ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଗୁଡାକେଶ, ଏଠି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ମୋ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖ; ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସାଧାରଣ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଉଛି—ମୋ ଏହି ଆଦ୍ଭୁତ ଯୋଗ ଦେଖ।” ଏହିପରି କହି, ହରି, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ସେଇ ଦେହ ଅନେକ ମୁହଁ ଓ ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଅସଂଖ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ଆଳଙ୍କାର ଓ ଅନେକ ଉତ୍ତୋଳିତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ଅନୁଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ, ଅପାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଇ ଅନନ୍ତ ଦେବତା ଥିଲେ। ଯଦି ଏକା ସମୟରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହୁଏ, ତେବେ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ ସେଥିରେ ଅନୁଭୂତ ହେବ। ଏଠି, ଦେବତାଙ୍କ ଦେହରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଅନେକ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଏକଠା ଦେଖିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୁହଁଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଚୁଲି ଉଠିଯାଇଲା, ଶିର ନମାଇ, ହସ୍ତଯୁଗ୍ମ ମିଶାଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ, କମଳରେ ବିରାଜିତ ବ୍ରହ୍ମା, ଋଷିମାନେ ଓ ନାଗମାନେ ଦେଖୁଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅସଂଖ୍ୟ ବାହୁ, ପେଟ, ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖୁଛି; ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ କୌଣସିଠି ଦେଖୁନାହିଁ, ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱରୂପ। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକୁଟଧାରୀ, ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତେଜରାଶି ଭାବରେ ଦେଖୁଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅପରିମିତ। ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞେୟ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ନିର୍ବିକାର ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ, ନିତ୍ୟ ପୁରୁଷ—ମୁଁ ଏହିପରି ବିଶ୍ୱାସ କରେ। ତୁମ ତେଜରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଦହିଯାଉଛି। ଏହି ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗ ତୁମେ ପୂରଣ କରିଛ; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପକୁ ଦେଖି, ତିନୋଟି ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଛି। ଦେବମାନେ ତୁମେ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; କିଛି ଭୟରେ ହସ୍ତଯୁଗ୍ମ ମିଶାଇ ତୁମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି; ‘ଶାନ୍ତି’ କୁହି, ମହାଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଅନେକ ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ଗାଉଛନ୍ତି। ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମାରୁତ, ପିତୃଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମେ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି। ତୁମ ଏହି ବିପୁଳ ରୂପ, ଅନେକ ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ବାହୁ, ଜଂଘା, ପାଦ, ଅନେକ ପେଟ, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖି, ଏହି ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଛ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିବିଧ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଅଭିଭୂତ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଅଗ୍ନିପରି ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଉପଦ୍ରବିତ; ମୁଁ ଶାନ୍ତି ଓ ଧୃତି ମିଳୁନାହିଁ। ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ବିନାଶକାଳୀ ଅଗ୍ନି ସମାନ ମୁହଁ ଦେଖି, ମୁଁ ଦିଗବିଭ୍ରାନ୍ତ; ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର, ଦେବାଦିଦେବ, ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ, ରାଜାମାନେ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ, ଆମ ପ୍ରମୁଖ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଥିବା ମୁହଁ ଭିତରକୁ ଧାଉଛନ୍ତି; କିଛି ତୁମ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଫସି, ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି। ସେମାନେ ତୁମର ଭୟଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଧାଉଛନ୍ତି; କିଛି ତୁମ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଫସି, ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି। ଯେପରି ଅନେକ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଏହି ମାନବ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ତୁମ ଜ୍ୱଲନ୍ତ ମୁହଁକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି। ଯେପରି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନିରେ ପତଙ୍ଗାମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଧାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଲୋକମାନେ ତୁମ ମୁହଁକୁ ଧାଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମ ଜ୍ୱଲନ୍ତ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଚୁଷି ଖାଉଛ; ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପୂରଣ ଓ ତାପିତ ହେଉଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ। ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ତୁମେ କିଏ? ନମସ୍କାର, ହେ ପରମେଶ୍ୱର; ଦୟା କର। ମୁଁ ତୁମ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: “ମୁଁ କାଳ, ଲୋକବିନାଶକ ମହାନ ଆସିଛି, ଏହି ଲୋକମାନେ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ; ତୁମେ ଯୋଗ ଦେଉନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିପକ୍ଷରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଯୋଧ୍ୟା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ। ସେଉଁଥିରୁ ଉଠ, ଯଶ ଲଭ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ହାସଲ କର, ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ମୋ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ହତ; ତୁମେ କେବଳ ଏକ ଉପକରଣ, ହେ ସବ୍ୟସାଚୀ। ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, ଜୟଦ୍ରଥ, କର୍ଣ୍ଣ, ଓ ଅନ୍ୟ ମହାବଳୀ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ—ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ହତ—ତୁମେ ହତ କର; ଅନ୍ତର୍ଧ୍ୱନ୍ଦ କରନି। ଯୁଦ୍ଧ କର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେବ। ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: କେଶବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ହସ୍ତଯୁଗ୍ମ ମିଶାଇ, ବାରମ୍ବାର ନମସ୍କାର କରି, କଣ୍ଠ ଅଟକି ଭୟାଭୀତ ଭାବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: “ଏହିପରି, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ବିଶ୍ୱ ତୁମ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷ ପାଉଛି; ଭୟରେ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧମାନେ ତୁମେ ନମସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼, ଅପାର, ଦେବାଦିଦେବ, ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ଅବିନାଶୀ, ସତ୍ ଅସତ୍ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ। ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ; ତୁମେ ଜ୍ଞାତା, ଜ୍ଞେୟ, ଓ ପରମ ଧାମ; ତୁମେ ଅନନ୍ତ ରୂପରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛ। ତୁମେ ବାୟୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି, ଓ ପ୍ରପିତାମହ; ହଜାର ଥର ନମସ୍କାର, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର।