ಯಚ್ಚಾಪಿ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಬೀಜಂ ತದಹಮರ್ಜುನ। ನ ತದಸ್ತಿ ವಿನಾ ಯತ್ಸ್ಯಾನ್ಮಯಾ ಭೂತಂ ಚರಾಚರಮ್।।10.39।।
ಅರ್ಜುನ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಬೀಜವೂ ನಾನು; ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಚಲಿಸುವದೋ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವದೋ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ನಾನ್ತೋಽಸ್ತಿ ಮಮ ದಿವ್ಯಾನಾಂ ವಿಭೂತೀನಾಂ ಪರಂತಪ। ಏಷ ತೂದ್ದೇಶತಃ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ವಿಭೂತೇರ್ವಿಸ್ತರೋ ಮಯಾ।।10.40।।
ಪರಂತಪ, ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ವೈಭವಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇವಲ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿವರಣೆ ಮಾತ್ರ.
ಯದ್ಯದ್ವಿಭೂತಿಮತ್ಸತ್ತ್ವಂ ಶ್ರೀಮದೂರ್ಜಿತಮೇವ ವಾ। ತತ್ತದೇವಾವಗಚ್ಛ ತ್ವಂ ಮಮ ತೇಜೋಂಽಶಸಂಭವಮ್।।10.41।।
ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯಲ್ಲಿ ವೈಭವ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ಬಲ ಇದ್ದರೂ, ಅದು ನನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿ.
ಅಥವಾ ಬಹುನೈತೇನ ಕಿಂ ಜ್ಞಾತೇನ ತವಾರ್ಜುನ। ವಿಷ್ಟಭ್ಯಾಹಮಿದಂ ಕೃತ್ಸ್ನಮೇಕಾಂಶೇನ ಸ್ಥಿತೋ ಜಗತ್।।10.42।।
ಅರ್ಜುನ, ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿವರವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನನ್ನ ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದಲೇ ಈ ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಾನು ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ ಮದನುಗ್ರಹಾಯ ಪರಮಂ ಗುಹ್ಯಮಧ್ಯಾತ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಮ್। ಯತ್ತ್ವಯೋಕ್ತಂ ವಚಸ್ತೇನ ಮೋಹೋಽಯಂ ವಿಗತೋ ಮಮ।।11.1।।
ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಿಂದ ನೀನು ಹೇಳಿದ ಆ ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತವಾದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲವು ದೂರವಾಗಿದೆ.
ಭವಾಪ್ಯಯೌ ಹಿ ಭೂತಾನಾಂ ಶ್ರುತೌ ವಿಸ್ತರಶೋ ಮಯಾ। ತ್ವತ್ತಃ ಕಮಲಪತ್ರಾಕ್ಷ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮಪಿ ಚಾವ್ಯಯಮ್।।11.2।।
ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಭವ ಮತ್ತು ಲಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರುವೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ಮಹಿಮೆಗೂ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
ಏವಮೇತದ್ಯಥಾತ್ಥ ತ್ವಮಾತ್ಮಾನಂ ಪರಮೇಶ್ವರ। ದ್ರಷ್ಟುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತೇ ರೂಪಮೈಶ್ವರಂ ಪುರುಷೋತ್ತಮ।।11.3।।
ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯ. ಆದರೂ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನೇ, ನಿನ್ನ ದೈವಿಕ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಮನ್ಯಸೇ ಯದಿ ತಚ್ಛಕ್ಯಂ ಮಯಾ ದ್ರಷ್ಟುಮಿತಿ ಪ್ರಭೋ। ಯೋಗೇಶ್ವರ ತತೋ ಮೇ ತ್ವಂ ದರ್ಶಯಾಽತ್ಮಾನಮವ್ಯಯಮ್।।11.4।।
ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ನೋಡಲು ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ನೀನು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಯೋಗೇಶ್ವರನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು.
ಶ್ರೀ ಭಗವಾನುವಾಚ ಪಶ್ಯ ಮೇ ಪಾರ್ಥ ರೂಪಾಣಿ ಶತಶೋಽಥ ಸಹಸ್ರಶಃ। ನಾನಾವಿಧಾನಿ ದಿವ್ಯಾನಿ ನಾನಾವರ್ಣಾಕೃತೀನಿ ಚ।।11.5।।
ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಪಾರ್ಥನೇ, ನನ್ನ ಅನೇಕ ಶತಾರು ಸಾವಿರ ದೈವಿಕ ರೂಪಗಳನ್ನು, ವಿಭಿನ್ನ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಭಿನ್ನ ಆಕಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ನೋಡು.
