ଯୋ ଯୋ ଯାଂ ଯାଂ ତନୁଂ ଭକ୍ତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚିତୁମିଚ୍ଛତି। ତସ୍ଯ ତସ୍ଯାଚଲାଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ତାମେଵ ଵିଦଧାମ୍ଯହମ୍।।7.21।।
ଯେ ଭକ୍ତ ଯେଉଁ ଦେହକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ସ୍ଥିର କରିଦେଉଛି।
ସ ତଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତସ୍ତସ୍ଯାରାଧନମୀହତେ। ଲଭତେ ଚ ତତଃ କାମାନ୍ମଯୈଵ ଵିହିତାନ୍ ହି ତାନ୍।।7.22।।
ସେ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଦେହର ପୂଜା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ଏବଂ ତାହାର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଏ, ଯାହା ମୁଁ ଦେଇଥାଏ।
ଅନ୍ତଵତ୍ତୁ ଫଲଂ ତେଷାଂ ତଦ୍ଭଵତ୍ଯଲ୍ପମେଧସାମ୍। ଦେଵାନ୍ଦେଵଯଜୋ ଯାନ୍ତି ମଦ୍ଭକ୍ତା ଯାନ୍ତି ମାମପି।।7.23।।
ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଫଳ ଅସ୍ଥାୟୀ; ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପାଉଛନ୍ତି, ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ମୋତେ ପାଉଛନ୍ତି।
ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵ୍ଯକ୍ିତମାପନ୍ନଂ ମନ୍ଯନ୍ତେ ମାମବୁଦ୍ଧଯଃ। ପରଂ ଭାଵମଜାନନ୍ତୋ ମମାଵ୍ଯଯମନୁତ୍ତମମ୍।।7.24।।
ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ମୋତେ ଅପ୍ରକାଶ ଥିବାକୁ ପ୍ରକାଶ ଭାବିଥାନ୍ତି, ମୋର ଉଚ୍ଚ, ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣିନାହିଁ।
ନାହଂ ପ୍ରକାଶଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଯୋଗମାଯାସମାଵୃତଃ। ମୂଢୋଽଯଂ ନାଭିଜାନାତି ଲୋକୋ ମାମଜମଵ୍ଯଯମ୍।।7.25।।
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ ହୋଇନାହିଁ, ମୋର ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ; ଏହି ମୂଢ଼ ଜଗତ ମୋତେ ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଚିନିପାରେନାହିଁ।
ଵେଦାହଂ ସମତୀତାନି ଵର୍ତମାନାନି ଚାର୍ଜୁନ। ଭଵିଷ୍ଯାଣି ଚ ଭୂତାନି ମାଂ ତୁ ଵେଦ ନ କଶ୍ଚନ।।7.26।।
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ; କିନ୍ତୁ କେହି ମୋତେ ଜାଣିନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାଦ୍ଵେଷସମୁତ୍ଥେନ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵମୋହେନ ଭାରତ। ସର୍ଵଭୂତାନି ସଂମୋହଂ ସର୍ଗେ ଯାନ୍ତି ପରନ୍ତପ।।7.27।।
ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ମୂଢତାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଯେଷାଂ ତ୍ଵନ୍ତଗତଂ ପାପଂ ଜନାନାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍। ତେ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵମୋହନିର୍ମୁକ୍ତା ଭଜନ୍ତେ ମାଂ ଦୃଢଵ୍ରତାଃ।।7.28।।
ଯେ ଲୋକମାନଙ୍କର ପାପ ଶେଷ ହୋଇଛି, ଯେମାନେ ସଦ୍ଗୁଣୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି ।
ଜରାମରଣମୋକ୍ଷାଯ ମାମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଯତନ୍ତି ଯେ। ତେ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଵିଦୁଃ କୃତ୍ସ୍ନମଧ୍ଯାତ୍ମଂ କର୍ମ ଚାଖିଲମ୍।।7.29।।
ଯେମାନେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କରି ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ, ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଥାନ୍ତି ।
ସାଧିଭୂତାଧିଦୈଵଂ ମାଂ ସାଧିଯଜ୍ଞଂ ଚ ଯେ ଵିଦୁଃ। ପ୍ରଯାଣକାଲେଽପି ଚ ମାଂ ତେ ଵିଦୁର୍ଯୁକ୍ତଚେତସଃ।।7.30।।
ଯେମାନେ ପ୍ରାଣୀ, ଦେବତା ଓ ଯଜ୍ଞରେ ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ଜାଣିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜାଣିଥାନ୍ତି ।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ କିଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ କିମଧ୍ଯାତ୍ମଂ କିଂ କର୍ମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ। ଅଧିଭୂତଂ ଚ କିଂ ପ୍ରୋକ୍ତମଧିଦୈଵଂ କିମୁଚ୍ଯତେ।।8.1।।
ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ: ବ୍ରହ୍ମ କ'ଣ? ଆତ୍ମା କ'ଣ? କାର୍ଯ୍ୟ କ'ଣ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ? ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କ'ଣ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କ'ଣ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ?
ଅଧିଯଜ୍ଞଃ କଥଂ କୋଽତ୍ର ଦେହେଽସ୍ମିନ୍ମଧୁସୂଦନ। ପ୍ରଯାଣକାଲେ ଚ କଥଂ ଜ୍ଞେଯୋଽସି ନିଯତାତ୍ମଭିଃ।।8.2।।
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଏହି ଦେହରେ ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କିପରି ଏବଂ କିଏ? ଏବଂ ନିୟତ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବିଦାୟ ସମୟରେ ତୁମକୁ କିପରି ଜାଣିପାରିବେ?
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ଅକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ସ୍ଵଭାଵୋଽଧ୍ଯାତ୍ମମୁଚ୍ଯତେ। ଭୂତଭାଵୋଦ୍ଭଵକରୋ ଵିସର୍ଗଃ କର୍ମସଂଜ୍ଞିତଃ।।8.3।।
ଭଗବାନ କହିଲେ: ଅବିନାଶୀ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ; ନିଜର ସ୍ୱଭାବକୁ ଆତ୍ମା କୁହାଯାଏ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କରୁଥିବା ସୃଷ୍ଟିକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ଅଧିଭୂତଂ କ୍ଷରୋ ଭାଵଃ ପୁରୁଷଶ୍ଚାଧିଦୈଵତମ୍। ଅଧିଯଜ୍ଞୋଽହମେଵାତ୍ର ଦେହେ ଦେହଭୃତାଂ ଵର।।8.4।।
ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୁହାଯାଏ; ପୁରୁଷକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୁହାଯାଏ; ଏହି ଦେହରେ ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁଁ ଏକା ଅଟୁ, ହେ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଅନ୍ତକାଲେ ଚ ମାମେଵ ସ୍ମରନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା କଲେଵରମ୍। ଯଃ ପ୍ରଯାତି ସ ମଦ୍ଭାଵଂ ଯାତି ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ।।8.5।।
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ମୋର ଭାବକୁ ପାଇଥାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଯଂ ଯଂ ଵାପି ସ୍ମରନ୍ଭାଵଂ ତ୍ଯଜତ୍ଯନ୍ତେ କଲେଵରମ୍। ତଂ ତମେଵୈତି କୌନ୍ତେଯ ସଦା ତଦ୍ଭାଵଭାଵିତଃ।।8.6।।
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଯେ କୌଣସି ଭାବକୁ ମନେ କରି ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ସେଇ ଭାବକୁ ପାଇଥାଏ, କାରଣ ସେ ସଦା ସେଇ ଭାବରେ ଲିନ ଥାଏ ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେଷୁ କାଲେଷୁ ମାମନୁସ୍ମର ଯୁଧ୍ଯ ଚ। ମଯ୍ଯର୍ପିତମନୋବୁଦ୍ଧିର୍ମାମେଵୈଷ୍ଯସ୍ଯସଂଶଯମ୍।।8.7।।
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ କର; ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ମୋପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଅଭ୍ଯାସଯୋଗଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା ନାନ୍ଯଗାମିନା। ପରମଂ ପୁରୁଷଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଯାତି ପାର୍ଥାନୁଚିନ୍ତଯନ୍।।8.8।।
ଯେ ଅଭ୍ୟାସ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖି ଅନ୍ୟ କୁଠାରେ ନ ଯାଏ, ସେ ପାର୍ଥ ସର୍ବଦା ଦିବ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷକୁ ଚିନ୍ତନ କରି, ତାକୁ ପାଇଥାଏ ।
କଵିଂ ପୁରାଣମନୁଶାସିତାର ମଣୋରଣୀଯାଂସମନୁସ୍ମରେଦ୍ଯଃ। ସର୍ଵସ୍ଯ ଧାତାରମଚିନ୍ତ୍ଯରୂପ ମାଦିତ୍ଯଵର୍ଣଂ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍।।8.9।।
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ କବି, ପ୍ରାଚୀନ, ଶାସକ, ସବୁଠାରୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତର ଧାରକ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ, ଆଦିତ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉପରେ—ଏହି ପୁରୁଷକୁ ସ୍ମରଣ କରେ—
ପ୍ରଯାଣକାଲେ ମନସାଽଚଲେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯୋଗବଲେନ ଚୈଵ। ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାଣମାଵେଶ୍ଯ ସମ୍ଯକ୍ ସ ତଂ ପରଂ ପୁରୁଷମୁପୈତି ଦିଵ୍ଯମ୍।।8.10।।
ବିଦାୟ ସମୟରେ ଅଚଳ ମନ ରଖି, ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକତା ହୋଇ, ଭୃକୁତି ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଣକୁ ଭଲଭାବେ ଅବସ୍ଥାପିତ କରି, ସେ ଦିବ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷକୁ ପାଇଥାଏ ।
ଯଦକ୍ଷରଂ ଵେଦଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି ଵିଶନ୍ତି ଯଦ୍ଯତଯୋ ଵୀତରାଗାଃ। ଯଦିଚ୍ଛନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚରନ୍ତି ତତ୍ତେ ପଦଂ ସଂଗ୍ରହେଣ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯେ।।8.11।।
ଯେ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ରାଗ ନଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯାହା ପାଇଁ ସେମାନେ ନିଷ୍କାମ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କୁହିବି ।
ସର୍ଵଦ୍ଵାରାଣି ସଂଯମ୍ଯ ମନୋ ହୃଦି ନିରୁଧ୍ଯ ଚ। ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯାଧାଯାତ୍ମନଃ ପ୍ରାଣମାସ୍ଥିତୋ ଯୋଗଧାରଣାମ୍।।8.12।।
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମନକୁ ହୃଦୟରେ ଅଟକାଇ, ପ୍ରାଣକୁ ମୁଣ୍ଡର ଶିରା ଉପରେ ରଖି, ଯୋଗ ଧାରଣାରେ ଲିନ ହୋଇ—
ଓମିତ୍ଯେକାକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵ୍ଯାହରନ୍ମାମନୁସ୍ମରନ୍। ଯଃ ପ୍ରଯାତି ତ୍ଯଜନ୍ଦେହଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍।।8.13।।
ଏକାକ୍ଷର 'ଓଁ' ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି, ଯେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଇଥାଏ ।
ଅନନ୍ଯଚେତାଃ ସତତଂ ଯୋ ମାଂ ସ୍ମରତି ନିତ୍ଯଶଃ। ତସ୍ଯାହଂ ସୁଲଭଃ ପାର୍ଥ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ।।8.14।।
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେ ଯୋଗୀ ଅନ୍ୟ କୁଠାରେ ମନ ନ ଦେଇ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ, କାରଣ ସେ ସଦା ମୋ ସହିତ ଏକତା ରଖିଥାନ୍ତି ।
ମାମୁପେତ୍ଯ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦୁଃଖାଲଯମଶାଶ୍ଵତମ୍। ନାପ୍ନୁଵନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଃ ସଂସିଦ୍ଧିଂ ପରମାଂ ଗତାଃ।।8.15।।
ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ମହାତ୍ମାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଦୁଃଖର ଏବଂ ଅସ୍ଥାୟୀ ଜଗତରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ଆବ୍ରହ୍ମଭୁଵନାଲ୍ଲୋକାଃ ପୁନରାଵର୍ତିନୋଽର୍ଜୁନ। ମାମୁପେତ୍ଯ ତୁ କୌନ୍ତେଯ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ।।8.16।।
ଅର୍ଜୁନ, ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆବୃତ୍ତିରେ ପଡିଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ସହସ୍ରଯୁଗପର୍ଯନ୍ତମହର୍ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵିଦୁଃ। ରାତ୍ରିଂ ଯୁଗସହସ୍ରାନ୍ତାଂ ତେଽହୋରାତ୍ରଵିଦୋ ଜନାଃ।।8.17।।
ଯେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ ହଜାର ଯୁଗ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ରାତି ମଧ୍ୟ ହଜାର ଯୁଗ ଦୀର୍ଘ, ସେମାନେ ଦିନ ଓ ରାତିର ସ୍ୱରୂପକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରନ୍ତି।
ଅଵ୍ଯକ୍ତାଦ୍ଵ୍ଯକ୍ତଯଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯହରାଗମେ। ରାତ୍ର୍ଯାଗମେ ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ତତ୍ରୈଵାଵ୍ଯକ୍ତସଂଜ୍ଞକେ।।8.18।।
ଅଦୃଶ୍ୟରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦିନ ଆସିଲେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି; ରାତି ଆସିଲେ ସେମାନେ ପୁନଃ ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୂତଗ୍ରାମଃ ସ ଏଵାଯଂ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଲୀଯତେ। ରାତ୍ର୍ଯାଗମେଽଵଶଃ ପାର୍ଥ ପ୍ରଭଵତ୍ଯହରାଗମେ।।8.19।।
ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଦଳ, ପୁନପୁନ ଜନ୍ମ ନେଇ ରାତି ଆସିଲେ ଲୟ ହୁଏ, ଓ ପ୍ରକୃତିର ଶକ୍ତିରେ ଦିନ ଆସିଲେ ପୁନଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ହେ ପାର୍ଥ।
ପରସ୍ତସ୍ମାତ୍ତୁ ଭାଵୋଽନ୍ଯୋଽଵ୍ଯକ୍ତୋଽଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ସନାତନଃ। ଯଃ ସ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ନଶ୍ଯତ୍ସୁ ନ ଵିନଶ୍ଯତି।।8.20।।
ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟରୁ ଆଉ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ସନାତନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।