श्रीकृष्ण अर्जुनाला सांगतात—“जे भक्त माझ्यात मन लावून, आपले जीवन मला समर्पित करून, एकमेकांना माझ्या ज्ञानाने उजळवतात आणि नेहमी माझ्या गुणगानात मग्न असतात, ते एकमेकांत आनंद आणि समाधान अनुभवतात. असे अखंड भक्तीने माझी उपासना करणाऱ्यांना मी त्यांना माझ्या प्राप्तीसाठी आवश्यक ज्ञानयोग देतो. त्यांच्या कल्याणासाठी, मी त्यांच्या अंतःकरणात वास करून, अज्ञानरूपी अंधकार माझ्या ज्ञानरूपी प्रकाशाने दूर करतो.” हे ऐकून अर्जुन अत्यंत भावुक होतो आणि म्हणतो—“हे श्रीकृष्ण! आपणच परब्रह्म, परमधाम, परमपवित्र, सनातन दिव्य पुरुष, आदिदेव, अजन्मा आणि सर्वत्र व्यापलेला आहात. हे आपल्याविषयी सर्व ऋषी, नारद, असित, देवल, व्यास यांनीही सांगितले आहे, आणि आता आपण स्वतः मला हे सांगत आहात. हे केशवा, आपण मला जे काही सांगता ते मी सत्य मानतो; आपली दिव्य प्रकट रूपे ना देवांना पूर्णपणे कळतात, ना दानवांना. हे परमेश्वरा, आपणच स्वतःला जाणता, आपणच सर्व सृष्टीचे आदिस्वरूप, देवांचा देव, विश्वाचा स्वामी आहात. म्हणून, मला आपली ती सर्व दिव्य रूपे सांगावी, ज्यांनी आपण हे विश्व व्यापले आहे. मी नेहमी आपली ध्यानधारणा कशी करावी? आपल्याला कोणत्या रूपात मी ओळखावे? आपली योगशक्ती आणि दिव्य प्रकट रूपे मला पुन्हा पुन्हा सविस्तर सांगा, कारण आपली अमृततुल्य वाणी ऐकण्यात मला कधीच तृप्ती येत नाही.” श्रीकृष्ण प्रेमाने उत्तर देतात—“ठीक आहे, अर्जुना, मी तुला माझ्या प्रमुख दिव्य विभूती सांगतो, कारण माझ्या वैभवाचा अंत नाही. हे गुडाकेश, मी सर्व जीवांच्या अंतःकरणात वसतो; मी सर्व सृष्टीचा आरंभ, मध्य आणि अंत आहे. आदित्यांमध्ये मी विष्णु, तेजस्वी प्रकाशांमध्ये सूर्य, मरुतांमध्ये मरीची, आणि तारांमध्ये चंद्र आहे. वेदांमध्ये मी सामवेद, देवांमध्ये इंद्र, इंद्रियामध्ये मन, आणि सर्व प्राण्यांमध्ये चैतन्य आहे. रुद्रांमध्ये शंकर, यक्ष-राक्षसांमध्ये कुबेर, वसूंमध्ये अग्नी, आणि शिखर असलेल्या पर्वतांमध्ये मेरू मीच आहे. पुरोहितांमध्ये बृहस्पती, सेनापतींमध्ये स्कंद, जलाशयांमध्ये समुद्र मी आहे. महर्षींमध्ये भृगु, शब्दांमध्ये ओंकार, यज्ञांमध्ये जपयज्ञ, आणि अचल वस्तूंमध्ये हिमालय मी आहे. वृक्षांमध्ये अश्वत्थ, दिव्य ऋषींमध्ये नारद, गंधर्वांमध्ये चित्ररथ, आणि सिद्धांमध्ये कपिल मी आहे. घोड्यांमध्ये अमृतातून उत्पन्न झालेला उच्चैःश्रवा, हत्तींत ऐरावत, आणि मनुष्यात राजामध्ये मी