ଓଡ଼ିଆ ନେରେ ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଗୀତାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ସଂବାଦକୁ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ଗଳ୍ପ ଭାବରେ ଏଭଳି କୁହିବାକୁ ପାରିବା: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏ ଅର୍ଜୁନ, ତୁମର ଜନ୍ମଜାତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜଦି କିଛି ଦୋଷରେ ମିଶିଥାଏ ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ଏହି ପ୍ରକୃତିରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ଦୋଷରେ ଆବୃତ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସ୍ମୋକରେ ଆବୃତ ଥାଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସଙ୍ଗ ଚିତ୍ତ ଧରେ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛି, ଆଶା ଛାଡିଛି, ସେ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପାଇଁ। ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କୁହୁଛି— ଯିଏ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଛି, ସେ କିପରି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉପଲବ୍ଧ କରେ, ଏହି ଜ୍ଞାନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମାପ୍ତି। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ନେଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପାଦାନ ଯଥା ଶବ୍ଦ ଦିଆଁ, ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି, ସେ ଏକାନ୍ତବାସ କରେ, ହାଲୁକା ଖାଏ, ଶବ୍ଦ, ଶରୀର, ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ, ନିରାସକ୍ତି ଅନ୍ତର୍ଗତ କରେ। ଆହଁ, ଅହଂକାର, ଶକ୍ତି, ଦମ୍ଭ, କାମ, କ୍ରୋଧ, ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ‘ମୋର’ ଭାବ ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସାଥି ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ଜବ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସାଥି ଏକତା ହେଉଛି, ଆନନ୍ଦିତ ଆତ୍ମା ହୁଏ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଆଶା ନଥାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖି, ସେ ମୋ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ପାଇଁ। ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ମୋତେ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରେ, ମୁଁ କିଏ ଓ କଣ, ଏବଂ ଏଭଳି ଜାଣି ମୋ ସାଥି ଏକତା ପାଇଁ। ଯଦି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛ, ମୋ ଦୟାରେ ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ। ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଦେଇ, ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ବୁଦ୍ଧି ଯୋଗରେ ନିର୍ଭର କର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କର, ସଦା ମୋତେ ଲଗ୍ନ ରହ। ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ଅନ୍ୟ, ମୋ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଅତିକ୍ରମ କରିବ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅହଂକାରରେ ମୋ ଉପଦେଶ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ତେବେ ନଷ୍ଟ ହେବ। ଅହଂକାରରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ‘ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ’, ଏହି ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ ଭ୍ରମ; କାରଣ ତୁମର ପ୍ରକୃତି ତୁମକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବ। ପ୍ରକୃତି ଜନିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧି, ତୁମେ ଚାହୁଁନାହିଁ ମଧ୍ୟ, ଭ୍ରମରେ ପଡି, ଯାହା ଚାହୁଁନାହିଁ, ତାହା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରରେ ବସିଥିବା ପରି ଚଳାଇଛନ୍ତି। ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମା ଦେଇ ଆଶ୍ରୟ ନେଉ, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି ଓ ନିତ୍ୟ ନିବାସ ପାଇଁ। ଏହିପରି ଗୁପ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି; ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର, ଏବଂ ଚାହିଁଥିବା ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏବେ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ସବୁଠୁ ଗୁପ୍ତ, ଏବଂ ଉପକୃତିକର କଥା ଶୁଣ; ଏହି କାରଣ ତୁମେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକୃତି କଥା କହିବି। ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ଅନ୍ୟ, ମୋର ଭକ୍ତ ହେଉ, ମୋତେ ପୂଜା କର, ମୋକୁ ନମସ୍କାର କର; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ, ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, କାରଣ ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋତେ ଏକା ଆଶ୍ରୟ ନେଉ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଇବି; ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ କେହି ତପସ୍ୱୀ, ଭକ୍ତିହୀନ, ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, କିମ୍ବା ମୋତେ ଉପହାସ କରେ, ସେମାନେ ପାଇଁ କଦାପି କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପଦେଶ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବ। ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନଥିବେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ହେବେ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ଧର୍ମମୟ ସଂବାଦକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ସେ ମୋତେ ଜ୍ଞାନ-ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଛି ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରେ। ଯିଏ ଏହି ସଂବାଦକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଶୁଭ ଲୋକକୁ ପାଇଁ। ଏ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଏହି କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣିଛ? ତୁମର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଭ୍ରମ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି କି, ଧନଞ୍ଜୟ? ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ— “ଏ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୋର ଭ୍ରମ ଚାଲିଗଲା, ତୁମର କୃପାରେ ସ୍ମୃତି ଫେରିଗଲା, ମୁଁ ଦୃଢ ହୋଇଛି, ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇଛି, ତୁମ ଶବ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।” ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— “ଏ ରାଜା, ମୁଁ ବସୁଦେବ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ସଂବାଦ ଶୁଣିଛି। ବ୍ୟାସଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗ ଶୁଣିପାରିଛି। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ସଂବାଦକୁ ଆବା ଆବା ମନେ କରି ମୁଁ ପୁନଃପୁନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ହରିଙ୍କର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ପୁନଃପୁନ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଏବଂ ପୁନଃପୁନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛି।