अर्जुनाच्या मनात एक मोठा प्रश्न उभा राहतो: “हे महाबाहू, योगाच्या मार्गावरून किंवा कर्माच्या मार्गावरून जो मनुष्य घसरतो, त्याचे काय होते? तो तुटलेल्या ढगासारखा नष्ट होतो का, आधारहीन, भ्रमित आणि ब्रह्माच्या मार्गावर हरवलेला?” अर्जुन आपला संशय कृष्णासमोर ठेवतो आणि म्हणतो, “हे कृष्णा, हा माझ्या मनातील गहन संशय आहे. याचे पूर्ण निरसन फक्त तूच करू शकतोस; तुझ्याशिवाय हे कोणीच दूर करू शकत नाही.” भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला प्रेमाने उत्तर देतात: “हे पार्था, जो योगमार्गावरून घसरतो, त्याचा नाश इथे किंवा पुढील जन्मातही होत नाही; कारण जो सत्कर्म करतो, त्याला कधीच दुर्दैव येत नाही, प्रिय अर्जुना. योगमार्गावरून घसरलेला, सत्कर्माचा लाभ घेऊन, पुण्यात्म्यांच्या लोकात अनेक वर्षे राहतो. नंतर तो शुद्ध, संपन्न घरात जन्म घेतो किंवा ज्ञानी योगींच्या कुटुंबात जन्म घेतो, आणि अशी जन्मप्राप्ती या जगात अत्यंत दुर्मिळ आहे. तिथे त्याला मागील जन्मातील बुद्धीचा संबंध मिळतो, आणि तो पुन्हा योगसिद्धीसाठी प्रयत्न करू लागतो, हे कुरुवंशीय अर्जुना. पूर्वीच्या साधनेमुळे तो अनिच्छेनेही त्या मार्गाकडे ओढला जातो; योग जाणून घेण्याची इच्छाही त्याला शास्त्राच्या पलीकडे घेऊन जाते. परंतु योगी, प्रयत्नशील, दोषमुक्त, अनेक जन्मांत सिद्ध होऊन, सर्वोच्च मार्ग प्राप्त करतो. योगी हा तपस्वींपेक्षा, ज्ञानींपेक्षा, कर्मयोग्यांपेक्षा श्रेष्ठ आहे; म्हणून अर्जुना, तू योगी हो. सर्व योगींमध्ये, जो श्रद्धेने माझ्या भक्तीत रमतो, मनाने पूर्णपणे माझ्यात तल्लीन राहतो, तोच माझ्यासाठी सर्वात अधिक एकरूप योगी आहे. नंतर श्रीकृष्ण अर्जुनाला सांगतात: “हे अर्जुना, मन माझ्यात लावून, योगाच्या आश्रयाने, तू ऐक. कसा मी तुझ्या मनात पूर्णपणे, शंका दूर करून, ओळखला जाईन. मी तुला ज्ञान आणि विज्ञान पूर्णपणे सांगतो; हे जाणून, या जगात काहीच उरलेले नाही, जे तुला माहित नसावे. हजारो लोकांमध्ये क्वचितच एखादा सिद्धीच्या प्रयत्नात लागतो; आणि त्यातही, सिद्ध झालेल्यांमध्ये फार थोडेच मला खऱ्या अर्थाने ओळखतात. माझी प्रकृती आठ प्रकारांची आहे: पृथ्वी, पाणी, अग्नी, वायू, आकाश, मन, बुद्धी आणि अहंकार. पण हे महाबाहू, माझी दुसरी, उच्च प्रकृती आहे—जी जीवमात्रांनी बनलेली आहे, आणि त्यामुळे हे जग टिकून आहे. हे समज, की सर्व जीव या दोन प्रकृतींतून उत्पन्न होतात; मीच या संपूर्ण विश्वाचा आद्य आणि अंतिम कारण आहे. माझ्यापेक्षा उच्च काही नाही, हे धनंजया; हे सर्व माझ्यात गुंफलेले आहे, जसे मण्यांची माळ दोऱ्यावर गुंफलेली असते. हे कौन्तेय, मी पाण्यातील स्वाद आहे; मी चंद्र-सूर्यातील तेज आहे; मी वेदांमध्ये ॐकार आहे; आकाशातील नाद आणि पुरुषांमध्ये शक्ती आहे. पृथ्वीतील शुद्ध सुवास, अग्नीतील तेज, सर्व जीवांमध्ये जीवन, तपस्वींमध्ये तप—हे सर्व मीच आहे. हे अर्जुना, मी सर्व जीवांचा शाश्वत बीज आहे; मी बुद्धिमानांचा बुद्धी, आणि तेजस्वींचा तेज आहे. मी बलवानांचा बल आहे, जो काम आणि आसक्तीपासून मुक्त आहे; आणि सर्व जीवांमध्ये धर्माच्या विरोधात नसलेला इच्छा मीच आहे, हे भरतश्रेष्ठा. सत्व, रज आणि तम—या तीन गुणांपासून उत्पन्न होणाऱ्या सर्व अवस्था माझ्याकडूनच जन्म घेतात; पण मी त्यात नाही, त्या माझ्यात आहेत. हे संपूर्ण जग या गुणांच्या अवस्थांमुळे भ्रमित झाले आहे; ते मला—या गुणांपलीकडील, अविनाशी परमात्म्याला—ओळखत नाही. माझी ही दैवी माया, गुणांनी बनलेली, अतिशय कठीण आहे; पण जे माझ्या आश्रयाला येतात, तेच या मायेला पार करतात. दुष्ट, भ्रमित, नीच, मायेमुळे ज्ञान हरवलेले, आणि असुरस्वभावाचे लोक माझ्या आश्रयाला येत नाहीत. चार प्रकारचे सत्पुरुष माझ्या भक्तीत रमतात: संकटात असलेले, ज्ञानाच्या शोधात असलेले, संपत्तीच्या इच्छेने भक्ती करणारे, आणि ज्ञानी—हे भरतश्रेष्ठा. यांमध्ये, ज्ञानी सतत माझ्यात एकरूप राहतो; कारण मी त्याला अत्यंत प्रिय आहे, आणि तो मला प्रिय आहे. हे सर्व श्रेष्ठ आहेत, पण ज्ञानी माझ्या स्वतःच्या स्वरूपासारखा आहे; कारण त्याचे मन संयमित असून, तो मला सर्वोच्च लक्ष्य मानून भक्ती करतो. अनेक जन्मानंतर, ज्ञानी पुरुष मला शरण जातो, आणि जाणतो की वासुदेव म्हणजे सर्व काही; असा महात्मा फार दुर्मिळ असतो. ज्यांचे ज्ञान विविध इच्छांनी हरवले आहे, ते इतर देवतांची भक्ती करतात, वेगवेगळ्या नियमांचे पालन करतात, आणि आपल्या स्वभावानुसार बांधलेले असतात. जे भक्त श्रद्धेने कोणत्याही रूपात भक्ती करतात, त्या रूपात श्रद्धा मीच त्यांच्या मनात स्थिर करतो. त्या श्रद्धेने, ते त्या रूपाची भक्ती करतात, आणि त्यांना हवे ते फळ मिळते—तेही मीच देतो. पण अल्पबुद्धी असलेल्या लोकांना मिळणारे फळ तात्पुरते असते; देवांची भक्ती करणारे देवांकडे जातात, पण माझ्या भक्ती करणारे माझ्याकडे येतात. अज्ञानी लोक माझ्या अव्यक्त स्वरूपाला व्यक्त झाल्यासारखे मानतात; ते माझ्या उच्च, शाश्वत, परम स्वरूपाला ओळखत नाहीत. मी सर्वांसाठी व्यक्त होत नाही; माझी योगमाया मला झाकते; हे जग भ्रमित आहे, आणि मला—अजन्मा, अविनाशी—ओळखत नाही. हे अर्जुना, मी सर्व भूतांचा भूतकाल, वर्तमान आणि भविष्यकाल जाणतो; पण मला कोणीच जाणत नाही. हे भरतवंशीय, सर्व जीव जन्मतःच द्वेष आणि आसक्तीमुळे उत्पन्न झालेल्या द्वंद्वातून भ्रमित होतात. पण ज्यांची पाप संपली आहे, जे सत्कर्म करतात, आणि द्वंद्वाच्या भ्रमातून मुक्त होतात, ते दृढ निश्चयाने माझी भक्ती करतात. जे लोक वृद्धत्व आणि मृत्यूपासून मुक्तीच्या प्रयत्नात आहेत, माझ्या आश्रयाला येतात, ते ब्रह्म, संपूर्ण आध्यात्मिक ज्ञान आणि सर्व कर्म जाणतात. जे मला सर्वोच्च म्हणून—जीव, देव आणि यज्ञांमध्ये—ओळखतात, त्यांचे मन स्थिर राहते, आणि ते मला मृत्यूसमयीही ओळखतात. अशा प्रकारे श्रीकृष्णाने अर्जुनाच्या प्रश्नांचा समाधानकारक आणि प्रेमळ उत्तर दिले, त्याला योग, भक्ती आणि परमात्म्याच्या स्वरूपाचा गूढ अर्थ समजावून दिला.