അധ്യാത്മജ്ഞാനനിത്യത്വം തത്ത്വജ്ഞാനാര്ഥദര്ശനമ്।ഏതജ്ജ്ഞാനമിതി പ്രോക്തമജ്ഞാനം യദതോന്യഥാ।।13.12।।
ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിരത, സത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലാക്കൽ — ഇതാണ് ജ്ഞാനം എന്ന് പറയുന്നത്; ഇതിന് വിപരീതമായതെല്ലാം അജ്ഞാനമാണ്.
ജ്ഞേയം യത്തത്പ്രവക്ഷ്യാമി യജ്ജ്ഞാത്വാഽമൃതമശ്നുതേ।അനാദിമത്പരം ബ്രഹ്മ ന സത്തന്നാസദുച്യതേ।।13.13।।
എന്താണ് അറിയേണ്ടത് എന്ന് ഞാൻ പറയാം; അതറിയുമ്പോൾ അമൃതസ്വരൂപം പ്രാപിക്കാം. അതിന് ആദിയില്ല, അതാണ് പരമമായ ബ്രഹ്മം; അതിനെ സത്തായോ അസത്തായോ വിളിക്കാറില്ല.
സര്വതഃ പാണിപാദം തത്സര്വതോഽക്ഷിശിരോമുഖമ്।സര്വതഃ ശ്രുതിമല്ലോകേ സര്വമാവൃത്യ തിഷ്ഠതി।।13.14।।
എവിടെയും കൈകളും കാലുകളും ഉള്ളത് പോലെ, എല്ലായിടത്തും കണ്ണുകളും തലകളും മുഖങ്ങളും ഉള്ളതുപോലെ, ലോകത്ത് എല്ലായിടത്തും ചെവികൾ ഉള്ളതുപോലെ, എല്ലാം ആവൃതമാക്കി നിലകൊള്ളുന്നു.
സര്വേന്ദ്രിയഗുണാഭാസം സര്വേന്ദ്രിയവിവര്ജിതമ്।അസക്തം സര്വഭൃച്ചൈവ നിര്ഗുണം ഗുണഭോക്തൃ ച।।13.15।।
എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതും, എന്നാൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതും, ആസ്വാദനബോധം ഇല്ലാത്തതും, എല്ലാം പിന്തുണയ്ക്കുന്നതും, ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതും, എന്നാൽ ഗുണങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നതുമാണ്.
ബഹിരന്തശ്ച ഭൂതാനാമചരം ചരമേവ ച।സൂക്ഷ്മത്വാത്തദവിജ്ഞേയം ദൂരസ്ഥം ചാന്തികേ ച തത്।।13.16।।
എല്ലാ ജീവികളുടെയും അകത്തും പുറത്തും അതുണ്ട്; അത് ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമാണ്; അത്ര സൂക്ഷ്മമായതിനാൽ അതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല; അതു ദൂരത്തും അതുപോലെ അടുത്തും നിലകൊള്ളുന്നു.
അവിഭക്തം ച ഭൂതേഷു വിഭക്തമിവ ച സ്ഥിതമ്।ഭൂതഭര്തൃ ച തജ്ജ്ഞേയം ഗ്രസിഷ്ണു പ്രഭവിഷ്ണു ച।।13.17।।
അത് എല്ലാ ജീവികളിലും വിഭജിക്കപ്പെടാതെ ഒന്നായി നിലകൊള്ളുന്നു, പക്ഷേ വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നുന്നു; അതാണ് എല്ലാ ജീവികളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നത്; അതു എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുകയും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജ്യോതിഷാമപി തജ്ജ്യോതിസ്തമസഃ പരമുച്യതേ।ജ്ഞാനം ജ്ഞേയം ജ്ഞാനഗമ്യം ഹൃദി സര്വസ്യ വിഷ്ഠിതമ്।।13.18।।
എല്ലാ പ്രകാശങ്ങളിലെയും പ്രകാശം അതാണ്; അതു ഇരുണ്ടതിനെക്കാൾ ഉയർന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു; അതാണ് ജ്ഞാനം, അറിയേണ്ടത്, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ലഭ്യമാകുന്നത്; അതു എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഇതി ക്ഷേത്രം തഥാ ജ്ഞാനം ജ്ഞേയം ചോക്തം സമാസതഃ।മദ്ഭക്ത ഏതദ്വിജ്ഞായ മദ്ഭാവായോപപദ്യതേ।।13.19।।
ഇങ്ങനെ, ഈ ദേശവും ജ്ഞാനവും അറിയേണ്ടതും സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്ന എന്റെ ഭക്തൻ എനിക്ക് സമാനമായ അവസ്ഥയിലാകും.
പ്രകൃതിം പുരുഷം ചൈവ വിദ്ധ്യനാദീ ഉഭാവപി।വികാരാംശ്ച ഗുണാംശ്ചൈവ വിദ്ധി പ്രകൃതിസംഭവാന്।।13.20।।
പ്രകൃതിയും പുരുഷനും ആദിയില്ലാത്തവയാണെന്ന് അറിയണം; എല്ലാ മാറ്റങ്ങളും ഗുണങ്ങളും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
കാര്യകാരണകര്തൃത്വേ ഹേതുഃ പ്രകൃതിരുച്യതേ।പുരുഷഃ സുഖദുഃഖാനാം ഭോക്തൃത്വേ ഹേതുരുച്യതേ।।13.21।।
ഫലവും കാരണവും ചെയ്യുന്നവനായി നിലകൊള്ളുന്നത് പ്രകൃതിയാണ്; ആനന്ദവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നവനായി നിലകൊള്ളുന്നത് പുരുഷനാണ്.
പുരുഷഃ പ്രകൃതിസ്ഥോ ഹി ഭുങ്ക്തേ പ്രകൃതിജാന്ഗുണാന്।കാരണം ഗുണസങ്ഗോഽസ്യ സദസദ്യോനിജന്മസു।।13.22।।
പുരുഷൻ പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടു പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ള ഗുണങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; ആ ഗുണങ്ങളോടുള്ള ആസക്തിയാണ് നല്ലതോ ചീത്തയോ ജന്മങ്ങൾക്ക് കാരണം.
ഉപദ്രഷ്ടാഽനുമന്താ ച ഭര്താ ഭോക്താ മഹേശ്വരഃ।പരമാത്മേതി ചാപ്യുക്തോ ദേഹേഽസ്മിന്പുരുഷഃ പരഃ।।13.23।।
ഈ ശരീരത്തിൽ ഉള്ള പരമാത്മാവിനെ സാക്ഷിയും സമ്മതിക്കുന്നവനും പോഷകനും അനുഭവിക്കുന്നവനും മഹാദേവനും പരമാത്മാവും എന്നു വിളിക്കുന്നു.
യ ഏവം വേത്തി പുരുഷം പ്രകൃതിം ച ഗുണൈഃസഹ।സര്വഥാ വര്തമാനോഽപി ന സ ഭൂയോഽഭിജായതേ।।13.24।।
ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെ പുരുഷനെയും പ്രകൃതിയെയും ഗുണങ്ങളോടൊപ്പം അറിയുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ എങ്ങനെ ജീവിച്ചാലും വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടി വരില്ല.
ധ്യാനേനാത്മനി പശ്യന്തി കേചിദാത്മാനമാത്മനാ।അന്യേ സാംഖ്യേന യോഗേന കര്മയോഗേന ചാപരേ।।13.25।।
ചിലർ ധ്യാനത്തിലൂടെ ആത്മാവിനെ ആത്മാവിൽ കാണുന്നു; മറ്റുള്ളവർ ജ്ഞാനമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, ചിലർ again another group, കർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലൂടെയും കാണുന്നു.
അന്യേ ത്വേവമജാനന്തഃ ശ്രുത്വാഽന്യേഭ്യ ഉപാസതേ।തേഽപി ചാതിതരന്ത്യേവ മൃത്യും ശ്രുതിപരായണാഃ।।13.26।।
മറ്റുള്ളവർ ഇങ്ങനെ അറിയാതെ, മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് കേട്ട് ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നു; അവർയും ശ്രവണത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവർ ആയതിനാൽ മരണത്തെ അതിജയിക്കുന്നു.
യാവത്സഞ്ജായതേ കിഞ്ചിത്സത്ത്വം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്।ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞസംയോഗാത്തദ്വിദ്ധി ഭരതര്ഷഭ।।13.27।।
സ്ഥാവരമായോ ചലിക്കുന്നതോ ആയ ഏതൊരു ജീവിയും ജനിക്കുന്നത്, ദേശവും ദേശജ്ഞനും ഒന്നിച്ചാണ് എന്ന് നീ അറിയണം, ഭാരതശ്രേഷ്ഠ.
സമം സര്വേഷു ഭൂതേഷു തിഷ്ഠന്തം പരമേശ്വരമ്।വിനശ്യത്സ്വവിനശ്യന്തം യഃ പശ്യതി സ പശ്യതി।।13.28।।
എല്ലാ ജീവികളിലും സമമായി നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെയും നശിക്കുന്നവയിൽ അക്ഷരമായിരിക്കുന്നതെയും കാണുന്നവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നവനാണ്.
സമം പശ്യന്ഹി സര്വത്ര സമവസ്ഥിതമീശ്വരമ്।ന ഹിനസ്ത്യാത്മനാഽഽത്മാനം തതോ യാതി പരാം ഗതിമ്।।13.29।।
എവിടെയും സമമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഈശ്വരനേ കാണുന്നവൻ ആത്മാവിനാൽ ആത്മാവിനെ ദോഷപ്പെടുത്തുന്നില്ല; അതിനാൽ അവൻ പരമഗതിയിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നു.
പ്രകൃത്യൈവ ച കര്മാണി ക്രിയമാണാനി സര്വശഃ।യഃ പശ്യതി തഥാഽഽത്മാനമകര്താരം സ പശ്യതി।।13.30।।
എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും പ്രകൃതിയാൽ തന്നെ നടക്കുന്നതാണെന്ന് കാണുന്നവനും, അതിനാൽ ആത്മാവിനെ അകർത്താവായി കാണുന്നവനും യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നവനാണ്.
യദാ ഭൂതപൃഥഗ്ഭാവമേകസ്ഥമനുപശ്യതി।തത ഏവ ച വിസ്താരം ബ്രഹ്മ സമ്പദ്യതേ തദാ।।13.31।।
എല്ലാ ജീവികളുടെ വ്യത്യസ്തമായ നിലകൾ ഒറ്റതിലാണെന്നും അതിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം വ്യാപിക്കുന്നതെന്നും കാണുമ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.
അനാദിത്വാന്നിര്ഗുണത്വാത്പരമാത്മായമവ്യയഃ।ശരീരസ്ഥോഽപി കൌന്തേയ ന കരോതി ന ലിപ്യതേ।।13.32।।
ആദിയില്ലാത്തതും ഗുണരഹിതവും ആയ ഈ പരമാത്മാവ് അക്ഷരനാണ്; ശരീരത്തിൽ ഇരുന്നാലും, കൌന്തേയ, അവൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല, ഒന്നിലും അകപ്പെടുന്നില്ല.
യഥാ സര്വഗതം സൌക്ഷ്മ്യാദാകാശം നോപലിപ്യതേ।സര്വത്രാവസ്ഥിതോ ദേഹേ തഥാഽഽത്മാ നോപലിപ്യതേ।।13.33।।
എങ്ങുമുള്ള ആകാശം അതിന്റെ സൂക്ഷ്മത കാരണം അകപ്പെടാത്തതുപോലെ, ശരീരത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്ന ആത്മാവും അകപ്പെടുന്നില്ല.
യഥാ പ്രകാശയത്യേകഃ കൃത്സ്നം ലോകമിമം രവിഃ।ക്ഷേത്രം ക്ഷേത്രീ തഥാ കൃത്സ്നം പ്രകാശയതി ഭാരത।।13.34।।
ഒരു സൂര്യൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അർജുനാ, ക്ഷേത്രത്തെ അറിയുന്നവൻ ആ മുഴുവൻ ക്ഷേത്രത്തെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞയോരേവമന്തരം ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ।ഭൂതപ്രകൃതിമോക്ഷം ച യേ വിദുര്യാന്തി തേ പരമ്।।13.35।।
ക്ഷേത്രവും അതിനെ അറിയുന്നവനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, ജീവികളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്ന് മോചനം എന്നിവ ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയോടെ അറിയുന്നവർ, അവർ പരമാവധി എത്തുന്നു.
ശ്രീ ഭഗവാനുവാചപരം ഭൂയഃ പ്രവക്ഷ്യാമി ജ്ഞാനാനാം ജ്ഞാനമുത്തമമ്।യജ്ജ്ഞാത്വാ മുനയഃ സര്വേ പരാം സിദ്ധിമിതോ ഗതാഃ।।14.1।।
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായത് ഞാൻ വീണ്ടും പറയും. അത് അറിഞ്ഞ് എല്ലാ മുനികൾക്കും ഇവിടുനിന്ന് പരമസിദ്ധി ലഭിച്ചു.
ഇദം ജ്ഞാനമുപാശ്രിത്യ മമ സാധര്മ്യമാഗതാഃ।സര്ഗേഽപി നോപജായന്തേ പ്രലയേ ന വ്യഥന്തി ച।।14.2।।
ഈ ജ്ഞാനം ആശ്രയിച്ചവർ എനിക്ക് സമാനതയിൽ എത്തുന്നു; സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴും അവർ ജനിക്കാറില്ല, ലയിക്കുമ്പോഴും അവർ കഷ്ടപ്പെടാറില്ല.
മമ യോനിര്മഹദ്ബ്രഹ്മ തസ്മിന് ഗര്ഭം ദധാമ്യഹമ്।സംഭവഃ സര്വഭൂതാനാം തതോ ഭവതി ഭാരത।।14.3।।
എന്റെ ഗർഭം മഹത്തായ ബ്രഹ്മമാണ്; അതിൽ ഞാൻ വിത്ത് വെക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് എല്ലാ ജീവികളും ജനിക്കുന്നു, അർജുനാ.
സര്വയോനിഷു കൌന്തേയ മൂര്തയഃ സമ്ഭവന്തി യാഃ।താസാം ബ്രഹ്മ മഹദ്യോനിരഹം ബീജപ്രദഃ പിതാ।।14.4।।
കൗന്തേയാ, എല്ലാ ഗർഭങ്ങളിലും ഉണ്ടാകുന്ന രൂപങ്ങൾക്കും മഹത്തായ ബ്രഹ്മമാണ് ഗർഭം; ഞാൻ വിത്ത് നൽകുന്ന പിതാവാണ്.
സത്ത്വം രജസ്തമ ഇതി ഗുണാഃ പ്രകൃതിസംഭവാഃ।നിബധ്നന്തി മഹാബാഹോ ദേഹേ ദേഹിനമവ്യയമ്।।14.5।।
സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഗുണങ്ങൾ, മഹാബാഹുവേ, അവശേഷിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ ശരീരത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
തത്ര സത്ത്വം നിര്മലത്വാത്പ്രകാശകമനാമയമ്।സുഖസങ്ഗേന ബധ്നാതി ജ്ഞാനസങ്ഗേന ചാനഘ।।14.6।।
ഇവയിൽ സത്ത്വം ശുദ്ധമായതും പ്രകാശമുള്ളതും രോഗരഹിതവുമാണ്; എങ്കിലും, അഘരഹിതനായവനേ, സുഖത്തിലും ജ്ഞാനത്തിലും ആസക്തിയിലൂടെ അത് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.