ಮಹಾತ್ಮಾನಸ್ತು ಮಾಂ ಪಾರ್ಥ ದೈವೀಂ ಪ್ರಕೃತಿಮಾಶ್ರಿತಾಃ। ಭಜನ್ತ್ಯನನ್ಯಮನಸೋ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಭೂತಾದಿಮವ್ಯಯಮ್।।9.13।।
ಪಾರ್ಥ, ಮಹಾತ್ಮರು ದೈವಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲವೂ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಚಲ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಮೂಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸತತಂ ಕೀರ್ತಯನ್ತೋ ಮಾಂ ಯತನ್ತಶ್ಚ ದೃಢವ್ರತಾಃ। ನಮಸ್ಯನ್ತಶ್ಚ ಮಾಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ನಿತ್ಯಯುಕ್ತಾ ಉಪಾಸತೇ।।9.14।।
ಅವರು ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞೇನ ಚಾಪ್ಯನ್ಯೇ ಯಜನ್ತೋ ಮಾಮುಪಾಸತೇ। ಏಕತ್ವೇನ ಪೃಥಕ್ತ್ವೇನ ಬಹುಧಾ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್।।9.15।।
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ — ಒಬ್ಬನೆಂದು, ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಅಥವಾ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುವವನಂತೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಹಂ ಕ್ರತುರಹಂ ಯಜ್ಞಃ ಸ್ವಧಾಽಹಮಹಮೌಷಧಮ್। ಮಂತ್ರೋಽಹಮಹಮೇವಾಜ್ಯಮಹಮಗ್ನಿರಹಂ ಹುತಮ್।।9.16।।
ನಾನೇ ಯಜ್ಞ, ನಾನೇ ಹೋಮ, ನಾನೇ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಅರ್ಪಣೆ, ನಾನೇ ಔಷಧಿ, ನಾನೇ ಮಂತ್ರ, ನಾನೇ ತುಪ್ಪ, ನಾನೇ ಅಗ್ನಿ, ನಾನೇ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆ.
ಪಿತಾಽಹಮಸ್ಯ ಜಗತೋ ಮಾತಾ ಧಾತಾ ಪಿತಾಮಹಃ। ವೇದ್ಯಂ ಪವಿತ್ರಮೋಂಕಾರ ಋಕ್ ಸಾಮ ಯಜುರೇವ ಚ।।9.17।।
ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಾನು ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಪೋಷಕ, ತಾತ; ನಾನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದ್ದು, ಪವಿತ್ರವಾದದ್ದು, ಓಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದ, ಹಾಗೂ ಋಗ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದವೂ ನಾನು.
ಗತಿರ್ಭರ್ತಾ ಪ್ರಭುಃ ಸಾಕ್ಷೀ ನಿವಾಸಃ ಶರಣಂ ಸುಹೃತ್। ಪ್ರಭವಃ ಪ್ರಲಯಃ ಸ್ಥಾನಂ ನಿಧಾನಂ ಬೀಜಮವ್ಯಯಮ್।।9.18।।
ನಾನೇ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ, ಪೋಷಕ, ಅಧಿಪತಿ, ಸಾಕ್ಷಿ, ನಿವಾಸ, ಆಶ್ರಯ, ಸ್ನೇಹಿತ; ನಾನೇ ಉತ್ಪತ್ತಿ, ಲಯ, ನೆಲೆ, ನಿಧಿ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಬೀಜ.
ತಪಾಮ್ಯಹಮಹಂ ವರ್ಷಂ ನಿಗೃಹ್ಣಾಮ್ಯುತ್ಸೃಜಾಮಿ ಚ। ಅಮೃತಂ ಚೈವ ಮೃತ್ಯುಶ್ಚ ಸದಸಚ್ಚಾಹಮರ್ಜುನ।।9.19।।
ನಾನೇ ಬಿಸಿಲು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನಾನೇ ಮಳೆಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ನಾನೇ ಅಮೃತವೂ, ಮರಣವೂ, ಇರುವುದೂ, ಇಲ್ಲದುದೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ ಅರ್ಜುನ.
