। ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହର୍ଷିସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୁତିଭିଃ ପୁଷ୍କଲାଭିଃ।।11.21।।
ଦେବମାନେ ତୁମେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; କିଛି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ହାତ ଯୋଡି ତୁମର ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। 'ଶାନ୍ତି' ବୋଲି କହି, ମହାର୍ଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଅନେକ ଶ୍ଲୋକରେ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ଯେ ଚ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେଽଶ୍ିଵନୌ ମରୁତଶ୍ଚୋଷ୍ମପାଶ୍ଚ। ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷାସୁରସିଦ୍ଧସଙ୍ଘା ଵୀକ୍ଷନ୍ତେ ତ୍ଵାଂ ଵିସ୍ମିତାଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେ।।11.22।।
ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମରୁତ, ପିତୃମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଅସୁର ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ରୂପଂ ମହତ୍ତେ ବହୁଵକ୍ତ୍ରନେତ୍ରଂ ମହାବାହୋ ବହୁବାହୂରୁପାଦମ୍। ବହୂଦରଂ ବହୁଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକାଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାସ୍ତଥାଽହମ୍।।11.23।।
ତୁମ ଏହି ବିଶାଳ ରୂପ, ଅନେକ ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ବାହୁ, ଜଂଘା, ପାଦ, ଅନେକ ପେଟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ।
ନଭଃସ୍ପୃଶଂ ଦୀପ୍ତମନେକଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯାତ୍ତାନନଂ ଦୀପ୍ତଵିଶାଲନେତ୍ରମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାନ୍ତରାତ୍ମା ଧୃତିଂ ନ ଵିନ୍ଦାମି ଶମଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋ।।11.24।।
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର, ବଡ଼ ବଡ଼ ମୁହଁ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି; ମୁଁ ନ ଧୃତି ମିଳୁଛି, ନ ଶାନ୍ତି।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲାନି ଚ ତେ ମୁଖାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କାଲାନଲସନ୍ନିଭାନି। ଦିଶୋ ନ ଜାନେ ନ ଲଭେ ଚ ଶର୍ମ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ।।11.25।।
ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଥିବା ମୁହଁଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଯେଉଁମାନେ ବିନାଶାଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ଦିଗ ବୁଝିପାରୁନି, ନ ଶାନ୍ତି ମିଳୁଛି; ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟା କର।
ଅମୀ ଚ ତ୍ଵାଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଃ ସର୍ଵେ ସହୈଵାଵନିପାଲସଙ୍ଘୈଃ। ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ତଥାଽସୌ ସହାସ୍ମଦୀଯୈରପି ଯୋଧମୁଖ୍ଯୈଃ।।11.26।।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆମ ପକ୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଥିବା ମୁହଁକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; କିଛି ମାନେ ତୁମ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଵକ୍ତ୍ରାଣି ତେ ତ୍ଵରମାଣା ଵିଶନ୍ତି ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲାନି ଭଯାନକାନି। କେଚିଦ୍ଵିଲଗ୍ନା ଦଶନାନ୍ତରେଷୁ ସଂଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଚୂର୍ଣିତୈରୁତ୍ତମାଙ୍ଗୈଃ।।11.27।।
ସେମାନେ ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଥିବା ମୁହଁକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; କିଛି ମାନେ ତୁମ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଥା ନଦୀନାଂ ବହଵୋଽମ୍ବୁଵେଗାଃ ସମୁଦ୍ରମେଵାଭିମୁଖାଃ ଦ୍ରଵନ୍ତି। ତଥା ତଵାମୀ ନରଲୋକଵୀରା ଵିଶନ୍ତି ଵକ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଭିଵିଜ୍ଵଲନ୍ତି।।11.28।।
ଯେପରି ଅନେକ ନଦୀର ତୀବ୍ର ଧାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ବହିଯାଏ, ସେପରି ମାନବ ଲୋକର ବୀରମାନେ ତୁମର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
ଯଥା ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଜ୍ଵଲନଂ ପତଙ୍ଗା ଵିଶନ୍ତି ନାଶାଯ ସମୃଦ୍ଧଵେଗାଃ। ତଥୈଵ ନାଶାଯ ଵିଶନ୍ତି ଲୋକା ସ୍ତଵାପି ଵକ୍ତ୍ରାଣି ସମୃଦ୍ଧଵେଗାଃ।।11.29।।
