ಕರ್ಷಯನ್ತಃ ಶರೀರಸ್ಥಂ ಭೂತಗ್ರಾಮಮಚೇತಸಃ।ಮಾಂ ಚೈವಾನ್ತಃಶರೀರಸ್ಥಂ ತಾನ್ವಿದ್ಧ್ಯಾಸುರನಿಶ್ಚಯಾನ್।।17.6।।
ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಭೂತಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ನನ್ನನ್ನೂ ನೋಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಅಸುರ ಸ್ವಭಾವದವರು ಎಂದು ತಿಳಿ.
ಆಹಾರಸ್ತ್ವಪಿ ಸರ್ವಸ್ಯ ತ್ರಿವಿಧೋ ಭವತಿ ಪ್ರಿಯಃ।ಯಜ್ಞಸ್ತಪಸ್ತಥಾ ದಾನಂ ತೇಷಾಂ ಭೇದಮಿಮಂ ಶ್ರೃಣು।।17.7।।
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಆಹಾರ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಮೂರು ವಿಧದಾಗಿದೆ. ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನವೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಅವುಗಳ ಭೇದವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.
ಆಯುಃಸತ್ತ್ವಬಲಾರೋಗ್ಯಸುಖಪ್ರೀತಿವಿವರ್ಧನಾಃ।ರಸ್ಯಾಃ ಸ್ನಿಗ್ಧಾಃ ಸ್ಥಿರಾ ಹೃದ್ಯಾ ಆಹಾರಾಃ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಪ್ರಿಯಾಃ।।17.8।।
ಆಯುಷ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ಶಕ್ತಿ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ, ರುಚಿಕರವಾದ, ಮೆತ್ತಗಿನ, ಸ್ಥಿರವಾದ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹಿತವಾಗಿರುವ ಆಹಾರಗಳು ಸಾತ್ವಿಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟ.
ಕಟ್ವಮ್ಲಲವಣಾತ್ಯುಷ್ಣತೀಕ್ಷ್ಣರೂಕ್ಷವಿದಾಹಿನಃ।ಆಹಾರಾ ರಾಜಸಸ್ಯೇಷ್ಟಾ ದುಃಖಶೋಕಾಮಯಪ್ರದಾಃ।।17.9।।
ಕಹಿ, ಹಸಿ, ಉಪ್ಪು, ತುಂಬಾ ಉರಿಯುವ, ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಒಣ, ದಹನಕಾರಿ ಆಹಾರಗಳು ರಾಜಸರಿಗೆ ಇಷ್ಟ. ಅವು ದುಃಖ, ಶೋಕ ಮತ್ತು ರೋಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಯಾತಯಾಮಂ ಗತರಸಂ ಪೂತಿ ಪರ್ಯುಷಿತಂ ಚ ಯತ್।ಉಚ್ಛಿಷ್ಟಮಪಿ ಚಾಮೇಧ್ಯಂ ಭೋಜನಂ ತಾಮಸಪ್ರಿಯಮ್।।17.10।।
ಹಳೆಯದು, ರುಚಿಯಿಲ್ಲದದು, ದುರ್ಗಂಧಯುಕ್ತವಾದದು, ಕೊಳೆದುಹೋದದು, ಉಳಿದದ್ದು ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧವಾದ ಆಹಾರಗಳು ತಮೋಗುಣದವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯ.
ಅಫಲಾಕಾಙ್ಕ್ಷಿಭಿರ್ಯಜ್ಞೋ ವಿಧಿದೃಷ್ಟೋ ಯ ಇಜ್ಯತೇ।ಯಷ್ಟವ್ಯಮೇವೇತಿ ಮನಃ ಸಮಾಧಾಯ ಸ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಃ।।17.11।।
ಯಾರು ಫಲದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಧಿಯಂತೆ, 'ಇದು ಮಾಡಲೇಬೇಕು' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಾತ್ವಿಕವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಅಭಿಸಂಧಾಯ ತು ಫಲಂ ದಮ್ಭಾರ್ಥಮಪಿ ಚೈವ ಯತ್।ಇಜ್ಯತೇ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ ತಂ ಯಜ್ಞಂ ವಿದ್ಧಿ ರಾಜಸಮ್।।17.12।।
ಆದರೆ ಫಲದ ಆಸೆಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವುದು ರಾಜಸ ಯಜ್ಞವೆಂದು, ಭಾರತಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ತಿಳಿ.
ವಿಧಿಹೀನಮಸೃಷ್ಟಾನ್ನಂ ಮನ್ತ್ರಹೀನಮದಕ್ಷಿಣಮ್।ಶ್ರದ್ಧಾವಿರಹಿತಂ ಯಜ್ಞಂ ತಾಮಸಂ ಪರಿಚಕ್ಷತೇ।।17.13।।
ಶಾಸ್ತ್ರವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚದೆ, ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ಯಜ್ಞವನ್ನು ತಾಮಸವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ದೇವದ್ವಿಜಗುರುಪ್ರಾಜ್ಞಪೂಜನಂ ಶೌಚಮಾರ್ಜವಮ್।ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಮಹಿಂಸಾ ಚ ಶಾರೀರಂ ತಪ ಉಚ್ಯತೇ।।17.14।।
ದೇವತೆಗಳು, ದ್ವಿಜರು, ಗುರುಗಳು, ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು, ಶುದ್ಧತೆ, ನೇರತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು—ಇವು ದೇಹದ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅನುದ್ವೇಗಕರಂ ವಾಕ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಪ್ರಿಯಹಿತಂ ಚ ಯತ್।ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಾಭ್ಯಸನಂ ಚೈವ ವಾಙ್ಮಯಂ ತಪ ಉಚ್ಯತೇ।।17.15।।
ಯಾವ ಮಾತು ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದು, ಸತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಹಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಅಭ್ಯಾಸವೂ—ಇವು ಮಾತಿನ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಮನಃಪ್ರಸಾದಃ ಸೌಮ್ಯತ್ವಂ ಮೌನಮಾತ್ಮವಿನಿಗ್ರಹಃ।ಭಾವಸಂಶುದ್ಧಿರಿತ್ಯೇತತ್ತಪೋ ಮಾನಸಮುಚ್ಯತೇ।।17.16।।
ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿ, ಮೃದುವಾಗಿರುವುದು, ಮೌನ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಭಾವಶುದ್ಧತೆ—ಇವು ಮನಸ್ಸಿನ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಪರಯಾ ತಪ್ತಂ ತಪಸ್ತತ್ಿತ್ರವಿಧಂ ನರೈಃ।ಅಫಲಾಕಾಙ್ಕ್ಷಿಭಿರ್ಯುಕ್ತೈಃ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಂ ಪರಿಚಕ್ಷತೇ।।17.17।।
ಈ ಮೂರು ವಿಧದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಫಲದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಸಾತ್ವಿಕರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಸತ್ಕಾರಮಾನಪೂಜಾರ್ಥಂ ತಪೋ ದಮ್ಭೇನ ಚೈವ ಯತ್।ಕ್ರಿಯತೇ ತದಿಹ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ರಾಜಸಂ ಚಲಮಧ್ರುವಮ್।।17.18।।
ಗೌರವ, ಮಾನ, ಪೂಜೆಗಾಗಿ ಅಥವಾ ತೋರಿಕೆಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ರಜೋಗುಣದ, ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಲ್ಲದ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಮೂಢಗ್ರಾಹೇಣಾತ್ಮನೋ ಯತ್ಪೀಡಯಾ ಕ್ರಿಯತೇ ತಪಃ।ಪರಸ್ಯೋತ್ಸಾದನಾರ್ಥಂ ವಾ ತತ್ತಾಮಸಮುದಾಹೃತಮ್।।17.19।।
ಮೂಢ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹಿಂಸಿಸಿ ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ದಾತವ್ಯಮಿತಿ ಯದ್ದಾನಂ ದೀಯತೇಽನುಪಕಾರಿಣೇ।ದೇಶೇ ಕಾಲೇ ಚ ಪಾತ್ರೇ ಚ ತದ್ದಾನಂ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಂ ಸ್ಮೃತಮ್।।17.20।।
‘ಕೊಡಬೇಕು’ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ, ಪ್ರತಿಫಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಶುದ್ಧ ದಾನ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಯತ್ತು ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರಾರ್ಥಂ ಫಲಮುದ್ದಿಶ್ಯ ವಾ ಪುನಃ।ದೀಯತೇ ಚ ಪರಿಕ್ಲಿಷ್ಟಂ ತದ್ದಾನಂ ರಾಜಸಂ ಸ್ಮೃತಮ್।।17.21।।
ಮರುಪಡಿ ಅಥವಾ ಫಲದ ಆಶೆಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪದೆ, ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ರಜೋಗುಣದ ದಾನ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಅದೇಶಕಾಲೇ ಯದ್ದಾನಮಪಾತ್ರೇಭ್ಯಶ್ಚ ದೀಯತೇ।ಅಸತ್ಕೃತಮವಜ್ಞಾತಂ ತತ್ತಾಮಸಮುದಾಹೃತಮ್।।17.22।।
ತಪ್ಪು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದವರಿಗೆ, ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ದಾನ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ತತ್ಸದಿತಿ ನಿರ್ದೇಶೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತ್ರಿವಿಧಃ ಸ್ಮೃತಃ।ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಸ್ತೇನ ವೇದಾಶ್ಚ ಯಜ್ಞಾಶ್ಚ ವಿಹಿತಾಃ ಪುರಾ।।17.23।।
ಓಂ, ತತ್, ಸತ್ ಎಂಬ ಮೂರು ಪದಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೆಸರಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪದಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳು ಹಿಂದೆ ನಿಯಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.
ತಸ್ಮಾದೋಮಿತ್ಯುದಾಹೃತ್ಯ ಯಜ್ಞದಾನತಪಃಕ್ರಿಯಾಃ।ಪ್ರವರ್ತನ್ತೇ ವಿಧಾನೋಕ್ತಾಃ ಸತತಂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಾಮ್।।17.24।।
ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವರು ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಯಮದಂತೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ‘ಓಂ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತದಿತ್ಯನಭಿಸನ್ಧಾಯ ಫಲಂ ಯಜ್ಞತಪಃಕ್ರಿಯಾಃ।ದಾನಕ್ರಿಯಾಶ್ಚ ವಿವಿಧಾಃ ಕ್ರಿಯನ್ತೇ ಮೋಕ್ಷಕಾಙ್ಕ್ಷಿ।।17.25।।
‘ತತ್’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಫಲದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಸದ್ಭಾವೇ ಸಾಧುಭಾವೇ ಚ ಸದಿತ್ಯೇತತ್ಪ್ರಯುಜ್ಯತೇ।ಪ್ರಶಸ್ತೇ ಕರ್ಮಣಿ ತಥಾ ಸಚ್ಛಬ್ದಃ ಪಾರ್ಥ ಯುಜ್ಯತೇ।।17.26।।
‘ಸತ್’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸದುದ್ದೇಶದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಪಾರ್ಥ, ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ‘ಸತ್’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಜ್ಞೇ ತಪಸಿ ದಾನೇ ಚ ಸ್ಥಿತಿಃ ಸದಿತಿ ಚೋಚ್ಯತೇ।ಕರ್ಮ ಚೈವ ತದರ್ಥೀಯಂ ಸದಿತ್ಯೇವಾಭಿಧೀಯತೇ।।17.27।।
ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ‘ಸತ್’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ‘ಸತ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಅಶ್ರದ್ಧಯಾ ಹುತಂ ದತ್ತಂ ತಪಸ್ತಪ್ತಂ ಕೃತಂ ಚ ಯತ್।ಅಸದಿತ್ಯುಚ್ಯತೇ ಪಾರ್ಥ ನ ಚ ತತ್ಪ್ರೇತ್ಯ ನೋ ಇಹ।।17.28।।
ಪಾರ್ಥ, ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಹೋಮ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ‘ಅಸತ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಫಲಕೊಡದು, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಫಲಕೊಡದು.
ಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ ಸಂನ್ಯಾಸಸ್ಯ ಮಹಾಬಾಹೋ ತತ್ತ್ವಮಿಚ್ಛಾಮಿ ವೇದಿತುಮ್। ತ್ಯಾಗಸ್ಯ ಚ ಹೃಷೀಕೇಶ ಪೃಥಕ್ಕೇಶಿನಿಷೂದನ।।18.1।।
ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಸನ್ನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ತತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಹೃಷೀಕೇಶ, ಈ ಎರಡರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.
ಶ್ರೀ ಭಗವಾನುವಾಚ ಕಾಮ್ಯಾನಾಂ ಕರ್ಮಣಾಂ ನ್ಯಾಸಂ ಸಂನ್ಯಾಸಂ ಕವಯೋ ವಿದುಃ। ಸರ್ವಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗಂ ಪ್ರಾಹುಸ್ತ್ಯಾಗಂ ವಿಚಕ್ಷಣಾಃ।।18.2।।
ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುದನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸನ್ನ್ಯಾಸ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಫಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುದನ್ನು ಪಂಡಿತರು ತ್ಯಾಗ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ತ್ಯಾಜ್ಯಂ ದೋಷವದಿತ್ಯೇಕೇ ಕರ್ಮ ಪ್ರಾಹುರ್ಮನೀಷಿಣಃ। ಯಜ್ಞದಾನತಪಃಕರ್ಮ ನ ತ್ಯಾಜ್ಯಮಿತಿ ಚಾಪರೇ।।18.3।।
ಕೆಲವರು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ದೋಷದಂತೆ ಬಿಟ್ಟಿಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ನಿಶ್ಚಯಂ ಶ್ರೃಣು ಮೇ ತತ್ರ ತ್ಯಾಗೇ ಭರತಸತ್ತಮ।ತ್ಯಾಗೋ ಹಿ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರ ತ್ರಿವಿಧಃ ಸಂಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ।।18.4।।
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ತ್ಯಾಗದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಕೇಳು. ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಿಧಗಳೆಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಯಜ್ಞದಾನತಪಃಕರ್ಮ ನ ತ್ಯಾಜ್ಯಂ ಕಾರ್ಯಮೇವ ತತ್।ಯಜ್ಞೋ ದಾನಂ ತಪಶ್ಚೈವ ಪಾವನಾನಿ ಮನೀಷಿಣಾಮ್।।18.5।।
ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವವು.
ಏತಾನ್ಯಪಿ ತು ಕರ್ಮಾಣಿ ಸಙ್ಗಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಫಲಾನಿ ಚ।ಕರ್ತವ್ಯಾನೀತಿ ಮೇ ಪಾರ್ಥ ನಿಶ್ಿಚತಂ ಮತಮುತ್ತಮಮ್।।18.6।।
ಆದರೆ, ಈ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಫಲದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಪಾರ್ಥ, ಇದು ನನ್ನ ದೃಢವಾದ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
ನಿಯತಸ್ಯ ತು ಸಂನ್ಯಾಸಃ ಕರ್ಮಣೋ ನೋಪಪದ್ಯತೇ।ಮೋಹಾತ್ತಸ್ಯ ಪರಿತ್ಯಾಗಸ್ತಾಮಸಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ।।18.7।।
ನಿಯಮಿತ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಮೋಹದಿಂದ ಅವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ತ್ಯಾಗ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.