श्रीकृष्ण अर्जुनाला म्हणाले, “हे अर्जुना, सर्व सत्त्वांचा बीज मीच आहे. या जगात हलणारे असो वा अचल, माझ्याशिवाय काहीही अस्तित्वात राहू शकत नाही. माझ्या दिव्य विभूतींना अंत नाही. मी जे सांगितले ते केवळ माझ्या महिम्याचे थोडक्यात वर्णन आहे. या जगात जे काही ऐश्वर्य, सौंदर्य किंवा सामर्थ्य असते, ते सर्व माझ्या तेजाच्या अंशातूनच प्रकट होते, हे जाण. पण, हे अर्जुना, तुला एवढ्या तपशीलवार ज्ञानाची आवश्यकता नाही, कारण माझ्या एका अंशानेच मी हे संपूर्ण विश्व धारण करून ठेवतो.” हे ऐकून अर्जुनाने नम्रतेने उत्तर दिले, “हे भगवन्, तू मला जे श्रेष्ठ, गूढ ज्ञान सांगितलेस, त्याने माझ्या मनातील संभ्रम दूर झाला आहे. मी तुझ्याकडून सृष्टीची उत्पत्ती आणि विलय, तसेच तुझ्या अविनाशी महिम्याचे तपशील ऐकले. हे सर्व जसे तू सांगितलेस, तसेच आहे, हे मी मान्य करतो. तरीही, हे पुरुषोत्तमा, मी तुझे ते दिव्य रूप प्रत्यक्ष पाहू इच्छितो. जर तू मला पाहण्यास योग्य समजलेस, तर हे योगेश्वरा, मला तुझे अविनाशी स्वरूप दाखव.” त्यावर श्रीकृष्ण म्हणाले, “हे पार्था, माझ्या शेकडो-हजारो विविध, दिव्य, रंगीबेरंगी आणि अनेक प्रकारच्या रूपांचे दर्शन घे. येथे आदित्य, वसु, रुद्र, अश्विनीकुमार, मरुत आणि असे अनेक अद्भुत दृश्ये, जी याआधी कधीच पाहिली नाहीस, ती सर्व पाहा. या एका ठिकाणी, माझ्या देहात, हे गुडाकेश, संपूर्ण चराचर विश्व आणि तुला जे काही पाहायचे आहे ते सर्व पाहा. पण, तू मला तुझ्या साध्या नेत्रांनी पाहू शकणार नाहीस. म्हणून मी तुला दिव्यदृष्टी देतो. माझ्या योगशक्तीचे तेजस्वी रूप पाहा.” संजय म्हणतो, “हे राजन्, असे म्हणून महायोगेश्वर श्रीकृष्णाने अर्जुनाला आपले परमदिव्य रूप दाखवले. त्या रूपात असंख्य मुख, नेत्र, अद्भुत दृश्ये, दिव्य अलंकार आणि उंचावलेली दिव्य शस्त्रे होती. दिव्य हार, वस्त्रे, दिव्य सुवास, सर्व दिशांना पसरलेले, अनंत, अद्भुत, सर्वत्र तोंड असलेले ते रूप होते. जणू हजारो सूर्य एकाच वेळी आकाशात उदयाला आले, तर त्याच्या तेजाशी त्या रूपाची तुलना होईल. त्या देवाधिदेवाच्या देहात पांडुपुत्र अर्जुनाने संपूर्ण विश्व, अनेक भागांत विभागलेले, एकत्र पाहिले.” हे दृश्य पाहून अर्जुनाचा अंगावर रोमांच उभे राहिले. तो आश्चर्यचकित होऊन, नतमस्तक होऊन, जोडलेल्या हातांनी म्हणाला, “हे भगवन्, मी तुझ्या दिव्य देहात सर्व देव, विविध सत्त्वसमूह, कमलावर विराजमान ब्रह्मा, सर्व ऋषी आणि दिव्य नाग पाहतो. तुझी असंख्य भुजा, उदरे, मुख, नेत्र सर्वत्र आहेत. हे विश्वरूपा, तुझी ना शेवट, ना मध्य, ना प्रारंभ मला दिसतो. तू मुकुटधारी आहेस, गदा आणि चक्र धारण केलेस, सर्वत्र तेजाने झळकत आहेस. तुझे तेज इतके प्रखर आहे की, सर्व बाजूंनी पाहणे कठीण होते. अग्नि आणि सूर्याप्रमाणे तू प्रज्वलित आहेस, अनंत आहेस.” “तू अविनाशी, सर्वश्रेष्ठ, जाणण्यासारखा सर्वोच्च, या विश्वाचा अंतिम आश्रय, सनातन धर्माचा रक्षक आणि सनातन पुरुष आहेस, असे मी मानतो. तुझ्या तेजाने हे संपूर्ण विश्व जळत आहे. आकाश, पृथ्वी आणि सर्व दिशा फक्त तुझ्याने व्यापलेल्या आहेत. तुझे हे अद्भुत, भयंकर रूप पाहून, हे महात्मा, त्रैलोक्य भयभीत झाले आहे.” “सर्व देव तुझ्यामध्ये प्रवेश करतात; काही भयभीत होऊन जोडलेल्या हातांनी तुझे स्तवन करतात. ‘शांती! शांती!’ असे म्हणत, ऋषी आणि सिद्धगण तुझ्या स्तुतीने तुझे गुणगान करतात. रुद्र, आदित्य, वसु, साध्य, विश्वेदेव, अश्विनीकुमार, मरुत, पितर, गंधर्व, यक्ष, असुर, सिद्ध—हे सर्व तुझ्याकडे आश्चर्याने पाहतात.” “हे महाबाहो, तुझे हे विशाल रूप, असंख्य मुख व नेत्र, अनेक भुजा, उरू, पाय, उदरे आणि भयंकर दाढा पाहून, सर्व लोक भयभीत झाले आहेत, आणि मीही घाबरलो आहे. हे विष्णू, तुझे आकाशाला स्पर्श करणारे, प्रज्वलित, रंगीबेरंगी, भव्य मुख आणि प्रज्वलित नेत्र पाहून, माझे अंतःकरण अस्थिर झाले आहे; मला शांती मिळत नाही. तुझ्या प्रलयंकारी दाढांनी युक्त मुखांचे दर्शन घेऊन, मी दिशा विसरलो आहे, मला आधार मिळत नाही; दयाळू हो, देवाधिदेव, विश्वाचा आश्रय.” “हे श्रीकृष्ण, हे भयंकर दाढांनी युक्त मुख, मी पाहतो की, धृतराष्ट्रांचे सर्व पुत्र, विविध राजे, भीष्म, द्रोण, कर्ण आणि आमचे इतर वीरसैनिक तुझ्या मुखात धावत आहेत, काहींची शिरे तुझ्या दाढांमध्ये चिरडली जात आहेत. हे सर्व वीर तुझ्या प्रज्वलित मुखात वेगाने प्रवेश करत आहेत. जसे नद्यांचे प्रवाह वेगाने समुद्रात विलीन होतात, तसे हे मानवजातीचे वीर तुझ्या मुखात जात आहेत. जसे पतंग प्रज्वलित अग्नीत वेगाने जाऊन नष्ट होतात, तसे हे लोक तुझ्या मुखात धावत आहेत. तू तुझे प्रज्वलित मुख सर्वत्र उघडून, सर्व लोकांना गिळून टाकतोस, तुझ्या तेजाने संपूर्ण विश्व जळत आहे, हे विष्णू.” “हे भगवन्, तू कोण आहेस या भयंकर रूपात? तुला नमस्कार असो, कृपा कर. मी तुझ्या आद्य स्वरूपाला जाणू इच्छितो, कारण मला तुझा हेतू समजत नाही.” श्रीकृष्ण म्हणाले, “मी काळ आहे, जगांचा महान संहारक, या लोकांचा विनाश करण्यासाठी प्रकट झालो आहे. तुझ्याविना, समोरच्या सैन्यातील सर्व योद्धे तरीही नष्ट होतील. म्हणून, उठ, कीर्ती मिळव, शत्रूंवर विजय प्राप्त कर आणि समृद्ध राज्य भोग. हे सर्व माझ्याच हातून आधीच मारले गेले आहेत; तू फक्त निमित्तमात्र आहेस, हे सव्यसाची. द्रोण, भीष्म, जयद्रथ, कर्ण आणि इतर वीर—हे सर्व माझ्याद्वारे आधीच मारले गेले आहेत. म्हणून, संकोच करू नकोस, युद्ध कर, आणि नक्कीच तू शत्रूंवर विजय मिळवशील.” संजय म्हणतो, “केशवाचे हे शब्द ऐकून, मुकुटधारी अर्जुन थरथर कापू लागला. त्याने जोडलेल्या हातांनी वारंवार वंदन केले, आणि गदगदलेल्या, भयभीत स्वरात पुन्हा श्रीकृष्णाला नम्रतेने म्हणाला—” “हे हृषीकेशा, तुझे गुणगान ऐकून विश्व आनंदित होते, तुझे स्तवन करण्यात मग्न होते; असुर भयभीत होऊन सर्वदिशांनी पळतात, आणि सर्व सिद्धगण तुला नमस्कार करतात.