आहे. शस्त्रांमध्ये वज्र, गायींमध्ये कामधेनू, संततीच्या कारणांमध्ये कामदेव, आणि सर्पांमध्ये वासुकी मी आहे. नागांमध्ये अनंत, जलचरांमध्ये वरुण, पितृगणांमध्ये अर्यमन, आणि नियामकांमध्ये यम मी आहे. दैत्यांमध्ये प्रह्लाद, काळ मोजणाऱ्यांमध्ये काळ, पशूंमध्ये सिंह, आणि पक्ष्यांमध्ये विनतेचा पुत्र गरुड मी आहे. शुद्ध करणाऱ्यांमध्ये वायू, शस्त्रधारी वीरांमध्ये राम, मास्यांमध्ये मगर, आणि नद्यांमध्ये गंगा मी आहे. सृष्टीमध्ये आरंभ, मध्य आणि अंत मीच आहे; विद्यांमध्ये आत्मविद्या, वाद करणाऱ्यांमध्ये तर्क मी आहे. अक्षरांमध्ये ‘अ’, समासांमध्ये द्वंद्व, अविनाशी काळ आणि सर्वदिशांनी व्यापणारा सृष्टीकर्ता मी आहे. सर्वांचा अंत करणारा मृत्यू, अजून न जन्मलेल्या वस्तूंचा आरंभ मी आहे; स्त्रियांमध्ये कीर्ती, श्री, वाणी, स्मृती, मेधा, धैर्य आणि क्षमा मी आहे. सामवेदातील गीतांमध्ये बृहद्साम, छंदांमध्ये गायत्री, महिन्यांमध्ये मार्गशीर्ष, आणि ऋतूंमध्ये वसंत मी आहे. धूर्तांमध्ये जुगार, तेजस्वींमध्ये तेज, विजय, संकल्प, आणि सत्पुरुषांचा सत्त्वगुण मी आहे. वृष्णी कुळात वासुदेव, पांडवांमध्ये धनंजय, ऋषींमध्ये व्यास, कवींमध्ये उशना मी आहे. दंड करणाऱ्यांमध्ये दंड, विजयाच्या इच्छुकांमध्ये नीती, गुपितांमध्ये मौन, आणि ज्ञानींमध्ये ज्ञान मी आहे. हे अर्जुना, सर्व सृष्टीच्या बीजस्वरूप मी आहे; माझ्याशिवाय हलणारे किंवा अचल कोणतेही अस्तित्व नाही. माझ्या या दिव्य विभूतींचा अंत नाही; मी तुला फक्त थोडक्यात सांगितले आहे. सर्व वैभव, सौंदर्य, सामर्थ्य हे माझ्या तेजाचा अंश आहे. प्रत्यक्षात, हे अर्जुना, या सर्व तपशीलांची तुला गरज नाही; मी माझ्या एका अंशाने हे संपूर्ण विश्व धारण करतो. हे ऐकून अर्जुन म्हणतो—“हे भगवन्, आपण माझ्या कल्याणासाठी हे परमगूढ ज्ञान सांगितले, त्यामुळे माझ्या मनातील संभ्रम दूर झाला. आपण सृष्टीच्या उत्पत्ती-विनाशाबद्दल आणि आपल्या अविनाशी महिमेबद्दल मला सविस्तर सांगितले. आपण जसे स्वतःचे वर्णन केले, तसेच आहे; तरीही, हे परमेश्वरा, मला आपले दिव्य रूप प्रत्यक्ष पाहायचे आहे. आपण मला ते पाहण्यास योग्य समजले, तर हे योगेश्वरा, मला आपले अविनाशी स्वरूप दर्शवा.” श्रीकृष्ण म्हणाले—“हे पार्था, आता माझ्या शेकडो-हजारो, विविध रंगरूपाच्या, दिव्य स्वरूपांना पाहा. आदित्य, वसु, रुद्र, अश्विनी कुमार, मरुत आणि पूर्वी कधीही न पाहिलेली अनेक अद्भुत रूपेही तू पाहा.