अर्जुनाने कृष्णाच्या दिव्य रूपाचे दर्शन घेतले आणि त्याच्या मनात आश्चर्य, भय, आणि भक्तीची भावना जागी झाली. त्याला समोर कृष्णाचे तेजस्वी, मुकुटधारी, गदा आणि चक्र धारण केलेले, सर्वत्र प्रकाशमान, अग्नी आणि सूर्याप्रमाणे प्रज्वलित आणि अमाप रूप दिसले. हे रूप सर्व बाजूंनी पाहणे कठीण होते; त्याचे तेज इतके प्रखर होते की त्याचा आकार मोजता येत नव्हता. अर्जुन म्हणाला, "तू अविनाशी आहेस, जगाला ज्ञात होण्यास सर्वोच्च आहेस; तू या विश्वाचा अंतिम आश्रय आहेस; सनातन धर्माचा रक्षक आणि शाश्वत पुरुष आहेस, असे मी मानतो." कृष्णाच्या तेजाने संपूर्ण विश्व जळून निघत होते. आकाश आणि पृथ्वीमधील सर्व जागा, तसेच सर्व दिशाही केवळ कृष्णाने व्यापलेल्या होत्या. त्या अद्भुत आणि भयावह रूपामुळे, महान आत्म्यामुळे, तीनही लोकात मोठी हलचल निर्माण झाली. देवतांचे समूह कृष्णामध्ये प्रवेश करतात; काही भयाने हात जोडून त्याचे स्तुती करतात; "शांती!" असा उच्चार करत, ऋषी आणि सिद्ध मंडळी विविध स्तोत्रांनी कृष्णाची प्रशंसा करतात. रुद्र, आदित्य, वसु, साध्य, विश्वदेव, अश्विन, मरुत, पितर, गंधर्व, यक्ष, असुर, सिद्ध—सर्वजण कृष्णाकडे पाहतात आणि आश्चर्यचकित होतात. अर्जुन कृष्णाच्या विशाल रूपाकडे पाहतो—अनेक तोंडे, डोळे, हात, पाय, उदर, आणि भयंकर दाढा असलेले रूप. हे पाहून अर्जुन आणि सर्व जग भयभीत झाले. "हे विष्णू, तू आकाशाला स्पर्श करत आहेस; तुझे रूप प्रज्वलित आणि विविध रंगांचे आहे; तुझे तोंड उघडे आणि डोळे अग्नीप्रमाणे आहेत. माझे मन थरथरते; मला स्थैर्य किंवा शांती मिळत नाही," असे अर्जुन म्हणतो. "तुझे तोंड भयंकर दाढांसह आहे, विनाशाच्या अग्नीप्रमाणे आहे; मला कोणतीही दिशा कळत नाही, न आराम मिळतो; कृपा कर, हे देवांचा स्वामी, हे विश्वाचा आश्रय." अर्जुन पाहतो की, धृतराष्ट्राचे सर्व पुत्र, अनेक राजा, भीष्म, द्रोण, कर्ण, आणि आपल्या सैन्याचे श्रेष्ठ योद्धे, सर्वजण त्या भयंकर दाढांमध्ये धावून जात आहेत; काहींची शिरे दातांमध्ये अडकून चिरडल्या जात आहेत. हे सर्व योद्धे कृष्णाच्या भयंकर तोंडात धावून जात आहेत; काहींना दातांमध्ये अडकून त्यांच्या शिरा चिरडल्या जात आहेत. जशी नद्या वेगाने समुद्राकडे वाहतात, तशी मानवजातीतील वीर कृष्णाच्या प्रज्वलित तोंडात प्रवेश करतात. जसे पतंग वेगाने जळत्या अग्नीमध्ये विनाशाकडे धावतात, तशीच सर्व जग कृष्णाच्या तोंडात विनाशाकडे धावतात. कृष्ण सर्व दिशांनी आपल्या प्रज्वलित तोंडाने सर्व जगाला गिळतो; त्याच्या तेजाने संपूर्ण विश्व भरते, आणि ती तीव्र किरणे सर्वत्र जाळतात. "हे विष्णू, तू कोण आहेस या भयंकर रूपात? नमस्कार, हे सर्वोच्च देव; कृपा कर. मी तुझ्या मूळ स्वरूपाला जाणू इच्छितो, कारण तुझा हेतू मला कळत नाही," अर्जुन विचारतो. कृष्ण म्हणतो, "मी काळ आहे, जगांचा महान विनाशक, या लोकांचा विनाश करण्यासाठी प्रकट झालो आहे; तुझ्याशिवाय, समोरच्या सैन्यातील सर्व योद्धे टिकणार नाहीत." "म्हणून उठ, विजय मिळव, शत्रूंना पराभूत कर, आणि समृद्ध राज्य भोग. माझ्यामुळेच ते आधीच मारले गेले आहेत; तू फक्त निमित्तमात्र आहेस, हे धनुष्यधारी." "द्रोण, भीष्म, जयद्रथ, कर्ण, आणि इतर वीर—माझ्यामुळे आधीच मृत झाले आहेत—तू त्यांचा वध कर; संकोच करू नकोस. लढ, आणि तू आपल्या शत्रूंना युद्धात पराजित करशील." संजय सांगतो, "केशवाचे हे शब्द ऐकून अर्जुन, मुकुटधारी, थरथरत, हात जोडून, वारंवार नमस्कार करत, गदगदलेल्या आणि भयभीत स्वरात कृष्णाला पुन्हा संबोधतो." अर्जुन म्हणतो, "हे हृषीकेश, तुझ्या स्तुतीमुळे जग योग्यतेने आनंदित होते; दानव भयाने सर्व दिशांना पळतात, आणि सिद्ध मंडळी तुला नमस्कार करतात." "हे महान आत्मा, ब्रह्मापेक्षा श्रेष्ठ असलेल्या तुला सर्वांनी नमस्कार करायला हवेच; हे अनंत, देवांचा स्वामी, विश्वाचा आश्रय, तू अविनाशी आहेस, अस्तित्व आणि अनस्तित्व, आणि त्यापलीकडेही आहेस." "तू आद्य देव, प्राचीन पुरुष; तू या विश्वाचा सर्वोच्च आश्रय आहेस. तू ज्ञाता, ज्ञेय आणि सर्वोच्च धाम आहेस; हे अनंत रूपधारी, तुझ्यामुळेच हे सर्व विश्व व्यापले आहे." "तू वायू, यम, अग्नी, वरुण, चंद्र, प्रजापती, आणि पितामह आहेस. हजारो वेळा तुला नमस्कार; पुन्हा-पुन्हा तुला नमस्कार." "पुढे आणि मागे, सर्व बाजूंनी तुला नमस्कार, हे सर्वस्व. तू अनंत शक्तीचा, अमाप पराक्रमाचा आहेस; तू सर्व व्यापतोस, म्हणून तू सर्व आहेस." "मित्र म्हणून तुझ्याशी बोलताना, 'हे कृष्ण, हे यादव, हे मित्र' असे जे काही मी अज्ञानाने, प्रेमाने किंवा असावधपणे बोललो, त्या तुझ्या महानतेची जाण नसताना, त्याबद्दल मी क्षमा मागतो." "खेळताना, विश्रांती घेताना, बसताना, खाताना, एकट्याने किंवा इतरांसमोर, मी जे काही तुझ्याशी अनादराने वागलो, हे अचूक, त्याबद्दल मी क्षमा मागतो, हे अमाप." "तू जगाचा पिता आहेस, सर्व चल-अचलांचा; तू पूजा करण्यास योग्य आणि सर्वोच्च गुरु आहेस. तुझ्या समान कोणी नाही, मग तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ कोणी असेलच कसा, हे अतुलनीय शक्तीधारी?" "म्हणून मी नमस्कार करून, शरीर जमिनीवर ठेवून, तुझी कृपा मागतो, हे स्तुत्य देव. जसा पिता पुत्रावर, मित्र मित्रावर, प्रेयसी प्रेयसीवर प्रेम करते, तशी तू माझ्यावर कृपा कर." "आधी कधी न पाहिलेल्या तुझ्या रूपाचे दर्शन घेऊन मी आनंदित आहे, पण माझे मन भयाने व्याकुळ आहे. मला तुझे पूर्वीचे रूप दाखव, हे देव; कृपा कर, हे देवांचा स्वामी, हे विश्वाचा आश्रय." "मुकुटधारी, गदा आणि चक्रधारी, चार हात असलेले तुझे पूर्वीचे रूप मला पाहायचे आहे. हे हजार हातधारी, हे विश्वरूप, त्या रूपात प्रकट हो." कृष्ण म्हणतो, "अर्जुन, तुझ्या कृपेसाठी मी माझ्या योगशक्तीने तुला माझे हे सर्वोच्च, तेजस्वी, विश्वरूप, अनंत, आद्य रूप दाखवले—हे कोणालाही आधी दिसले नव्हते." "वेदांचा अभ्यास, यज्ञ, दान, कर्म, किंवा कठोर तप—यांनी हे रूप कोणीही पाहू शकत नाही, हे कुरुश्रेष्ठ, तुझ्याशिवाय." "हे माझे भयंकर रूप पाहून तुझ्या मनात भय किंवा गोंधळ राहू नये. तुझे भय दूर होऊ दे, मन आनंदित होऊ दे, आणि पुन्हा माझे पूर्वीचे रूप पाह." संजय सांगतो, "अर्जुनाशी असे बोलून वासुदेवाने पुन्हा आपले सौम्य रूप दाखवले. महान आत्म्याने आपल्या सौम्य रूपात, भयभीत अर्जुनाला दिलासा दिला." अर्जुन म्हणतो, "हे जनार्दन, तुझे हे मानवसदृश सौम्य रूप पाहून मी स्थिर झालो आहे, आणि माझा स्वभाव पूर्ववत झाला." कृष्ण म्हणतो, "हे माझे रूप पाहणे अत्यंत कठीण आहे; देवताही हे रूप पाहण्यासाठी सदैव उत्सुक असतात." "वेद, तप, दान, यज्ञ—यांनी मी अशा प्रकारे पाहता येत नाही." "मात्र अखंड भक्तीनेच, हे अर्जुन, मी खऱ्या अर्थाने जाणता, पाहता आणि प्राप्त करता येतो." "जो माझ्यासाठी कर्म करतो, मला सर्वोच्च मानतो, माझ्यावर भक्त आहे, आसक्तीपासून मुक्त आहे, आणि सर्व प्राण्यांशी द्वेषरहित आहे—तो माझ्याकडे येतो, हे पांडव." आता अर्जुन विचारतो, "हे कृष्ण, जे भक्त तुझ्यावर अखंड भक्तीने ध्यान करतात, आणि जे अविनाशी, अव्यक्तावर ध्यान करतात—त्यांपैकी योगात अधिक पारंगत कोण आहे?" अशी ही कृष्णाच्या विश्वरूप दर्शनाची, अर्जुनाच्या भय, भक्ती, आणि समर्पणाची कथा, भगवद्गीतेच्या या अध्यायात प्रकट होते.