ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ପରାଣ୍ଯାହୁରିନ୍ଦ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ ପରଂ ମନଃ। ମନସସ୍ତୁ ପରା ବୁଦ୍ଧିର୍ଯୋ ବୁଦ୍ଧେଃ ପରତସ୍ତୁ ସଃ।।3.42।।
କୁହାଯାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଠାରୁ ମନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନଠାରୁ ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ତମ, ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ବୁଦ୍ଧେଃ ପରଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସଂସ୍ତଭ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ଜହି ଶତ୍ରୁଂ ମହାବାହୋ କାମରୂପଂ ଦୁରାସଦମ୍।।3.43।।
ଏଭଳି ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ଉପରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ନିଜକୁ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ କରି, ହେ ମହାବାହୁ, ଦୁର୍ଲଭ ଶତ୍ରୁ କାମକୁ ଦୂର କର।
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ଇମଂ ଵିଵସ୍ଵତେ ଯୋଗଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନହମଵ୍ଯଯମ୍। ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ମନଵେ ପ୍ରାହ ମନୁରିକ୍ଷ୍ଵାକଵେଽବ୍ରଵୀତ୍।।4.1।।
ଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ମୁଁ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଯୋଗକୁ ପ୍ରଥମେ ବିବସ୍ବାନ୍ତକୁ କହିଥିଲି; ବିବସ୍ବାନ୍ତ ଏହାକୁ ମନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, ମନୁ ଏହାକୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ଏଵଂ ପରମ୍ପରାପ୍ରାପ୍ତମିମଂ ରାଜର୍ଷଯୋ ଵିଦୁଃ। ସ କାଲେନେହ ମହତା ଯୋଗୋ ନଷ୍ଟଃ ପରନ୍ତପ।।4.2।।
ଏଭଳି ପରମ୍ପରା ମାଧ୍ୟମରେ ରାଜା ଋଷିମାନେ ଏହି ଯୋଗକୁ ବୁଝିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ଏହି ଯୋଗ ଏଠାରେ ହରାଇଯାଇଛି।
ସ ଏଵାଯଂ ମଯା ତେଽଦ୍ଯ ଯୋଗଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପୁରାତନଃ। ଭକ୍ତୋଽସି ମେ ସଖା ଚେତି ରହସ୍ଯଂ ହ୍ଯେତଦୁତ୍ତମମ୍।।4.3।।
ସେଇ ପୁରୁଣା ଯୋଗକୁ ଆଜି ମୁଁ ତୋତେ କହୁଛି; କାରଣ, ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ — ଏହା ଅତି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ ଅପରଂ ଭଵତୋ ଜନ୍ମ ପରଂ ଜନ୍ମ ଵିଵସ୍ଵତଃ। କଥମେତଦ୍ଵିଜାନୀଯାଂ ତ୍ଵମାଦୌ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନିତି।।4.4।।
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ — ଆପଣଙ୍କର ଜନ୍ମ ନୂତନ, ବିବସ୍ବାନ୍ତଙ୍କର ଜନ୍ମ ପୁରୁଣା; ତେବେ ଆପଣ ଆରମ୍ଭରେ କିପରି ଏହା କହିଥିଲେ ବୋଲି ମୁଁ କିପରି ବୁଝିବି?
ଶ୍ରୀ ଭଗଵାନୁଵାଚ ବହୂନି ମେ ଵ୍ଯତୀତାନି ଜନ୍ମାନି ତଵ ଚାର୍ଜୁନ। ତାନ୍ଯହଂ ଵେଦ ସର୍ଵାଣି ନ ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ଥ ପରନ୍ତପ।।4.5।।
ଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ହେ ଅର୍ଜୁନ, ତୋର ଏବଂ ମୋର ବହୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ସମସ୍ତେ ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଜାଣୁନାହାଁ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ।
ଅଜୋଽପି ସନ୍ନଵ୍ଯଯାତ୍ମା ଭୂତାନାମୀଶ୍ଵରୋଽପି ସନ୍। ପ୍ରକୃତିଂ ସ୍ଵାମଧିଷ୍ଠାଯ ସଂଭଵାମ୍ଯାତ୍ମମାଯଯା।।4.6।।
ମୁଁ ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଯଦା ଯଦା ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗ୍ଲାନିର୍ଭଵତି ଭାରତ। ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାନମଧର୍ମସ୍ଯ ତଦାଽଽତ୍ମାନଂ ସୃଜାମ୍ଯହମ୍।।4.7।।
ହେ ଭାରତ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ଓ ଅଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜେ ଅବତରଣ କରେ।
ପରିତ୍ରାଣାଯ ସାଧୂନାଂ ଵିନାଶାଯ ଚ ଦୁଷ୍କୃତାମ୍। ଧର୍ମସଂସ୍ଥାପନାର୍ଥାଯ ସଂଭଵାମି ଯୁଗେ ଯୁଗେ।।4.8।।
ସାଧୁମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବା ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଅବତାର ନେଉଛି।
ଜନ୍ମ କର୍ମ ଚ ମେ ଦିଵ୍ଯମେଵଂ ଯୋ ଵେତ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନୈତି ମାମେତି ସୋଽର୍ଜୁନ।।4.9।।
ମୋର ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯିଏ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣେ, ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାଁ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ହେ ଅର୍ଜୁନ।
ଵୀତରାଗଭଯକ୍ରୋଧା ମନ୍ମଯା ମାମୁପାଶ୍ରିତାଃ। ବହଵୋ ଜ୍ଞାନତପସା ପୂତା ମଦ୍ଭାଵମାଗତାଃ।।4.10।।
ଯେମାନେ ରାଗ, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ମନ ଲଗାଇ ଓ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମୋର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଯେ ଯଥା ମାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ତାଂସ୍ତଥୈଵ ଭଜାମ୍ଯହମ୍। ମମ ଵର୍ତ୍ମାନୁଵର୍ତନ୍ତେ ମନୁଷ୍ଯାଃ ପାର୍ଥ ସର୍ଵଶଃ।।4.11।।
ମୋତେ ଯେମିତି ଯେମିତି ଲୋକେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖେଁ; ହେ ପାର୍ଥ, ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମୋର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
କାଙ୍କ୍ଷନ୍ତଃ କର୍ମଣାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଯଜନ୍ତ ଇହ ଦେଵତାଃ। କ୍ଷିପ୍ରଂ ହି ମାନୁଷେ ଲୋକେ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵତି କର୍ମଜା।।4.12।।
କାମନା ରଖି ଲୋକେ କାର୍ଯ୍ୟର ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; କାରଣ, ମାନବ ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଶୀଘ୍ର ମିଳେ।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ମଯା ସୃଷ୍ଟଂ ଗୁଣକର୍ମଵିଭାଗଶଃ। ତସ୍ଯ କର୍ତାରମପି ମାଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯକର୍ତାରମଵ୍ଯଯମ୍।।4.13।।
ମୁଁ ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାରି ପ୍ରକାରର ବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି; ଏହାର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ କର୍ତ୍ତା ଓ ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ଜାଣ।
ନ ମାଂ କର୍ମାଣି ଲିମ୍ପନ୍ତି ନ ମେ କର୍ମଫଲେ ସ୍ପୃହା। ଇତି ମାଂ ଯୋଽଭିଜାନାତି କର୍ମଭିର୍ନ ସ ବଧ୍ଯତେ।।4.14।।
କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ମୋତେ ଲାଗିନାହାନ୍ତି, ମୋତେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ; ଯିଏ ଏହିପରି ମୋତେ ଜାଣେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ହୁଏନାହିଁ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃତଂ କର୍ମ ପୂର୍ଵୈରପି ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ। କୁରୁ କର୍ମୈଵ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପୂର୍ଵୈଃ ପୂର୍ଵତରଂ କୃତମ୍।।4.15।।
ଏହିପରି ଜାଣି, ପୂର୍ବରୁ ମୁକ୍ତିକାମୀମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ତେଣୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେ କରିଥିବା ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର।
କିଂ କର୍ମ କିମକର୍ମେତି କଵଯୋଽପ୍ଯତ୍ର ମୋହିତାଃ। ତତ୍ତେ କର୍ମ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୋକ୍ଷ୍ଯସେଽଶୁଭାତ୍।।4.16।।
କଣ କାର୍ଯ୍ୟ, କଣ ଅକାର୍ଯ୍ୟ — ଏହାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଁ ତୋତେ ବୁଝେଇବି, ଯାହା ଜାଣିଲେ ତୁମେ ଅଶୁଭରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
କର୍ମଣୋ ହ୍ଯପି ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଚ ଵିକର୍ମଣଃ। ଅକର୍ମଣଶ୍ଚ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଗହନା କର୍ମଣୋ ଗତିଃ।।4.17।।
କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିବା ଦରକାର, ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିବା ଦରକାର, ଅକାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝିବା ଦରକାର; କାର୍ଯ୍ୟର ଗତି ଅତି ଗଭୀର।
କର୍ମଣ୍ଯକର୍ମ ଯଃ ପଶ୍ଯେଦକର୍ମଣି ଚ କର୍ମ ଯଃ। ସ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସ ଯୁକ୍ତଃ କୃତ୍ସ୍ନକର୍ମକୃତ୍।।4.18।।
ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅକାର୍ଯ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଯସ୍ଯ ସର୍ଵେ ସମାରମ୍ଭାଃ କାମସଙ୍କଲ୍ପଵର୍ଜିତାଃ। ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦଗ୍ଧକର୍ମାଣଂ ତମାହୁଃ ପଣ୍ଡିତଂ ବୁଧାଃ।।4.19।।
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାହିଦା ଓ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛି, ସେହି ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ପଣ୍ଡିତ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କର୍ମଫଲାସଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ। କର୍ମଣ୍ଯଭିପ୍ରଵୃତ୍ତୋଽପି ନୈଵ କିଞ୍ଚିତ୍କରୋତି ସଃ।।4.20।।
ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ସଂସ୍କୃତିକୁ ଛାଡି ଦେଇଛି, ସେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ କିଛିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି କରେନାହିଁ।
ନିରାଶୀର୍ଯତଚିତ୍ତାତ୍ମା ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵପରିଗ୍ରହଃ। ଶାରୀରଂ କେଵଲଂ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ନାପ୍ନୋତି କିଲ୍ବିଷମ୍।।4.21।।
ଯିଏ କିଛି ଆଶା ରଖେନାହିଁ, ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛି, ସମସ୍ତ ସଂପତ୍ତି ଛାଡି ଦେଇଛି, ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଦୃଚ୍ଛାଲାଭସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାତୀତୋ ଵିମତ୍ସରଃ। ସମଃ ସିଦ୍ଧାଵସିଦ୍ଧୌ ଚ କୃତ୍ଵାପି ନ ନିବଧ୍ଯତେ।।4.22।।
ଯିଏ ଯାହା ପାଇଁ ଯାହା ମିଳେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ଉପରେ, ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସଫଳତା ଓ ବିଫଳତାରେ ସମ, କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ବାନ୍ଧି ଯାଏନାହିଁ।
ଗତସଙ୍ଗସ୍ଯ ମୁକ୍ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଵସ୍ଥିତଚେତସଃ। ଯଜ୍ଞାଯାଚରତଃ କର୍ମ ସମଗ୍ରଂ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ।।4.23।।
ଯିଏ ସଂସ୍କୃତିରୁ ମୁକ୍ତ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ ମନ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୋଷି ଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାର୍ପଣଂ ବ୍ରହ୍ମହଵିର୍ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ନୌ ବ୍ରହ୍ମଣା ହୁତମ୍। ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତେନ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମକର୍ମସମାଧିନା।।4.24।।
ଅର୍ପଣ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ହବି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ରହ୍ମ ଅଗ୍ନିରେ ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ, ବ୍ରହ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମକୁ ହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଦୈଵମେଵାପରେ ଯଜ୍ଞଂ ଯୋଗିନଃ ପର୍ଯୁପାସତେ। ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ନାଵପରେ ଯଜ୍ଞଂ ଯଜ୍ଞେନୈଵୋପଜୁହ୍ଵତି।।4.25।।
କିଛି ଯୋଗୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଅଗ୍ନିରେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୋତ୍ରାଦୀନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯନ୍ଯେ ସଂଯମାଗ୍ନିଷୁ ଜୁହ୍ଵତି। ଶବ୍ଦାଦୀନ୍ଵିଷଯାନନ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଗ୍ନିଷୁ ଜୁହ୍ଵତି।।4.26।।
କିଛି ଲୋକ ଶ୍ରବଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସଂୟମ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯକର୍ମାଣି ପ୍ରାଣକର୍ମାଣି ଚାପରେ। ଆତ୍ମସଂଯମଯୋଗାଗ୍ନୌ ଜୁହ୍ଵତି ଜ୍ଞାନଦୀପିତେ।।4.27।।
ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରାଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆତ୍ମା ସଂୟମ ଯୋଗ ଅଗ୍ନିରେ, ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଦ୍ରଵ୍ଯଯଜ୍ଞାସ୍ତପୋଯଜ୍ଞା ଯୋଗଯଜ୍ଞାସ୍ତଥାପରେ। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଯତଯଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ।।4.28।।
କିଛି ଲୋକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, କିଛି ତପସ୍ୱା ଦ୍ୱାରା, କିଛି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହି ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।