ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଠାରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ମହାତ୍ମାମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଅବିଚଳ ମନେ ଜାଣି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅକ୍ଷୟ ମୂଳ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ମୋର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଶ୍ରମ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅଟୁଟ ଭାବେ ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କେହି ଜ୍ଞାନ-ୟଜ୍ଞ କରି ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି— କେହି ମୋତେ ଏକ ଭାବରେ, କେହି ଭିନ୍ନ ଭାବରେ, କେହି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖନ୍ତି। ମୁଁ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞ, ହବି, ପିତୃମାନ୍ୟ ଦାନ, ଔଷଧି, ମନ୍ତ୍ର, ଘୃତ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଅହୁତି। ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେହ ଜଗତର ପିତା, ମାତା, ପୋଷକ, ପିତାମହ; ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ବସ୍ତୁ, ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ଓଁକାର, ଏବଂ ଋଗ୍, ସାମ, ଯଜୁର୍ ବେଦ ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ପୋଷକ, ପ୍ରଭୁ, ସାକ୍ଷୀ, ନିବାସ, ଶରଣ, ବନ୍ଧୁ; ମୁଁ ଆଦି, ପ୍ରଳୟ, ଆଧାର, ଧନ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ। ମୁଁ ତାପ ଦେଉଛି, ବର୍ଷା ବନ୍ଦ କରେ ଓ ବର୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରେ; ମୁଁ ଅମୃତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ଭବ ଓ ଅଭବ ଦୁହିଁ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ତିନୋଟି ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସୋମପାନ କରି ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମୋର ଉପାସନା କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଗି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକକୁ ଫେରିଆସନ୍ତି; ଏଭଳି ତିନି ବେଦର ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି ଇଚ୍ଛାକୁ ଲାଗି ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରି ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି ତାହା ମୁଁ ଦେଉଛି, ଯାହା ଅଛି ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ପ୍ରକାରେ ନୁହେଁ। କାରଣ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଭୋକ୍ତା ଓ ପ୍ରଭୁ ମୁଁ ଏକା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋତେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ତଳକୁ ପଡନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବାମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଠାରେ, ପିତୃମାନେ ପିତୃ ଲୋକକୁ, ଭୂତମାନେ ଭୂତ ଲୋକକୁ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଗଛପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ପାଣି ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରେ, ମୁଁ ସେହି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଅ, ଯାହା ଦାନ କର, ଯାହା ତପସ୍ୟା କର, ସବୁ କିଛି ମୋ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କର। ଏହିପରି ଚଳିଲେ କର୍ମର ଫଳରେ ବନ୍ଧିତ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମର ମନ ତ୍ୟାଗ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ସମାନ; କାହାପାଇଁ ମୋର ଭଳି କିମ୍ବା ମନ୍ଦ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭିତରେ ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ। ଯଦି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ମୋର ଭକ୍ତି କରେ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମାତ୍ମା ବୋଲି ଗଣ୍ୟ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ସଠିକ୍ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି। ସେ ଶୀଘ୍ର ଧର୍ମଶୀଳ ହୋଇ ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ଘୋଷଣା କର, ମୋର ଭକ୍ତ କେବେ ବିନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ମୋ ଶରଣ ନେଇଥିବା ମହିଳା, ବ୍ୟବସାୟୀ, ଶୂଦ୍ର ଆଦି ଯେଉଁମାନେ ଅପବିତ୍ର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତେବେ ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ରାଜର୍ଷିମାନେ କିଏଁ ନ ପାରିବେ? ଏହି ଅସ୍ଥିର ଓ ଦୁଃଖମୟ ଜଗତକୁ ଆସି, ମୋରେ ଭକ୍ତି କର। ମୋତେ ମନ ଲଗାଅ, ଭକ୍ତି କର, ମୋର ପୂଜା କର, ମୋତେ ନମସ୍କାର କର; ଏଭଳି ଆତ୍ମାକୁ ମୋରେ ଅର୍ପଣ କରିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ। ଏଠାରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ପୁଣି କହିଲେ— “ହେ ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରେମରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୁଣିଥରେ ମୋର ପରମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ। ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଆଦିକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ। ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଅଜନ୍ମା, ଆଦିହୀନ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଅଭିଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ମୋହ ରହିତତ୍ୱ, କ୍ଷମା, ସତ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ, ଶାନ୍ତି, ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଭବ ଓ ଅଭବ, ଭୟ ଓ ଭୟରହିତତ୍ୱ— ଏସବୁ ମୋଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଅହିଂସା, ସମତା, ସନ୍ତୋଷ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ଖ୍ୟାତି ଓ ଅପଖ୍ୟାତି— ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଆସେ। ପ୍ରାଚୀନ ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ଚାରି ଜଣ ମନୁ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମନସ ପୁତ୍ର, ସେମାନଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯେଉଁଠି ମୋର ଦିବ୍ୟ ବିଭୂତି ଓ ଯୋଗକୁ ତଥ୍ୟରେ ଜାଣେ, ସେ ଅଚଳ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ; ସମସ୍ତ କିଛି ମୋଠାରୁ ହେଉଛି। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ମନ ମୋରେ ଲଗାଇ, ଜୀବନ ମୋକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ସେମାନେ ଏକାଅପରକୁ ବୁଝାନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ମୋର କଥା କହି, ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦେଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣେ। ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରେ। ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ— “ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆପଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର; ଶାଶ୍ୱତ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଆଦିଦେବ, ଅଜନ୍ମା ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ। ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ, ଅସିତ, ଦେବଳ, ବ୍ୟାସ ଆଦି ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ କହୁଛନ୍ତି। ହେ କେଶବ, ଆପଣ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ମାନୁଛି; ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ଜାଣିନାହାନ୍ତି।