ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತಿಳಿಸುವಂತೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರೇರಕಗಳು ಇವೆ—ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞೇಯ (ಅರ್ಥ) ಮತ್ತು ಜ್ಞಾತೃ (ಅವರೇ ತಿಳಿಯುವವರು). ಇದೇ ರೀತಿ, ಕಾರ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಮೂರು ಅಂಶಗಳೂ ಇವೆ—ಕರಣ (ಪರಿಕರ), itself (ಕಾರ್ಯ) ಮತ್ತು ಕರ್ತೃ (ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವನು). ಈ ಜ್ಞಾನ, ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಕರ್ತೃತ್ವವೂ ಗುಣಗಳ ಭೇದದಿಂದ ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿವೆ. ಅರ್ಜುನನೇ, ನಾನು ಇವುಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುವೆನು—ಕೇಳು. ಒಬ್ಬನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವಿಭಾಜ್ಯವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸತ್ತ್ವಗುಣದ, ಶುದ್ಧವಾದ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆದರೆ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ರಾಜಸ ಗುಣದ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಮತ್ತೊಂದೆಂದರೆ, ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನೇ ಸರ್ವಸ್ವ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ, ಯುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ, ಅಸತ್ಯ ಮತ್ತು ತ್ರಿವಿಯಲ್ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಮೋಗುಣದ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದೇವಿಧವಾಗಿ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ, ಇಚ್ಛೆ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ, ಫಲದ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯ ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಕಾರ್ಯ. ಫಲದ ಆಸೆಯಿಂದ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮದಿಂದ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯ ರಾಜಸ ಗುಣದ ಕಾರ್ಯ. ಮೋಹದಿಂದ, ಪರಿಣಾಮಗಳ ಪರಿಗಣನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ನಷ್ಟ-ಹಾನಿ-ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯ ತಮೋಗುಣದ ಕಾರ್ಯ. ಯಾರು ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿಯೂ, 'ನಾನು ಮಾಡುವವನು' ಎಂಬ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ, ದೃಢತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಯಶಸ್ಸು-ವಿಫಲತೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಭಾವದಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಕರ್ತೃ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಫಲದ ಆಸೆಯಿಂದ, ಲೋಭದಿಂದ, ಕ್ರೂರತೆಯಿಂದ, ಶುಚಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಸಂತೋಷ-ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವವರನ್ನು ರಾಜಸ ಕರ್ತೃ ಎಂದೂ, ಅಸಮರ್ಥ, ದುರಹಂಕಾರಿ, ಮೋಸಗಾರ, ದ್ವೇಷಪರ, ಆಲಸ್ಯ, ನಿರಾಶೆ ಮತ್ತು ವಿಳಂಬದಿಂದ ಕೂಡಿರುವವರನ್ನು ತಾಮಸ ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಅರ್ಜುನನೇ, ಬುದ್ಧಿಯ ಮತ್ತು ಸ್ಥೈರ್ಯಗಳೂ ಕೂಡ ಗುಣಾನುಸಾರವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಯಾವ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯ, ಕರ್ತವ್ಯ-ಅಕರ್ತವ್ಯ, ಭಯ-ಅಭಯ, ಬಂಧನ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದೋ, ಆ ಬುದ್ಧಿ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮ, ಕರ್ತವ್ಯ-ಅಕರ್ತವ್ಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವ ಬುದ್ಧಿ ರಾಜಸ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಕೃತವಾಗಿ, ಅಧರ್ಮವನ್ನೇ ಧರ್ಮವೆಂದು ನೋಡುವ ಬುದ್ಧಿ ತಾಮಸ. ಯಾವ ಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಚಿತ್ತ, ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅಚಲ ಯೋಗದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅದು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯ.