ಅರ್ಜುನನು ಭಗವಂತನ ಅಲೌಕಿಕ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆತನು ಹೇಳಿದನು: “ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಾದ ನೀನು, ಎಲ್ಲರ ಮೂಲಸ್ವರೂಪ, ಅನಂತನಾದ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನ, ನಾಶವಿಲ್ಲದವನು, ಭವ್ಯ ಮತ್ತು ಅಭವ್ಯ ಎರಡಕ್ಕೂ ಪರಮವಾದವನು. ನೀನು ಮೂಲದೇವರು, ಸನಾತನ ಪುರುಷ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಮ ಆಶ್ರಯ. ನೀನು ತಿಳಿಯುವವನು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು, ಮತ್ತು ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ. ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ವಾಯು, ಯಮ, ಅಗ್ನಿ, ವರుణ, ಚಂದ್ರ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹನೂ ಹೌದು. ನಾನೂರು ಸಲ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಿನಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ಮುಂಭಾಗ, ಹಿಂಭಾಗ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಅಪಾರ ಪರಾಕ್ರಮವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿರುವವನು, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ಎಲ್ಲವೂ. ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ‘ಓ ಕೃಷ್ಣ, ಓ ಯಾದವ, ಓ ಸ್ನೇಹಿತ’ ಎಂದು ನಿನ್ನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾನು ಎನಾದರೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ, ಆಟವಾಡುವಾಗ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಭೋಜನ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ಇತರರ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದರೆ, ಕ್ಷಮಿಸು ಮಹಾಬಲಾನೀ. ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಚಲಿಸುವ ಎಲ್ಲರ ಪೋಷಕ, ಪೂಜ್ಯ, ಮಹಾ ಗುರು. ನಿನ್ನ ಸಮಾನ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಮೇಲ್ವಾರ್ಯ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಶಿರಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಿನ್ನ ಪಾದದಲ್ಲಿ ನಮಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ. ತಂದೆ ಮಗನನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತನು ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು, ಪ್ರಿಯನು ಪ್ರಿಯಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕ್ಷಮಿಸುವನೋ, ಹಾಗೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಈ ಅಪೂರ್ವ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಆನಂದಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗಿದೆ. ದೇವಾ, ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವದ ರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು, ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹಿಸು. ನಾನು ಪುನಃ ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಡಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಗದೆಯೂ ಚಕ್ರವನ್ನೂ ಹಿಡಿದ, ಆ ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಹಸ್ರಬಾಹುವಾದ ನೀನು, ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾದ ನೀನು, ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಅರ್ಜುನಾ, ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ವಿಶ್ವರೂಪಿ, ಅನಂತ, ಆದಿ ರೂಪವನ್ನು. ಇದನ್ನು ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಯಾರೂ ಈ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿಲ್ಲ. ವೇದ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದಲೂ, ಯಜ್ಞದಿಂದಲೂ, ದಾನದಿಂದಲೂ, ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೂ, ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಮಾನವನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಈ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಭಯ ಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನನ್ನ ಪೂರ್ವದ ರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ನೋಡು. ಸಂಜಯನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಮೃದು ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ತೋರಿಸಿದರು. ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಭಯಭೀತನಾದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದರು. ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ಜನಾರ್ದನ, ನಿನ್ನ ಈ ಮೃದು ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪುನಃ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ, ನಾನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದ್ದೇನೆ. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಅರ್ಜುನ, ನೀನು ಕಂಡಿರುವ ನನ್ನ ಈ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುವುದು ಬಹಳ ದುರ್ಬಲ್ಯ. ದೇವತೆಗಳೂ ಸದಾ ಈ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ವೇದಪಾಠದಿಂದಲೂ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ದಾನದಿಂದಲೂ, ಯಜ್ಞದಿಂದಲೂ, ನನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ನನ್ನ ಪರಮ ಭಕ್ತನು, ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವವನು, ನನ್ನನ್ನು ಪರಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವನು, ಅಸಕ್ತನಾಗಿರುವವನು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದವನು—ಅವನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅರ್ಜುನನು ಕೇಳಿದನು: ಭಗವಂತ, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತ, ಅಕ್ಷರ, ನಿರಾಕಾರ ರೂಪವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು—ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ನಿಪುಣರು? ಭಗವಂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಪರಮShraddheyinda ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು, ಅವರು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯರು. ಆದರೆ ಅವ್ಯಕ್ತ, ನಿರಾಕಾರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಅಚಿಂತ್ಯ, ಸ್ಥಿರ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಕೂಡ ಸರ್ವೇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಯಮದಿಂದ, ಸಮಭಾವದಿಂದ, ಎಲ್ಲರ ಹಿತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವ್ಯಕ್ತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣತೆ ಇದೆ, ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪರಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರ ಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರಿಗೆ ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಜನನ-ಮರಣದ ಸಾಗರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇರಿಸು, ಆಗ ನೀನು ನನಗೆ ಒಂದು ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೀ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸು. ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡು; ನನ್ನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀ. ಇದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಯೋಗಾಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಜ್ಞಾನ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ, ಧ್ಯಾನ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕ್ರಿಯಾಫಲ ತ್ಯಾಗ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ—ತ್ಯಾಗದ ನಂತರ ಶಾಂತಿ ತಕ್ಷಣ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾವನು ಯಾರ ಮೇಲೂ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ, ದಯಾಳು, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಸಮ್ಮಾನ-ಅಪಮಾನ ಒಂದೇ, ಸಂತೋಷ-ದುಃಖ ಒಂದೇ, ಕ್ಷಮಾಶೀಲ, ತೃಪ್ತ, ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ, ಮನಸ್ಸು-ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದವನು—ಅವನಂತಹ ಭಕ್ತನು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ. ಯಾವನಿಂದ ಜಗತ್ತು ಅಶಾಂತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗೂ ಜಗತ್ತು ಅಶಾಂತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೋಷ, ದ್ವೇಷ, ಭಯ, ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ. ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದವನು, ಶುದ್ಧನಾದವನು, ಚಾತುರ್ಯಯುತ, ನಿರಪೇಕ್ಷ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ. ಯಾವನು ಸಂತೋಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ದುಃಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆಸೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಶುಭ-ಅಶುಭ ಎರಡನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಭಕ್ತನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ. ಶತ್ರು-ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಸಮಭಾವ, ಮಾನ-ಅಪಮಾನ ಒಂದೇ, ಶೀತ-ಉಷ್ಣ, ಸುಖ-ದುಃಖ ಒಂದೇ, ಅಸಕ್ತ, ಪ್ರಶಂಸೆ-ನಿಂದನೆ ಒಂದೇ, ಮೌನ, ಸ್ವಲ್ಪದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ, ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದವನು, ದೃಢಚಿತ್ತ, ಭಕ್ತ—ಅವನಂತಹ ಭಕ್ತನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ. ಈ ಅಮೃತಧರ್ಮವನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ಪರಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುವವರು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅರ್ಜುನನು, “ಹೇ ಕೇಶವ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ, ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛೆ ಇದೆ,” ಎಂದು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.