ଏହି ଆଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତତମ ଉପଦେଶକୁ ଯେଉଁଠି ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ପ୍ରଚାର କରିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବେ ଓ ଅବଶ୍ୟ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉପଦେଶକୁ ପ୍ରଚାର କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ମୋ ପ୍ରିୟ ହେବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେହି ମୋ ପ୍ରତି ଏତେ ପ୍ରିୟ ହେବେନି। ଏହି ଧର୍ମମୟ ସଂବାଦକୁ ଯେଉଁଠି କେହି ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ସେ ମୋତେ ଜ୍ଞାନ-ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭଳି ଅମୁକ ମାନିବି। ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା ମନେ କେହି ଶୁଣିଲେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ଓ ଶୁଭ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶୁଭ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଏହି ସଂବାଦକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣିଲା କି? ତୁମର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଭ୍ରମ ନଷ୍ଟ ହେଲା କି, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ?” ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋର ଭ୍ରମ ଏବେ ଦୂର ହୋଇଛି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ସ୍ମୃତି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ। ମୁଁ ଏବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।” ଏହି ସଂବାଦ ଶୁଣି ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ସଂବାଦ, ବସୁଦେବ ଓ ମହାମନା ପାର୍ଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା କଥା ଶୁଣିଛି। ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷିଙ୍କ କୃପାରେ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିଜରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ଯୋଗ ଶୁଣିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଛି। ହେ ରାଜା, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପବିତ୍ର ସଂବାଦକୁ ପୁଣିପୁଣି ମନେ ପକାଇ ମୁଁ ପୁଣିପୁଣି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ହେ ରାଜା, ହରିଙ୍କ ଚମତ୍କାର ରୂପକୁ ଯେତେବେଳେ ପୁଣିପୁଣି ଚିନ୍ତା କରେ, ମୁଁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏଉଁଠି କୃଷ୍ଣ, ଯୋଗେଶ୍ୱର ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଏଉଁଠି ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟ, ଜୟ, ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଧର୍ମର ସ୍ଥିରତା ରହିବ; ଏହି ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ।