{౯} అశ్వావతీం ప్ర తర యా సుశేవా ర్క్షాకం వా ప్రతరం నవీయః । యస్త్వా జఘాన వధ్యః సో అస్తు మా సో అన్యద్విదత భాగధేయమ్
గుర్రాలు ఉన్న, సేవ చేయబడే, లేదా కొత్త దారి దాటి వెళ్ళు. నిన్ను హింసించినవాడు శిక్ష పొందాలి; అతడు ఇంకెవ్వరి భాగ్యాన్ని పొందకూడదు.
యమః పరోఽవరో వివస్వాన్ తతః పరం నాతి పశ్యామి కిం చన । యమే అధ్వరో అధి మే నివిష్టో భువో వివస్వాన్ అన్వాతతాన
యముడు దూరంలో ఉన్నాడు, వివస్వంతుడు దగ్గరగా ఉన్నాడు; దాని తర్వాత ఇంకేమీ కనిపించదు. యముని యజ్ఞంలో నిన్ను నేను ఇక్కడ ఉంచాను; వివస్వంతుడు నిన్ను భూమిపై పరచాడు.
అపాగూహన్న్ అమృతాం మర్త్యేభ్యః కృత్వా సవర్ణామదధుర్వివస్వతే । ఉతాశ్వినావభరద్యత్తదాసీదజహాదు ద్వా మిథునా సరణ్యూః
అమరులను మానవుల నుంచి వేరు చేసి, వివస్వంతుని కోసం భేదం చేశారు. అశ్వినిదేవతలు ఇచ్చినదాన్ని తీసుకెళ్లారు; సరణ్యూ ఇద్దరు మేలుకలిగినవారిని వదిలేసింది.
యే నిఖాతా యే పరోప్తా యే దగ్ధా యే చోద్ధితాః । సర్వాంస్తాన్ అగ్న ఆ వహ పితౄన్ హవిషే అత్తవే
పాతాళంలో పూడబడ్డవారు, పైకి ఉంచబడినవారు, దహించబడినవారు, బయట పడేసినవారు — వారందరినీ, అగ్నిదేవా, ఇక్కడికి తీసుకురా, హవిస్సు పుచ్చుకునేందుకు.
యే అగ్నిదగ్ధా యే అనగ్నిదగ్ధా మధ్యే దివః స్వధయా మాదయన్తే । త్వం తాన్ వేత్థ యది తే జాతవేదః స్వధయా యజ్ఞం స్వధితిం జుషన్తామ్
అగ్నిలో దహించబడినవారు, అగ్నిలో కాలిపోని వారు, ఆకాశమధ్యలో స్వశక్తితో ఆనందించే వారు — నీవు వారిని తెలుసు, జాతవేదా, వారికి యజ్ఞం, హవిస్సు ప్రీతిగా స్వీకరించనివ్వు.
శం తప మాతి తపో అగ్నే మా తన్వం తపః । వణేషు శుష్మో అస్తు తే పృథివ్యామస్తు యద్ధరః
అగ్నిదేవా, అతన్ని ఎక్కువగా కాలిపోకు, అతని శరీరాన్ని దహించవద్దు. నీ వేడి కట్టెలలోనే ఉండాలి; భూమిపై ప్రకాశం ఉండాలి.
దదామ్యస్మా అవసానమేతద్య ఏష ఆగన్ మమ చేదభూదిహ । యమశ్చికిత్వాన్ ప్రత్యేతదాహ మమైష రాయ ఉప తిష్ఠతామిహ
నేను ఇతనికి ఈ విశ్రాంతి స్థలం ఇస్తున్నాను; ఇక్కడికి వచ్చినవాడు నాది కావాలి. యముడు తెలిసి, ఇలా అన్నాడు: ఇతను నా ధనానికి దగ్గరగా ఇక్కడ నిలవాలి.
ఇమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
ప్రేమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
అపేమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
{౧౦} వీమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
నిరిమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
ఉదిమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
సమిమాం మాత్రాం మిమీమహే యథాపరం న మాసాతై । శతే శరత్సు నో పురా
మన ఆయుష్షును కొలుద్దాం, మనకు రావాల్సింది తక్కువ కాకుండా; వంద శరద్కాలాలు ముందే చేరుకుందాం.
అమాసి మాత్రాం స్వరగామాయుష్మాన్ భూయాసమ్ । యథాపరం న మాసాతై శతే శరత్సు నో పురా
నేను తల్లిని విడిచిపోకుండా ఉండాలని, స్వర్గాన్ని చేరాలని, దీర్ఘాయువు కలిగి ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. నా కాలం రాకముందే నేను పోవకూడదు, నూరుపదుల బాణాల మధ్యలోనూ, నా సమయం రాకముందే నన్ను ఎవరూ తాకరాదు.
ప్రాణో అపానో వ్యాన ఆయుశ్చక్షుర్దృశయే సూర్యాయ । అపరిపరేణ పథా యమరాజ్ఞః పితౄన్ గచ్ఛ
ప్రాణం, అపానము, వ్యానము, ఆయువు, సూర్యుడిని చూడటానికి కళ్ళు—ఇవి అన్నీ కలిగి, తప్పు లేని మార్గంలో, యమధర్మరాజు పాలనలోని పితృదేవతలను చేరు.
యే అగ్రవః శశమానాః పరేయుర్హిత్వా ద్వేషాంస్యనపత్యవన్తః । తే ద్యాముదిత్యావిదన్త లోకం నాకస్య పృష్ఠే అధి దీధ్యానాః
ముందుండి ఆనందంగా జీవించిన వారు, ద్వేషాన్ని, సంతానలేమిని వదిలి, పరలోకానికి వెళ్లిన వారు, ఆకాశపు పైభాగంలో ప్రకాశించే స్వర్గలోకాన్ని కనుగొన్నారు.
ఉదన్వతీ ద్యౌరవమా పీలుమతీతి మధ్యమా । తృతీయా హ ప్రద్యౌరితి యస్యాం పితర ఆసతే
ఆకాశం నీటితో నిండినది, మధ్యలో ఉన్న లోకం సంపదతో నిండినది, మూడవది పరమదివి అని పిలుస్తారు, అందులోనే పితృదేవతలు నివసిస్తున్నారు.
యే న పితుః పితరో యే పితామహా య ఆవివిశురుర్వన్తరిక్షమ్ । య ఆక్షియన్తి పృథివీముత ద్యాం తేభ్యః పితృభ్యో నమసా విధేమ
మన తండ్రికి తండ్రులు, మన తాతలు, విస్తారమైన మధ్యలోకంలోకి ప్రవేశించిన వారు, భూమిని, ఆకాశాన్ని కాపాడుతున్న వారు—ఆ పితృదేవతలకు మనం వినయపూర్వకంగా నమస్కరిస్తాము.
ఇదమిద్వా ఉ నాపరం దివి పశ్యసి సూర్యమ్ । మాతా పుత్రం యథా సిచాభ్యేనం భూమ ఊర్ణుహి
ఇప్పటి నుంచి నువ్వు మళ్లీ ఆకాశంలో సూర్యుణ్ని చూడలేవు. తల్లి తన బిడ్డను ముద్దుగా కప్పినట్లు, భూమి నిన్ను ఆలింగనం చేయాలి.
{౧౧} ఇదమిద్వా ఉ నాపరం జరస్యన్యదితోఽపరమ్ । జాయా పతిమివ వాససాభ్యేనం భూమ ఊర్ణుహి
ఇప్పటి నుంచి నువ్వు మళ్లీ వృద్ధాప్యాన్ని లేదా మరేదైనా చూడవు. భార్య భర్తను వస్త్రంతో కప్పినట్లు, భూమి నిన్ను కప్పాలి.
అభి త్వోర్ణోమి పృథివ్యా మాతుర్వస్త్రేణ భద్రయా । జీవేషు భద్రం తన్ మయి స్వధా పితృషు సా త్వయి
భూమి తల్లి శుభ్రమైన వస్త్రంతో నిన్ను కప్పుతున్నాను. జీవించేవారికి శుభం కలగాలి, పితృదేవతలకు పూజా ఫలం కలగాలి, నీకు కూడా అదే కలగాలి.
అగ్నీషోమా పథికృతా స్యోనం దేవేభ్యో రత్నం దధథుర్వి లోకమ్ । ఉప ప్రేష్యన్తం పూషణం యో వహాత్యఞ్జోయానైః పథిభిస్తత్ర గచ్ఛతమ్
అగ్ని, సోములు మార్గాన్ని ఏర్పరిచారు; దేవతలకు అమూల్యమైన స్థలం ఏర్పరిచారు. పుషణుడు వేగంగా రథాలతో ప్రేతులను తీసుకెళ్లే వాడు; అతడిని పంపించండి, వారు అక్కడికి చేరాలి.
పూషా త్వేతశ్చ్యావయతు ప్ర విద్వాన్ అనష్టపశుర్భువనస్య గోపాః । స త్వైతేభ్యః పరి దదత్పితృభ్యోఽగ్నిర్దేవేభ్యః సువిదత్రియేభ్యః
పుషణుడు, జ్ఞానంతో కూడినవాడు, జీవులను కాపాడేవాడు, నిన్ను ముందుకు నడిపించాలి. అతడు పితృదేవతలకు ఇస్తాడు, అగ్ని దేవతలకు మంచి దానాలు ఇచ్చే వారికి ఇస్తాడు.
ఆయుర్విశ్వాయుః పరి పాతు త్వా పూషా త్వా పాతు ప్రపథే పురస్తాత్। యత్రాసతే సుకృతో యత్ర త ఈయుస్తత్ర త్వా దేవః సవితా దధాతు
ప్రాణశక్తి, సమస్త జీవశక్తి నిన్ను అన్ని వైపులా కాపాడాలి. పుషణుడు ముందుగా నిన్ను రక్షించాలి. ధర్మబద్ధంగా జీవించిన వారు ఉన్న చోట, దేవుడు సవిత నిన్ను అక్కడ ఉంచాలి.
ఇమౌ యునజ్మి తే వహ్నీ అసునీతాయ వోఢవే । తాభ్యాం యమస్య సాదనం సమితిశ్చావ గచ్ఛతాత్
ఈ రెండు అగ్నులను నీకు జోడిస్తున్నాను, ప్రాణాన్ని ముందుకు నడిపించేందుకు. వీటితో యముని స్థలాన్ని, సభను చేరాలి.
ఏతత్త్వా వాసః ప్రథమం న్వాగన్న్ అపైతదూహ యదిహాబిభః పురా । ఇష్టాపూర్తమనుసంక్రామ విద్వాన్ యత్ర తే దత్తం బహుధా విబన్ధుషు
ఇది నీ మొదటి వస్త్రం, ఇది వచ్చేసింది. నీవు ఇక్కడ వేసుకున్న పాత వస్త్రం పోనివ్వు. నీవు చేసిన పుణ్యఫలాలను, బంధువులకు ఇచ్చిన దానాలను పొందేందుకు, జ్ఞానంతో ఉన్నవాడవై ముందుకు సాగు.
అగ్నేర్వర్మ పరి గోభిర్వ్యయస్వ సం ప్రోర్ణుష్వ మేదసా పీవసా చ । నేత్త్వా ధృష్ణుర్హరసా జర్హృషాణో దధృగ్విధక్షన్ పరీఙ్ఖయాతై
అగ్ని రక్షణను, ఆవులతో చుట్టుముట్టిన కవచాన్ని ధరించు. మేదస్సుతో, పుష్టితో నిన్ను కప్పుకో. ధైర్యంగా, ఉత్సాహంగా నిన్ను ముందుకు నడిపించబడాలి; ఆలస్యం లేకుండా గమ్యాన్ని చేరాలి.
దణ్డం హస్తాదాదదానో గతాసోః సహ శ్రోత్రేణ వర్చసా బలేన । అత్రైవ త్వమిహ వయం సువీరా విశ్వా మృధో అభిమాతీర్జయేమ
చెయ్యిలో దండను తీసుకుని, ప్రాణం విడిచినవాడివై, వినికిడి, తేజస్సు, బలంతో—ఇక్కడ మనం అందరం కలసి, వీరులమై, అన్ని శత్రువులను, విరోధులను జయించాలి.
ధనుర్హస్తాదాదదానో మృతస్య సహ క్షత్రేణ వర్చసా బలేన । సమాగృభాయ వసు భూరి పుష్టమర్వాఙ్త్వమేహ్యుప జీవలోకమ్
చనిపోయినవాడి చెయ్యిలోని విల్లు తీసుకుని, శక్తి, తేజస్సు, బలంతో—సంపదను, పుష్టిని కూడగట్టి, దగ్గరికి వచ్చి, మళ్లీ జీవుల లోకానికి చేరు.