ଯେପରି ପୋଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ପତଙ୍ଗାମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ନାଶ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମ ମୁହଁକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
ଲେଲିହ୍ଯସେ ଗ୍ରସମାନଃ ସମନ୍ତା ଲ୍ଲୋକାନ୍ସମଗ୍ରାନ୍ଵଦନୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ। ତେଜୋଭିରାପୂର୍ଯ ଜଗତ୍ସମଗ୍ରଂ ଭାସସ୍ତଵୋଗ୍ରାଃ ପ୍ରତପନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋ।।11.30।।
ତୁମେ ଚାରିପାଖରୁ ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଗିଲି ନେଉଛ; ତୁମର ତେଜରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ତୁମ ଭୟଙ୍କର କିରଣ ବିଶ୍ୱକୁ ତପାଇ ଦେଉଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ।
ଆଖ୍ଯାହି ମେ କୋ ଭଵାନୁଗ୍ରରୂପୋ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵଵର ପ୍ରସୀଦ। ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଵନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ନ ହି ପ୍ରଜାନାମି ତଵ ପ୍ରଵୃତ୍ତିମ୍।।11.31।।
ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ କିଏ? ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଦୟା କର। ମୁଁ ତୁମ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନି।
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ କାଲୋଽସ୍ମି ଲୋକକ୍ଷଯକୃତ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ଲୋକାନ୍ସମାହର୍ତୁମିହ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ। ଋତେଽପି ତ୍ଵାଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଯେଽଵସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରତ୍ଯନୀକେଷୁ ଯୋଧାଃ।।11.32।।
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ସମୟ, ବିଶ୍ୱକୁ ସଂହାର କରୁଥିବା ବଡ଼ ବିନାଶକ; ଏଠାରେ ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିପକ୍ଷରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଅବଶ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଯଶୋ ଲଭସ୍ଵ ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ସମୃଦ୍ଧମ୍। ମଯୈଵୈତେ ନିହତାଃ ପୂର୍ଵମେଵ ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ଭଵ ସଵ୍ଯସାଚିନ୍।।11.33।।
ସେଥିପାଇଁ ଉଠ, ଯଶ ଲଭ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ଏମାନେ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଛନ୍ତି; ତୁମେ କେବଳ ଉପକରଣ ହେଉ, ହେ ଅର୍ଜୁନ।
ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ଭୀଷ୍ମଂ ଚ ଜଯଦ୍ରଥଂ ଚ କର୍ଣଂ ତଥାଽନ୍ଯାନପି ଯୋଧଵୀରାନ୍। ମଯା ହତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଜହି ମା ଵ୍ଯଥିଷ୍ଠା ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଜେତାସି ରଣେ ସପତ୍ନାନ୍।।11.34।।
ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, ଜୟଦ୍ରଥ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ—ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ହତ—ତୁମେ ମାତ୍ର ମାର; ଭୟ କରିନାହ, ଯୁଦ୍ଧ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବ।
ସଞ୍ଜଯ ଉଵାଚ ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ କେଶଵସ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଵେପମାନଃ କିରୀଟୀ। ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଭୂଯ ଏଵାହ କୃଷ୍ଣଂ ସଗଦ୍ଗଦଂ ଭୀତଭୀତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ।।11.35।।
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: କେଶବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କିରିଟି ଅର୍ଜୁନ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, ପୁଣିପୁଣି ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଗଳା ଅଟକି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ ସ୍ଥାନେ ହୃଷୀକେଶ ତଵ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯା ଜଗତ୍ ପ୍ରହୃଷ୍ଯତ୍ଯନୁରଜ୍ଯତେ ଚ। ରକ୍ଷାଂସି ଭୀତାନି ଦିଶୋ ଦ୍ରଵନ୍ତି ସର୍ଵେ ନମସ୍ଯନ୍ତି ଚ ସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ।।11.36।।
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ହେ ହୃଷୀକେଶ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱ ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ; ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧମାନେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।