ತ್ರೈವಿದ್ಯಾ ಮಾಂ ಸೋಮಪಾಃ ಪೂತಪಾಪಾ ಯಜ್ಞೈರಿಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ವರ್ಗತಿಂ ಪ್ರಾರ್ಥಯನ್ತೇ। ತೇ ಪುಣ್ಯಮಾಸಾದ್ಯ ಸುರೇನ್ದ್ರಲೋಕ ಮಶ್ನನ್ತಿ ದಿವ್ಯಾನ್ದಿವಿ ದೇವಭೋಗಾನ್।।9.20।।
ಮೂರು ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಸೋಮಪಾನದಿಂದ ಪಾಪಮುಕ್ತರಾದವರು, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಇಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿ, ದೇವತೆಗಳ ದಿವ್ಯ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತೇ ತಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಂ ವಿಶಾಲಂ ಕ್ಷೀಣೇ ಪುಣ್ಯೇ ಮರ್ತ್ಯಲೋಕಂ ವಿಶನ್ತಿ। ಏವ ತ್ರಯೀಧರ್ಮಮನುಪ್ರಪನ್ನಾ ಗತಾಗತಂ ಕಾಮಕಾಮಾ ಲಭನ್ತೇ।।9.21।।
ಅವರು ಆ ವಿಶಾಲವಾದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ ಮರಳಿಗೆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಮೂರು ವೇದಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಇಚ್ಛೆಗಳಿಗಾಗಿ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಅನನ್ಯಾಶ್ಚಿನ್ತಯನ್ತೋ ಮಾಂ ಯೇ ಜನಾಃ ಪರ್ಯುಪಾಸತೇ। ತೇಷಾಂ ನಿತ್ಯಾಭಿಯುಕ್ತಾನಾಂ ಯೋಗಕ್ಷೇಮಂ ವಹಾಮ್ಯಹಮ್।।9.22।।
ಆದರೆ, ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಕಾದದು ತಂದುಕೊಟ್ಟು, ಅವರದ್ದು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ.
ಯೇಽಪ್ಯನ್ಯದೇವತಾ ಭಕ್ತಾ ಯಜನ್ತೇ ಶ್ರದ್ಧಯಾಽನ್ವಿತಾಃ। ತೇಽಪಿ ಮಾಮೇವ ಕೌನ್ತೇಯ ಯಜನ್ತ್ಯವಿಧಿಪೂರ್ವಕಮ್।।9.23।।
ಹೆಗಲು, ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುವವರು ಕೂಡ, ಕುಂತಿಯ ಪುತ್ರನೇ, ಅವರು ಸರಿಯಾದ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅಲ್ಲದರೂ, ನನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಹಂ ಹಿ ಸರ್ವಯಜ್ಞಾನಾಂ ಭೋಕ್ತಾ ಚ ಪ್ರಭುರೇವ ಚ। ನ ತು ಮಾಮಭಿಜಾನನ್ತಿ ತತ್ತ್ವೇನಾತಶ್ಚ್ಯವನ್ತಿ ತೇ।।9.24।।
ನಾನು ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳ ಸ್ವೀಕಾರಕನೂ, ಒಡೆಯನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯದೆ, ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.
ಯಾನ್ತಿ ದೇವವ್ರತಾ ದೇವಾನ್ ಪಿತೃ़ನ್ಯಾನ್ತಿ ಪಿತೃವ್ರತಾಃ। ಭೂತಾನಿ ಯಾನ್ತಿ ಭೂತೇಜ್ಯಾ ಯಾನ್ತಿ ಮದ್ಯಾಜಿನೋಽಪಿ ಮಾಮ್।।9.25।।
ಯಾರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ದೇವತೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ಪಿತೃಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಭೂತಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ಭೂತಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.
ಪತ್ರಂ ಪುಷ್ಪಂ ಫಲಂ ತೋಯಂ ಯೋ ಮೇ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ। ತದಹಂ ಭಕ್ತ್ಯುಪಹೃತಮಶ್ನಾಮಿ ಪ್ರಯತಾತ್ಮನಃ।।9.26।।
ಯಾರು ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ಒಂದು ಎಲೆ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ನನ್ನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ನಾನು ಆ ಭಕ್ತಿಯ ಸಮರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಯತ್ಕರೋಷಿ ಯದಶ್ನಾಸಿ ಯಜ್ಜುಹೋಷಿ ದದಾಸಿ ಯತ್। ಯತ್ತಪಸ್ಯಸಿ ಕೌನ್ತೇಯ ತತ್ಕುರುಷ್ವ ಮದರ್ಪಣಮ್।।9.27।।
ನೀನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಏನು ತಿಂದರೂ, ಏನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ, ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಯಾವ ತಪಸ್ಸನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೂ, ಕುಂತಿಯ ಪುತ್ರನೇ, ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ಎಂದು ಮಾಡು.
ಶುಭಾಶುಭಫಲೈರೇವಂ ಮೋಕ್ಷ್ಯಸೇ ಕರ್ಮಬನ್ಧನೈಃ। ಸಂನ್ಯಾಸಯೋಗಯುಕ್ತಾತ್ಮಾ ವಿಮುಕ್ತೋ ಮಾಮುಪೈಷ್ಯಸಿ।।9.28।।
ಈ ರೀತಿ ನೀನು ಶುಭ-ಅಶುಭ ಫಲಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತೀ. ತ್ಯಾಗಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಒಂದಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವೆ.
ಸಮೋಽಹಂ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ನ ಮೇ ದ್ವೇಷ್ಯೋಽಸ್ತಿ ನ ಪ್ರಿಯಃ। ಯೇ ಭಜನ್ತಿ ತು ಮಾಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮಯಿ ತೇ ತೇಷು ಚಾಪ್ಯಹಮ್।।9.29।।
ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಯಾರೂ ನನಗೆ ಶತ್ರುವಾಗಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ನನ್ನೊಳಗಿದ್ದಾರೆ, ನಾನೂ ಅವರೊಳಗಿದ್ದೇನೆ.
ಅಪಿ ಚೇತ್ಸುದುರಾಚಾರೋ ಭಜತೇ ಮಾಮನನ್ಯಭಾಕ್। ಸಾಧುರೇವ ಸ ಮನ್ತವ್ಯಃ ಸಮ್ಯಗ್ವ್ಯವಸಿತೋ ಹಿ ಸಃ।।9.30।।
ಯಾವುದೇ ದುಷ್ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನಾದರೂ, ಅವನು ಏಕಾಗ್ರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ಅವನನ್ನು ಸದಾಚಾರಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಸರಿ ದಾರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.
ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಭವತಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ಶಶ್ವಚ್ಛಾನ್ತಿಂ ನಿಗಚ್ಛತಿ। ಕೌನ್ತೇಯ ಪ್ರತಿಜಾನೀಹಿ ನ ಮೇ ಭಕ್ತಃ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ।।9.31।।
ಅವನು ಬೇಗನೆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕುಂತಿಯ ಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಘೋಷಿಸು—ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಾಂ ಹಿ ಪಾರ್ಥ ವ್ಯಪಾಶ್ರಿತ್ಯ ಯೇಽಪಿ ಸ್ಯುಃ ಪಾಪಯೋನಯಃ। ಸ್ತ್ರಿಯೋ ವೈಶ್ಯಾಸ್ತಥಾ ಶೂದ್ರಾಸ್ತೇಽಪಿ ಯಾನ್ತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಮ್।।9.32।।
ಪಾರ್ಥನೇ, ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು ಪಾಪಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಾದರೂ—ಹೆಂಗಸರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು—even ಅವರು ಕೂಡ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಕಿಂ ಪುನರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಪುಣ್ಯಾ ಭಕ್ತಾ ರಾಜರ್ಷಯಸ್ತಥಾ। ಅನಿತ್ಯಮಸುಖಂ ಲೋಕಮಿಮಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಭಜಸ್ವ ಮಾಮ್।।9.33।।
ಹಾಗಾದರೆ, ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಭಕ್ತರಾದ ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಹೇಗಿರಬಹುದು! ಈ ನಶ್ವರವಾದ ದುಃಖಮಯ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು, ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸು.
