ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವರು, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು, ಅವರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅವರು ಬೇಗನೇ ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದವರು ಮತ್ತು ಸದಾ ಸಂಶಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವವರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಶಯಪಡುವವನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲದೆ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ಸುಖವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರನ್ನೂ ಕರ್ಮಗಳು ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಧನಂಜಯನಾದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅರ್ಜುನ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸು. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಿಂತು ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು ಎಂದು ಭಗವಂತನು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಅರ್ಜುನನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ: "ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕರ್ಮತ್ಯಾಗವನ್ನು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯೋಗವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಇವೆರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು." ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: "ಕರ್ಮತ್ಯಾಗವೂ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಯೋಗವೂ ಇಬ್ಬರೂ ಪರಮಮಂಗಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಕರ್ಮತ್ಯಾಗಕ್ಕಿಂತ ಕರ್ಮಯೋಗವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ದ್ವೇಷವನ್ನೂ ಆಸೆಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವರೋ, ಅವರನ್ನು ಸದಾ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ತಿಳಿ. ಇಂತಹವರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ." "ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗವನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ಎಂದು ಬಾಲಿಶರು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಸರಿಯಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಎರಡರ ಫಲವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಾಂಖ್ಯರಿಂದ ಪಡೆಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯೋಗಿಗಳೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ ಒಂದೇ ಎಂದು ನೋಡುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯೆಂದು ತಿಳಿ. ಆದರೆ ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಯೋಗಸಂಪನ್ನನಾದ ಋಷಿ ಬೇಗನೇ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ." "ಯಾರು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು, ನಿಜವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ನೋಡುವುದು, ಕೇಳುವುದು, ಮುಟ್ಟುವುದು, ವಾಸನೆ ಪಡೆಯುವುದು, ತಿನ್ನುವುದು, ನಡೆಯುವುದು, ನಿದ್ರಿಸುವುದು, ಉಸಿರಾಡುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುವಾಗ, 'ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮಾತನಾಡುವುದು, ಬಿಡುವುದು, ಹಿಡಿಯುವುದು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು-ತೆರೆಯುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಮ್ಮ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ." "ಯಾರು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಣಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಪಾಪವು ತಗಲುವುದಿಲ್ಲ; ಹಸುವಿನ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಇರದಂತೆ. ಯೋಗಿಗಳು ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕವೂ, ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೋ, ಅವರು ಶಾಶ್ವತ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ಫಲಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ." "ಯಾರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, 'ಒಂಭತ್ತು ಬಾಗಿಲಿನ ನಗರಿ'ಯಾದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಖದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಇತರರಿಂದಲೂ ಮಾಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಮಾತ್ಮನು ಯಾರಿಗೂ ಕರ್ತೃತ್ವ, ಕರ್ಮ ಅಥವಾ ಫಲದ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇವು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನು ಯಾರ ಪಾಪವನ್ನೂ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನವು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೋಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಆ ಜ್ಞಾನವು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪರಮವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ." "ಯಾರ ಬುದ್ಧಿ, ಆತ್ಮ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯವು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ, ಅವರ ಪಾಪಗಳು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾಶವಾಗಿವೆ, ಅವರು ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಹಸು, ಆನೆ, ನಾಯಿ, ನಾಯಿ ತಿನ್ನುವವನಲ್ಲಿಯೂ ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಸಮತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರೇ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಜನನವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿರ್ದೋಷಿ ಹಾಗೂ ಸಮನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ." "ಯಾರು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ, ಮೋಹವಿಲ್ಲ, ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ವ್ಯಥೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ಬಾಹ್ಯಸಂಪರ್ಕಗಳಿಂದ ಅಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆಂತರಿಕಾನಂದವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರರಾಗಿ ಅಕ್ಷಯಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಭೋಗಗಳು ದುಃಖದ ಮೂಲ, ಅವು ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಹೊಂದಿವೆ, ಪಾಂಡವ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ." "ಯಾರು ಈ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಡೆಯಬಲ್ಲರೋ, ಅವರು ಯೋಗಿಯೂ, ಸುದಿನಭಾಜನೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರ ಸಂತೋಷ, ಆನಂದ, ಪ್ರಕಾಶ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳಗಿದ್ದೋ, ಆ ಯೋಗಿಯು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಯಾರು ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ, ಸಂಶಯಗಳು ಕತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮನಸ್ಸು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತದಲ್ಲಿ ಆನಂದಪಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಬ್ರಹ್ಮನಿರ್ವಾಣ ಇದೆ." "ಯಾರು ಬಾಹ್ಯಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಭ್ರೂಕುಟಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿ, ಉಸಿರನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿಸುತ್ತಾರೋ, ಇಂದ್ರಿಯ, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಆಶಿಸಿ, ಕಾಮ, ಭಯ, ಕ್ರೋಧಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಸದಾ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸುಗಳ ಭೋಕ್ತ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಮಹೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ." "ಯಾರು ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಫಲದ ಆಶೆಯಿಲ್ಲದೆ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಮತ್ತು ಯೋಗಿ; ಕೇವಲ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವನು ಅಲ್ಲ. ಸಂನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಯೋಗವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿ, ಪಾಂಡವ. ಆಸೆ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಯಾರೂ ಯೋಗಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯೋಗವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸುವವರಿಗೆ ಕಾರ್ಯವೇ ಸಾಧನ; ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯೇ ಸಾಧನ. ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತರಾಗಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಸಂಕಲ್ಪಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರೇ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು." "ತಾನು ತಾನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ತಾನು ತಾನನ್ನು ಅವನತಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಆತ್ಮನೇ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಆತ್ಮನೇ ತನ್ನ ಶತ್ರು. ಯಾರು ಆತ್ಮವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಆತ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ; ಆತ್ಮವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದವರಿಗೆ ಆತ್ಮ ಶತ್ರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಸಂಯಮ ಹೊಂದಿದ, ಶಾಂತನಾದವನು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಶೀತ-ಉಷ್ಣ, ಸುಖ-ದುಃಖ, ಮಾನ-ಅಪಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ." ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಯೋಗ, ಸಂನ್ಯಾಸ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಮತ್ವದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ.