ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ଦୁଃଖମୟ ସଂସାରକୁ ଜଣେ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଶୀଳ ରାଜର୍ଷି ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ, ତେଣୁ ତୁମେ ମୋତେ ଭଜନ କର। ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ନିଶ୍ଚଳ କର, ମୋରେ ଭକ୍ତି କର, ମୋ ପୂଜା କର, ମୋ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କର। ଏଭଳି ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଆତ୍ମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଅର୍ପିତ ହେଉଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ। ତାପରେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ହେ ମହାବାହୁ, ପୁନି ଆଉଥରେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ଶୁଣ, ଯାହାକି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କହୁଛି। ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ହେଉଛି। ଯିଏ ମୋତେ ଅଜ, ଅନାଦି, ଏବଂ ଜଗତ୍ର ମହାଇଶ୍ୱର ଭାବେ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ମୋହର ଅଭାବ, ଛମା, ସତ୍ୟ, ଦମ, ଶାନ୍ତି, ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଭାବିତ୍ବ ଓ ଅଭାବିତ୍ବ, ଭୟ ଓ ନିର୍ଭୟତା—ଏହି ସବୁ ମୋଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଅହିଂସା, ସମତା, ସନ୍ତୋଷ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଅପକୀର୍ତ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଆସିଛି। ପୁରାତନ ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ଚାରି ମନୁ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମନର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯିଏ ମୋର ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତି ଓ ଯୋଗକୁ ଯଥାର୍ଥରେ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ଅଚଳ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ; ସମସ୍ତ କିଛି ମୋଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯେଉଁ ସଜ୍ଜନମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ମୋ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମନକୁ ମୋ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର କରି, ଜୀବନକୁ ମୋତେ ଉପହାର ଦେଇ, ପରସ୍ପରେ ମୋ କଥା କହି, ମୋର ଚିନ୍ତନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ମୋ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନଯୋଗ ଦେଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟାବଶତଃ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସି ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତିରେ ହଟାଏ। ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆପଣେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଧାମ, ପରମ ପବିତ୍ର; ନିତ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଆଦିଦେବ, ଅଜ, ବ୍ୟାପ୍ତିଶୀଳ। ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦିବ୍ୟ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ, ଏବଂ ଅସିତ, ଦେବଳ, ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ମୋତେ କହିଛନ୍ତି। ହେ କେଶବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରେ; ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବେ ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ। ଆପଣେ ନିଜେ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ। ଆପଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତି କେମିତି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛି, ତାହା ମୋତେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ କହନ୍ତୁ। ମୁଁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରି ଜାଣିପାରିବି? କେଉଁ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବି? ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ ଓ ବିଭୂତି ବିଷୟରେ ଆଉ ଅଧିକ କହନ୍ତୁ; ଏହି ଅମୃତ କଥା ଶୁଣି ମୋ ପ୍ରେମ ତୃପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ।” ଏହିପରେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମୋର ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତି ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ କିଛି କହିବି; କାରଣ ମୋର ବିସ୍ତାରର କେବଳ ଶେଷ ନାହିଁ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଆତ୍ମା, ଆମ୍ଭେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଆଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମାରୀଚି, ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା। ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସାମବେଦ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମନ, ସତ୍ତ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଚେତନା। ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶଙ୍କର, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କୁବେର, ଵାସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅଗ୍ନି, ଶିଖର ଥିବା ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମେରୁ। ପ୍ରାଧାନ ପୁରୋହିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବୃହସ୍ପତି, ସେନାପତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସ୍କନ୍ଦ, ସମୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସାଗର। ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଭୃଗୁ, ଶବ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଓଁକାର, ଯଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଜପୟଜ୍ଞ, ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ହିମାଲୟ। ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ଦେବର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ନାରଦ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଚିତ୍ରରଥ, ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କପିଳ। ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉଚ୍ଚୈଶ୍ରବା, ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏୟରାବତ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ରାଜା। ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବଜ୍ର, ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କାମଧେନୁ, ସୃଷ୍ଟିକାରଣରେ ମୁଁ କାମଦେବ, ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବାସୁକି। ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅନନ୍ତ, ଜଳଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବରୁଣ, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆର୍ୟମା, ନିୟନ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଯମ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, କାଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ କାଳ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସିଂହ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଗରୁଡ଼। ଶୋଧକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବାୟୁ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୀରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ରାମ, ମାଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମକର, ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଗଙ୍ଗା। ସୃଷ୍ଟିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ; ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆତ୍ମବିଦ୍ୟା; ତର୍କମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତର୍କ। ଅକ୍ଷରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅକାର, ସମାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସମାସ, ମୁଁ ଅଶେଷ କାଳ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ଭାବି ଜନ୍ମର ଆଦି, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀ, ଵାଣୀ, ସ୍ମୃତି, ମେଧା, ଧୃତି ଓ କ୍ଷମା। ସାମବେଦର ଷ୍ଟୋତ୍ରମାନେ ମୁଁ ବୃହତ୍ସାମ, ଛନ୍ଦମାନେ ମୁଁ ଗାୟତ୍ରୀ, ମାସମାନେ ମୁଁ ମାର୍ଗଶିର୍ଷ, ଋତୁମାନେ ମୁଁ ବସନ୍ତ। ଛଳକୁଶଳମାନେ ମୁଁ ଜୁଆ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ମୁଁ ତେଜ, ମୁଁ ବିଜୟ, ଦ୍ରଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଏବଂ ଧର୍ମୀମାନେ ଧର୍ମ।