ಮನ್ಮನಾ ಭವ ಮದ್ಭಕ್ತೋ ಮದ್ಯಾಜೀ ಮಾಂ ನಮಸ್ಕುರು। ಮಾಮೇವೈಷ್ಯಸಿ ಯುಕ್ತ್ವೈವಮಾತ್ಮಾನಂ ಮತ್ಪರಾಯಣಃ।।9.34।।
ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸು, ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗು, ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸು, ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸು; ಹೀಗೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ನೀನು ಖಂಡಿತ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವೆ.
ಶ್ರೀ ಭಗವಾನುವಾಚ ಭೂಯ ಏವ ಮಹಾಬಾಹೋ ಶ್ರೃಣು ಮೇ ಪರಮಂ ವಚಃ। ಯತ್ತೇಽಹಂ ಪ್ರೀಯಮಾಣಾಯ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ।।10.1।।
ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಮತ್ತೆ ಕೇಳು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುವ ಪರಮವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು.
ನ ಮೇ ವಿದುಃ ಸುರಗಣಾಃ ಪ್ರಭವಂ ನ ಮಹರ್ಷಯಃ। ಅಹಮಾದಿರ್ಹಿ ದೇವಾನಾಂ ಮಹರ್ಷೀಣಾಂ ಚ ಸರ್ವಶಃ।।10.2।।
ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಗೂ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ಮೂಲ ತಿಳಿಯದು; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಯೋ ಮಾಮಜಮನಾದಿಂ ಚ ವೇತ್ತಿ ಲೋಕಮಹೇಶ್ವರಮ್। ಅಸಮ್ಮೂಢಃ ಸ ಮರ್ತ್ಯೇಷು ಸರ್ವಪಾಪೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ।।10.3।।
ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಜನನವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಲೋಕಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಬುದ್ಧಿರ್ಜ್ಞಾನಮಸಂಮೋಹಃ ಕ್ಷಮಾ ಸತ್ಯಂ ದಮಃ ಶಮಃ। ಸುಖಂ ದುಃಖಂ ಭವೋಽಭಾವೋ ಭಯಂ ಚಾಭಯಮೇವ ಚ।।10.4।।
ಬುದ್ಧಿ, ಜ್ಞಾನ, ಮೋಹರಹಿತತೆ, ಕ್ಷಮೆ, ಸತ್ಯ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ, ಮನಶ್ಶಾಂತಿ, ಸುಖ, ದುಃಖ, ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅನಸ್ತಿತ್ವ, ಭಯ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯತೆ—
ಅಹಿಂಸಾ ಸಮತಾ ತುಷ್ಟಿಸ್ತಪೋ ದಾನಂ ಯಶೋಽಯಶಃ। ಭವನ್ತಿ ಭಾವಾ ಭೂತಾನಾಂ ಮತ್ತ ಏವ ಪೃಥಗ್ವಿಧಾಃ।।10.5।।
ಅಹಿಂಸೆ, ಸಮಭಾವ, ತೃಪ್ತಿ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಪಕೀರ್ತಿ—ಈ ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳು ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.
ಮಹರ್ಷಯಃ ಸಪ್ತ ಪೂರ್ವೇ ಚತ್ವಾರೋ ಮನವಸ್ತಥಾ। ಮದ್ಭಾವಾ ಮಾನಸಾ ಜಾತಾ ಯೇಷಾಂ ಲೋಕ ಇಮಾಃ ಪ್ರಜಾಃ।।10.6।।
ಹಳೆಯ ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಮನುಗಳು ಕೂಡ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರು; ಇವರಿಂದಲೇ ಈ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜೆಗಳು ಉಂಟಾದವು.
ಏತಾಂ ವಿಭೂತಿಂ ಯೋಗಂ ಚ ಮಮ ಯೋ ವೇತ್ತಿ ತತ್ತ್ವತಃ। ಸೋಽವಿಕಮ್ಪೇನ ಯೋಗೇನ ಯುಜ್ಯತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ।।10.7।।
ಯಾರು ನನ್ನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಯೋಗವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅಚಲವಾದ ಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಅಹಂ ಸರ್ವಸ್ಯ ಪ್ರಭವೋ ಮತ್ತಃ ಸರ್ವಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ। ಇತಿ ಮತ್ವಾ ಭಜನ್ತೇ ಮಾಂ ಬುಧಾ ಭಾವಸಮನ್ವಿತಾಃ।।10.8।।
ನಾನು ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲ, ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.