ಪಶ್ಯಾದಿತ್ಯಾನ್ವಸೂನ್ರುದ್ರಾನಶ್ಿವನೌ ಮರುತಸ್ತಥಾ। ಬಹೂನ್ಯದೃಷ್ಟಪೂರ್ವಾಣಿ ಪಶ್ಯಾಽಶ್ಚರ್ಯಾಣಿ ಭಾರತ।।11.6।।
ಭಾರತನೇ, ನೀನು ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಅಶ್ವಿನಿಗಳು, ಮರುತ್ಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದ ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು.
ಇಹೈಕಸ್ಥಂ ಜಗತ್ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಪಶ್ಯಾದ್ಯ ಸಚರಾಚರಮ್। ಮಮ ದೇಹೇ ಗುಡಾಕೇಶ ಯಚ್ಚಾನ್ಯದ್ದ್ರಷ್ಟುಮಿಚ್ಛಸಿ।।11.7।।
ಗುಡಾಕೇಶನೇ, ಇಂದೇ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವುದೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು, ನೀನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡು.
ನ ತು ಮಾಂ ಶಕ್ಯಸೇ ದ್ರಷ್ಟುಮನೇನೈವ ಸ್ವಚಕ್ಷುಷಾ। ದಿವ್ಯಂ ದದಾಮಿ ತೇ ಚಕ್ಷುಃ ಪಶ್ಯ ಮೇ ಯೋಗಮೈಶ್ವರಮ್।।11.8।।
ನಿನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಿನಗೆ ದೈವಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯಯುಕ್ತ ಯೋಗವನ್ನು ನೋಡು.
ಸಞ್ಜಯ ಉವಾಚ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತೋ ರಾಜನ್ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರೋ ಹರಿಃ। ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಪಾರ್ಥಾಯ ಪರಮಂ ರೂಪಮೈಶ್ವರಮ್।।11.9।।
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯು ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ತನ್ನ ಪರಮ ದೈವಿಕ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.
ಅನೇಕವಕ್ತ್ರನಯನಮನೇಕಾದ್ಭುತದರ್ಶನಮ್। ಅನೇಕದಿವ್ಯಾಭರಣಂ ದಿವ್ಯಾನೇಕೋದ್ಯತಾಯುಧಮ್।।11.10।।
ಅನೇಕ ಮುಖಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಅನೇಕ ದೈವಿಕ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದವನು, ಅನೇಕ ದೈವಿಕ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ದಿವ್ಯಮಾಲ್ಯಾಮ್ಬರಧರಂ ದಿವ್ಯಗನ್ಧಾನುಲೇಪನಮ್। ಸರ್ವಾಶ್ಚರ್ಯಮಯಂ ದೇವಮನನ್ತಂ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್।।11.11।।
ದೈವಿಕ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ದೈವಿಕ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದವನು, ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅನಂತ ದೇವರು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮುಖವಿರುವವನು.
ದಿವಿ ಸೂರ್ಯಸಹಸ್ರಸ್ಯ ಭವೇದ್ಯುಗಪದುತ್ಥಿತಾ। ಯದಿ ಭಾಃ ಸದೃಶೀ ಸಾ ಸ್ಯಾದ್ಭಾಸಸ್ತಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ।।11.12।।
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾದರೆ, ಆ ಪ್ರಕಾಶವು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ದೀಪ್ತಿಗೆ ಹೋಲಬಹುದು.
ತತ್ರೈಕಸ್ಥಂ ಜಗತ್ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಪ್ರವಿಭಕ್ತಮನೇಕಧಾ। ಅಪಶ್ಯದ್ದೇವದೇವಸ್ಯ ಶರೀರೇ ಪಾಣ್ಡವಸ್ತದಾ।।11.13।।
ಅಲ್ಲಿ ಪಾಂಡುವಂಶಜನು ದೇವದೇವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗಿ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ತತಃ ಸ ವಿಸ್ಮಯಾವಿಷ್ಟೋ ಹೃಷ್ಟರೋಮಾ ಧನಞ್ಜಯಃ। ಪ್ರಣಮ್ಯ ಶಿರಸಾ ದೇವಂ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿರಭಾಷತ।।11.14।।
ಆಗ ಧನಂಜಯನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ, ದೇವರನ್ನು ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ ಪಶ್ಯಾಮಿ ದೇವಾಂಸ್ತವ ದೇವ ದೇಹೇ ಸರ್ವಾಂಸ್ತಥಾ ಭೂತವಿಶೇಷಸಙ್ಘಾನ್। ಬ್ರಹ್ಮಾಣಮೀಶಂ ಕಮಲಾಸನಸ್ಥ ಮೃಷೀಂಶ್ಚ ಸರ್ವಾನುರಗಾಂಶ್ಚ ದಿವ್ಯಾನ್।।11.15।।
ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಾ, ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು, ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ನಾಗರನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.
ಅನೇಕಬಾಹೂದರವಕ್ತ್ರನೇತ್ರಂ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವತೋಽನನ್ತರೂಪಮ್। ನಾನ್ತಂ ನ ಮಧ್ಯಂ ನ ಪುನಸ್ತವಾದಿಂ ಪಶ್ಯಾಮಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ವಿಶ್ವರೂಪ।।11.16।।
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನೇಕ ಕೈಗಳು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು, ಮುಖಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅನಂತ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನೇ, ವಿಶ್ವರೂಪನೇ, ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ, ಮಧ್ಯವನ್ನೂ, ಆರಂಭವನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕಿರೀಟಿನಂ ಗದಿನಂ ಚಕ್ರಿಣಂ ಚ ತೇಜೋರಾಶಿಂ ಸರ್ವತೋದೀಪ್ತಿಮನ್ತಮ್। ಪಶ್ಯಾಮಿ ತ್ವಾಂ ದುರ್ನಿರೀಕ್ಷ್ಯಂ ಸಮನ್ತಾ ದ್ದೀಪ್ತಾನಲಾರ್ಕದ್ಯುತಿಮಪ್ರಮೇಯಮ್।।11.17।।
ನೀನು ಕಿರೀಟವನ್ನು, ಗದೆಯನ್ನು, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಪ್ರಕಾಶಪಂಜರ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ನೋಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವವನು, ಬೆಂಕಿ ಹಾಗೂ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವವನು, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನು ಎಂದು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.
ತ್ವಮಕ್ಷರಂ ಪರಮಂ ವೇದಿತವ್ಯಂ ತ್ವಮಸ್ಯ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಪರಂ ನಿಧಾನಮ್। ತ್ವಮವ್ಯಯಃ ಶಾಶ್ವತಧರ್ಮಗೋಪ್ತಾ ಸನಾತನಸ್ತ್ವಂ ಪುರುಷೋ ಮತೋ ಮೇ।।11.18।।
ನೀನು ಅವಿನಾಶಿಯಾದ, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಪರಮ tatva, ಈ ವಿಶ್ವದ ಪರಮ ಆಶ್ರಯ, ಶಾಶ್ವತ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕ, ಸದಾ ಇರುವವನು, ನೀನು ಶಾಶ್ವತ ಪುರುಷ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ.
ಅನಾದಿಮಧ್ಯಾನ್ತಮನನ್ತವೀರ್ಯ ಮನನ್ತಬಾಹುಂ ಶಶಿಸೂರ್ಯನೇತ್ರಮ್। ಪಶ್ಯಾಮಿ ತ್ವಾಂ ದೀಪ್ತಹುತಾಶವಕ್ತ್ರಮ್ ಸ್ವತೇಜಸಾ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ತಪನ್ತಮ್।।11.19।।
ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಈ ಸರ್ವವಿಶ್ವವೇ ಉರಿಯುತ್ತಾ ಇದೆ.
ದ್ಯಾವಾಪೃಥಿವ್ಯೋರಿದಮನ್ತರಂ ಹಿ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ತ್ವಯೈಕೇನ ದಿಶಶ್ಚ ಸರ್ವಾಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾಽದ್ಭುತಂ ರೂಪಮುಗ್ರಂ ತವೇದಂ ಲೋಕತ್ರಯಂ ಪ್ರವ್ಯಥಿತಂ ಮಹಾತ್ಮನ್।।11.20।।
ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿವರೆಗೆ ಇರುವ ಈ ಜಾಗವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ನೀನೇ ತುಂಬಿದ್ದೀಯೆ. ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಿನ್ನ ಅದ್ಭುತವಾದ ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿವೆ.
ಅಮೀ ಹಿ ತ್ವಾಂ ಸುರಸಙ್ಘಾಃ ವಿಶನ್ತಿ ಕೇಚಿದ್ಭೀತಾಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಯೋ ಗೃಣನ್ತಿ। ಸ್ವಸ್ತೀತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಮಹರ್ಷಿಸಿದ್ಧಸಙ್ಘಾಃ ಸ್ತುವನ್ತಿ ತ್ವಾಂ ಸ್ತುತಿಭಿಃ ಪುಷ್ಕಲಾಭಿಃ।।11.21।।
ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರುತ್ತಿವೆ; ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಕೈಕಟ್ಟುಮಾಡಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 'ಶಾಂತಿ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ರುದ್ರಾದಿತ್ಯಾ ವಸವೋ ಯೇ ಚ ಸಾಧ್ಯಾ ವಿಶ್ವೇಽಶ್ಿವನೌ ಮರುತಶ್ಚೋಷ್ಮಪಾಶ್ಚ। ಗನ್ಧರ್ವಯಕ್ಷಾಸುರಸಿದ್ಧಸಙ್ಘಾ ವೀಕ್ಷನ್ತೇ ತ್ವಾಂ ವಿಸ್ಮಿತಾಶ್ಚೈವ ಸರ್ವೇ।।11.22।।
ರುದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವದೇವತೆಗಳು, ಅಶ್ವಿನೀದೇವತೆಗಳು, ಮರುತ್ಗಣಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ಅಸುರರು, ಸಿದ್ಧರು—ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ರೂಪಂ ಮಹತ್ತೇ ಬಹುವಕ್ತ್ರನೇತ್ರಂ ಮಹಾಬಾಹೋ ಬಹುಬಾಹೂರುಪಾದಮ್। ಬಹೂದರಂ ಬಹುದಂಷ್ಟ್ರಾಕರಾಲಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲೋಕಾಃ ಪ್ರವ್ಯಥಿತಾಸ್ತಥಾಽಹಮ್।।11.23।।
ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ನಿನ್ನ ಅನೇಕ ಮುಖಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು, ಭಯಾನಕವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳುಳ್ಳ ಮಹಾರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವೂ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿವೆ, ನಾನು ಕೂಡ ಭಯಪಡುವೆನು.
ನಭಃಸ್ಪೃಶಂ ದೀಪ್ತಮನೇಕವರ್ಣಂ ವ್ಯಾತ್ತಾನನಂ ದೀಪ್ತವಿಶಾಲನೇತ್ರಮ್। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹಿ ತ್ವಾಂ ಪ್ರವ್ಯಥಿತಾನ್ತರಾತ್ಮಾ ಧೃತಿಂ ನ ವಿನ್ದಾಮಿ ಶಮಂ ಚ ವಿಷ್ಣೋ।।11.24।।
ವಿಷ್ಣುವೇ, ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವ, ಅನೇಕ ಬಣ್ಣಗಳಿರುವ, ಬಾಯಿಗಳು ತೆರೆದಿರುವ, ದೀಪ್ತಿಯುತ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ; ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವೂ ಶಾಂತಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ದಂಷ್ಟ್ರಾಕರಾಲಾನಿ ಚ ತೇ ಮುಖಾನಿ ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ಕಾಲಾನಲಸನ್ನಿಭಾನಿ। ದಿಶೋ ನ ಜಾನೇ ನ ಲಭೇ ಚ ಶರ್ಮ ಪ್ರಸೀದ ದೇವೇಶ ಜಗನ್ನಿವಾಸ।।11.25।।
ನಿನ್ನ ಭಯಾನಕವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವ ಬಾಯಿಗಳನ್ನು, ವಿನಾಶಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಬಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಯಾವ ದಿಕ್ಕು ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿ ಕೂಡ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ; ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಶ್ರಯ, ದಯಮಾಡು.
ಅಮೀ ಚ ತ್ವಾಂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಸ್ಯ ಪುತ್ರಾಃ ಸರ್ವೇ ಸಹೈವಾವನಿಪಾಲಸಙ್ಘೈಃ। ಭೀಷ್ಮೋ ದ್ರೋಣಃ ಸೂತಪುತ್ರಸ್ತಥಾಽಸೌ ಸಹಾಸ್ಮದೀಯೈರಪಿ ಯೋಧಮುಖ್ಯೈಃ।।11.26।।
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗರು, ಎಲ್ಲ ರಾಜರು, ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಕರ್ಣ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪರದ ಯೋಧಪ್ರಮುಖರು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಭಯಾನಕವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವ ಬಾಯಿಗಳೊಳಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಕೆಲವರು ನಿನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು, ಅವರ ತಲೆಗಳು ಚೂರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.