ଏହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଧର୍ମରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମର ଚକ୍ରକୁ ଆଉଥରେ ଆସିଯାଆନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋର ଅବ୍ୟକ୍ତ ସ୍ୱରୂପରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ସମସ୍ତ ଜୀବ ମୋରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ। ଏହି ମହାଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦେଖ, ଯଦିଓ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଧାରଣ କରେ, ତଥାପି ମୋ ସ୍ୱରୂପ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିନାହିଁ। ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ସଦା ଚଳିତ ଥାଏ ଓ ଆକାଶରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ଜୀବ ମୋରେ ବିଲିନ ଅଛନ୍ତି। ଏକ ଯୁଗର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମୋ ସ୍ୱଭାବରେ ବିଲିନ ହୁଅନ୍ତି; ନୂତନ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ପ୍ରକାଶ କରେ। ମୋ ସ୍ୱଭାବକୁ ଧାରଣ କରି, ମୁଁ ପୁଣିପୁଣି ସମସ୍ତ ଜୀବଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଏହି ଜୀବମାନେ ପ୍ରକୃତିର ଅଧୀନ ଓ ଅଶକ୍ତ। ଏହି କ୍ରିୟାମାନ ମୋତେ ବାନ୍ଧି ନାହିଁ, ମୁଁ ସବୁ କାମରେ ଉଦାସୀନ ଓ ଅସକ୍ତ ରହେ। ମୋର ନିୟମନରେ ପ୍ରକୃତି ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚଳିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଆକାର ଧାରଣ କରେ, ମୂଢ଼ମତି ଲୋକେ ମୋତେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ମୋର ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିନଥିବା। ସେମାନଙ୍କର ଆଶା, କାର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ; ସେମାନେ ଅସୁରୀ ଓ ମୋହମୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଆଶ୍ରୟ ନଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ମହାତ୍ମାମାନେ ଦୈବୀ ସ୍ୱଭାବରେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ଅବିଭକ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ମୋତେ ଜାଣି, ମୋକୁ ଅବିନାଶୀ ମୂଳ ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ମୋର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ଥାନ୍ତି, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଜ୍ଞାନ-ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ଏକ ଓ ଅନେକ ଭାବରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ମୁଁ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞ, ହବି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଅର୍ପଣ, ଔଷଧ, ମନ୍ତ୍ର, ଘୃତ, ଅଗ୍ନି, ଓ ଆହୁତି। ମୁଁ ଏହି ସଂସାରର ପିତା, ମାତା, ପୋଷକ, ପିତାମହ; ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଅବସ୍ଥୁ, ପବିତ୍ରତା, ଓଁକାର, ଏବଂ ଋଗ୍, ସାମ, ଯଜୁର୍ବେଦ। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ପୋଷକ, ନାଥ, ସାକ୍ଷୀ, ନିବାସ, ଆଶ୍ରୟ, ବନ୍ଧୁ; ମୁଁ ଉତ୍ପତ୍ତି, ବିନାଶ, ଆଧାର, ଧନରାଶି, ଓ ଅବିନାଶୀ ବୀଜ। ମୁଁ ତାପ ଦେଉଛି, ବର୍ଷାକୁ ବନ୍ଦ କରେ ଓ ପଠାଏ; ମୁଁ ଅମୃତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ଭାବ ଓ ଅଭାବ, ହେ ଅର୍ଜୁନ। ଯେଉଁମାନେ ତିନି ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସୋମପାନ କରି ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଆଶା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୁଣି ମାନବ ଲୋକକୁ ଫେରିଆସନ୍ତି; ଏହିପରି ତିନି ବେଦର ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆସିଯିବା ଓ ଯିବା ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଯାହା ଅଭାବ ମୁଁ ଦେଉଛି, ଯାହା ଅଛି ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେଇ ପୂଜନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ଉପାୟରେ ନୁହେଁ। କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଭୋକ୍ତା ଓ ନାଥ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗୁପ୍ତତାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ପିତୃଲୋକକୁ, ଭୂତଗଣଙ୍କୁ ପୂଜିଥିବା ଭୂତଲୋକକୁ, ଏବଂ ମୋତେ ପୂଜିଥିବା ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଯେଉଁଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେଇ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଅ, ଯାହା ଦେଉ, ଯାହା ତ୍ୟାଗ କର, ଯାହା ତପସ୍ୟା କର, ସେସବୁକୁ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କର। ଏହିପରି କରିଲେ, କର୍ମର ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଫଳର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ, ତୁମର ମନ ତ୍ୟାଗ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ମୋ ପାଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବ ପ୍ରତି ସମାନ, କାହା ପ୍ରତି ବିଶେଷ ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋରେ ଅଛନ୍ତି ଓ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଯଦି କେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେ ଠିକ୍ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି। ଶୀଘ୍ରେ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କହ, ମୋର ଭକ୍ତ କେବେ ନାଶ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ନିମ୍ନ କୁଳର, ନାରୀ, ବ୍ୟବସାୟୀ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭକ୍ତ ରାଜରିଷିମାନେ ତ କଥା ଅନ୍ୟ! ଏହି ଅନିତ୍ୟ ଦୁଃଖମୟ ସଂସାରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ମୋତେ ଭଜ। ମୋରେ ମନ ଲଗାଅ, ଭକ୍ତି କର, ପୂଜା କର, ନମସ୍କାର କର; ଏଭଳି ତୁମର ଆତ୍ମାକୁ ମୋତେ ଅର୍ପିତ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ। ଏହି ପରି ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, “ହେ ମହାବାହୁ, ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ପୁନି ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଓ ମୋ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେଁ। ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଆଦିକୁ ଜାଣିନପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିଙ୍କର ମୂଳ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଅଜନ୍ମା, ଆଦିହୀନ, ଜଗତଙ୍କ ମହାନ୍ଥ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ମୂଢ଼ତାରୁ ଦୂର ହୁଅନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ମୋହର ଅଭାବ, ଖ୍ଷମା, ସତ୍ୟ, ଦମ, ଶାନ୍ତି, ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଭାବ-ଅଭାବ, ଭୟ-ନିର୍ଭୟତା—ଏହି ସବୁ ମୋଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଅହିଂସା, ସମତା, ସନ୍ତୋଷ, ତପ, ଦାନ, କୀର୍ତି-ଅପକୀର୍ତି—ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଆସିଛି।